tag:blogger.com,1999:blog-332748672011-11-23T23:06:11.585+04:00സുസ്മേരംസുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.comBlogger711100tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-2536138061451737852009-08-15T11:05:00.000+04:002009-08-15T11:06:21.832+04:00അയാള് വിവാഹിതനാവുന്നുകുറെ നേരമായി ഒരു പെണ്കുട്ടിയെ ശ്രദ്ധിക്കാന് തുടങ്ങിയിട്ട്. അല്ലേലും ഈ പെണ് വര്ഗ്ഗം ഇങ്ങനെ തന്നെയാ. ആലുവാ മണപ്പുറത്ത് കണ്ട പരിചയം പോലും ഇല്ല അവള്ക്ക്. ഒന്നുമില്ലേലും രണ്ടു മൂന്നു വര്ഷം ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചതല്ലേ. <p>ഓ... അവളുമ്മാരുക്കെവടെ ഓര്മ്മകാണാനാ എത്രയെത്ര മുഖങ്ങള് ഇങ്ങനെ മിന്നി മറഞ്ഞതല്ലേ എന്നു സുരേഷ് ഗോപി പറഞ്ഞ പോലെ അല്ലെങ്കിലും. എന്നിട്ടല്ലേ അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില് പഠിച്ച കാര്യം ഇപ്പോള് ഓര്ത്തു വെക്കുന്നത്. നല്ല കാര്യമായി. </p><p>വാട്ടെവര്, ഒന്നു കേറി മുട്ടുകതന്നെ. ഇനി വല്ലപ്പോഴും വഴിയില് വച്ച് കാണുമ്പോള് നീയെന്തേ അന്ന് എന്നെ കണ്ടിട്ട് മിണ്ടിയില്ലാ എന്നു എന്ന് പറയാനിടവരുത്തരുതല്ലോ. പെണ്ണിന്റെ മനം ആര്ക്കറിയാം.</p><p>“ഹായ്... ആബിദയല്ലേ?” കൂട്ടുകാരന്റെ വിവാഹം നടക്കുന്ന ഹാളില് ഒരു കൈക്കുഞ്ഞുമായി നില്ക്കുന്ന അവളോട് ആ തിരക്കിനിടയില് ഞാന് പരിചയം പുതുക്കാനുള്ള വഴിയൊരുക്കി. ഏകദേശം 15 വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷമുള്ള ഒരു കണ്ടുമുട്ടലല്ലേ. അതുകൊണ്ടായിരിക്കും അവള് അത്ഭുതപരതന്ത്രയായി കാണപ്പെട്ടു.</p><p>“ഏയ് ഞാന് ആബിദയല്ല...” അവള് അത്ഭുതപ്രതന്ത്രയായി കൂര്പ്പിച്ചു നോക്കിയതിന്റെ കാരണം ഇപ്പോള് മനസ്സിലായി.</p><p>“ഓ.. സോറി പെങ്ങളെ... എന്നാലും... ആബിദയെപ്പോലെയുണ്ടല്ലൊ കാണാന്” എന്തായാലും ഞാന് പിന്മാറാനുള്ള ഒരുക്കമില്ലായിരുന്നു. എന്തു ചെയ്യാനാ, എവിടെയെങ്കിലും ചെന്നു മുട്ടിയാല് എന്തേലും കൊണ്ടേ പോകൂ എന്നതൊരു ശീലമായിപ്പോയി. കിട്ടിയത് മൊത്തം ഒരു ഹോര്ലിക്സ് കുപ്പിയില് ഇട്ടു വെച്ചിട്ടില്ലെന്നു മാത്രം.</p><p>“ആബിദ എന്റെ ഇത്തെണ്. അവളപ്രത്ത് പുതുപെണ്ണിനടുത്ത് കാണും...” അനിയത്തിക്കിളി അതും പറഞ്ഞ് ചിരിച്ച് ചിറകടിച്ച് പറന്നു പോയി.</p><p>എന്തായാലും ആ ചോദ്യം കൊണ്ടൊരു ഗുണമുണ്ടായി, അനിയത്തിക്കൊച്ച് പോയി ഇത്താത്ത കൊച്ചിനെ കൊത്തിയെടുത്ത് എന്റെ മുന്നില് കൊണ്ടുവന്നിട്ടു അല്പസമയങ്ങള്ക്കകം. </p><p>“ടാ നീയെന്താടാ ഇവടെ?” ശബ്ദം കേട്ട് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോള് ഫുള് എക്സൈറ്റഡ് ആയി ഒരു ക്യൂട്ട് ഗ്ലാമറസ് യങ്ങ് ലേഡി മുന്നില് അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. “നീയെന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നെ... ടാ ഇതുഞാനാ ആബിദ...” ഒന്നു രണ്ട് സെക്കന്റുകള് അവളില് കുരുങ്ങിപ്പോയ എന്റെ കണ്ണുകളെ കുരുക്കില് നിന്ന് ഒരു വിധം അടര്ത്തിയെടുത്തു. ആദ്യം പെണ്ണിന്റെ മനസ്സിനെ പറ്റി ആലോചിച്ചതെല്ലാം തെറ്റിപ്പോയല്ലോ എന്നോര്ത്ത്, ഞാന് എന്നോട് തന്നെ ക്ഷമിച്ചു. കസവു കരയുള്ള സെറ്റ് സാരിയില് അവളൊരു പൊന്കതിരു പോലെ തോന്നി.</p><p>"ഹെന്റമ്മേ ഇതാര്... നീ ഇത്ര സുന്ദരിയാവുമെന്ന് ഞാന് സ്വപ്നത്തില് പോലും നിരൂപിച്ചില്ല... അല്ലെങ്കിലൊന്നു നോക്കാമായിരുന്നു...” സ്കൂള് കാലത്ത് ഒരു കോന്ത്രമ്പല്ലും വച്ച്, മെലിഞ്ഞു ചുക്കിലി പോലിരുന്ന ഇവളെ പ്രേമിക്കണോ വേണ്ടേ എന്ന കണ്ഫ്യൂഷനടിച്ച് കാലം കളഞ്ഞു. അങ്ങനെയുള്ള ഇവളെ കണ്ട എന്റെ വായില് ഈച്ച കയറാതിരുന്നത് ഈച്ചയുടെ ഭാഗ്യം.</p><p>“പോഡാ അവിടുന്ന്... കല്യാണോം കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് കുട്ടിയായപ്പോഴാ അവന്റെ ഒരു..... അതു പോട്ടെ നീയെങ്ങനെ ഇവടെ“ എന്നാലും അവളുടെ മുഖം ലജ്ജയാല് ഒന്നു ചുവന്നു തുടുത്തെന്നു ചുമ്മാ പറയാം ഒരു സമാധാനത്തിന്.</p><p>“ഹമീദ് നിന്റെ മൂത്തുമ്മാന്റെ മോനാണെങ്കിലും ഞാന് അറിയാത്തതൊന്നുമല്ലല്ലോ...” ഹമീദിന്റെ കല്യാണത്തിന് ഞാന് എത്തിപ്പെട്ടതെങ്ങനെയെന്ന് അവള്ക്കറിയണം. പണ്ട് അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില് ഞങ്ങള് മൂന്നു പേരും ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചിരുന്നെന്ന് വച്ച് എന്നെ അവന് കല്യാണത്തിനു വിളിക്കണമെന്നില്ലല്ലോ. അവള് ചിന്തിച്ചതും ശരിയാണ്. അവള് എന്നെ അവളുടെ കല്യാണത്തിനു വിളിച്ചിരുന്നില്ലല്ലൊ.</p><p>നിക്കാഹും താലിചാര്ത്തലും എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വരനും വധുവും ഊണു കഴിക്കാനായി ഇരിക്കുന്നു. കൂടെ അവരുടെ വീട്ടുകാരും എല്ലാം. അവിടെ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ഹമീദ് എന്റെയടുത്തു വന്നു. ഞാനും അവരുടെ കൂടെ ഊണ് കഴിക്കാനിരിക്കണം. ഞാന് എന്തു പറഞ്ഞിട്ടും അവന് വിടുന്നില്ല. അവരുടെ ഉമ്മ, പെണ്ണിന്റെ കൂടെ വന്ന സ്ത്രീകള്... ആബിദ, അവളുടെ കെട്ട്യോന് കുട്ട്യോള്... അനിയത്തി... അങ്ങനെ ഒരു ഇരുപതോളം പേര്... ഞാന് ചമ്മലിന്റെ പരമാവധിയിലെത്തി. ഒടുവില് ഒരു രക്ഷയുമില്ലാതെ അവന് എന്നെ പിടിച്ച് കൊണ്ടുപോയി അവനടുത്തു തന്നെ ഒരു കസേര തരമാക്കി അതില് ഇരുത്തി. ആബിദ ഇപ്പോഴും എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്... ഇവനെന്താ ഇവിടെ കാര്യം എന്നമട്ടില്. ഒരിക്കല് അവള് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു... “ഇപ്പോള് മനസ്സിലായില്ലെ വിളിക്കാതെ വന്നതല്ലെന്ന്..” എന്നു പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞു.</p>------- <p>കുറെ വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുന്പ് ഷാര്ജ റോള പാര്ക്കില് കൂട്ടുകാരുമായി സല്ലപിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അലസമായി വസ്ത്രങ്ങള് ധരിച്ച്, തലമൊട്ടയടിച്ച, കുറ്റിത്താടിയും മീശയുമുള്ള, മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന് ഞങ്ങളുടെ മുന്നില് വന്നു പെട്ടു. ആദ്യത്തെ നോട്ടത്തില് എനിക്കാളെ മനസ്സിലായില്ല. എങ്കിലും എവിടെയോ കണ്ടു മറന്ന ഒരു മുഖം. അയാള് ആരേയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ, യാന്ത്രികമായി നടന്നകലുകയാണ്.</p><p>“ഹലോ... ഹമീദ് ആണോ..” ഒത്തിരി തിരക്കിട്ട് അയാളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു ചെന്ന് ഞാന് ചോദിചു. </p><p>ഒരു വിളര്ത്ത ചിരി എന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. “...ങാ സുല്ഫിയാ...” ഒരു പതിഞ്ഞ സ്വരം. ഏതായാലും അവനെന്നെ കണ്ടമാത്രയില് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതുതന്നെ ഭാഗ്യം. ഇങ്ങനെ ഒരാളില് നിന്നു ഇതില് കൂടുതല് എന്തു പ്രതീക്ഷിക്കാന്.</p><p>“നിനക്കിതെന്തു പറ്റി? നീയെന്താ ഇങ്ങനെ?? നീയിപ്പോ എവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നു???“ മനസ്സില് ഉയര്ന്ന ചോദ്യങ്ങളെല്ലാം ഒറ്റശ്വാസത്തില് ചോദിച്ചുപോയി ഞാന്.</p><p>“ഞാന് ഫുജൈറയില്...” മൂന്നു ചോദ്യങ്ങള്ക്കൊരു മറുപടി കിട്ടി. കണ്ടിട്ട് ഒരു പന്തിയില്ല കാര്യങ്ങള്. ഇവനെ എങ്ങനെ ഡീല് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാന് കുഴങ്ങി.</p><p>“എന്തായാലും നീ വാ... ഒരു ചായ കുടിക്കാം...” അപ്പോള് അങ്ങനെ ചെയ്യാനാണ് തോന്നിയത്. അവനേയും കൊണ്ട് അടുത്തുള്ള ത്രിവേണി റെസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് നടന്നു.</p><p>സ്കൂള് കാലത്തെ കൂട്ടുകാരനെ, ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ, മറ്റൊരു നാട്ടില് വച്ചു കണ്ടു മുട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു ഞാന്. പല കാര്യങ്ങളും ചോദിക്കാനും പറയാനും ഉണ്ടെങ്കിലും അവന്റെ രൂപവും നിഷേധാത്മക സമീപനവും മൌനത്തിന്റെ മൂടുപടം ഇട്ടു ഞങ്ങള്ക്കിടയില്. എങ്കിലും എന്റെ അറിവില് പെടാത്ത ഏതോ ദുരൂഹത അവന്റെ ചലങ്ങളില് ഞാന് കണ്ടത് എന്താണ് എന്നറിയാന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. പല വിധത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങള്ക്കൊടുവില് അവന് ഒരു വലിയ കഥയുടെ ഭാണ്ഡം അവന് എന്റെ മുന്നില് അഴിച്ചു വച്ചു. </p><p>രണ്ടു വര്ഷം മുന്പ് ലീവിനു നാട്ടില് പോയിരുന്നു ഹമീദ്. അവധി ദിനങ്ങള് കൂടുതലും അവന് ചിലവഴിച്ചത് അവന്റെ കൂട്ടുകാരന് ചെപ്പുവിനോടും വീട്ടുകാരോടും ഒപ്പമായിരുന്നു. എവിടേക്ക് പോകുന്നതും വരുന്നതും അവര് ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ചെപ്പുവിന്റെ വീട് ഹമീദിന് സ്വന്തം വീട് ആയിരുന്നു എന്നു തന്നെ പറയാം.</p><p>അന്നൊരു ദിനം ഹമീദിന് അത്യാവശ്യമായി കൊടുങ്ങല്ലൂര് വരെ പോകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ബസിനു പോകാമെന്ന് ചെപ്പു പറഞ്ഞെങ്കിലും ഹമീദിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം അവര് ബൈക്കില് തന്നെ യാത്രയായി. നാഷണല് ഹൈവേയില് വച്ച് കുറുകെ വന്ന ഒരു വാഹനത്തിന് സൈഡ് കൊടുത്തതും, ഹമീദിന്റെ കയ്യെല് നിന്ന് ബൈക്കിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടമായി. ഓവര് സ്പീഡില് ആയിരുന്ന ബൈക്ക് സ്കിഡ് ചെയ്ത് അടുത്തുള്ള ഒരു പോസ്റ്റില് ചെന്നിടിക്കുകയായിരുന്നു. വീണിടത്ത് നിന്ന് ചില്ലറ പരുക്കുകളോടെ എഴുന്നേറ്റ് നോക്കിയ ഹമീദ് കണ്ടത് തല പൊട്ടി രക്തത്തില് കുളിച്ച് കിടക്കുന്ന ചെപ്പുവിനെയായിരുന്നു. അല്പ സമയങ്ങള്ക്കകം അവന് എന്നെന്നേക്കുമായി ഈ ലോകത്തുനിന്ന് യാത്രയായി.</p><p>ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം ചെപ്പുവിന്റെ വീട്ടുകാരെ അഭിമുഖീകരിക്കാനുള്ള ഹമീദിന്റെ വിഷമവും... അവനാണ് ചെപ്പുവിന്റെ മരണത്തിനു കാരണം എന്ന കുറ്റബോധവും ഹമീദിന്റെ മനസ്സില് നിറഞ്ഞു. ഒന്നിലും ഒരു താല്പര്യമില്ലാതെ... മരിക്കാന് കഴിയാത്തതിനാല് ജീവിക്കുന്നു എന്നു പറയാവുന്ന വിധത്തില് ആയിരിക്കുന്നു അവന്. ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാതെ അന്തര്മുഖനായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ലീവ് കഴിയുന്നതിന് മുന്പേ തിരിച്ചു ഫുജൈറയിലെത്തിയ ഹമീദ്, രണ്ടു വര്ഷമായിട്ടും നാട്ടില് പോകാതെ കഴിച്ചു കൂട്ടുകയാണ്.</p><p>പഴയ സൌഹൃദത്തിന്റെ ഇഴകളുടുപ്പിച്ച് അവനെ ഫുജൈറയിലേക്ക് തിരികെ വിടുമ്പോള്... അവനു വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാന് പറ്റുന്നില്ലല്ലോ എന്ന ഒരു തോന്നല് മനസ്സിനെ നന്നേ വിഷമിപ്പിച്ചു.</p><p>അടുത്ത ദിവസം മുതല് ഓഫീസില് എത്തിയാല് ആദ്യത്തെ പണി ഹമീദിന് ഫോണ് ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു. ആദ്യമെല്ലാം ചെറു ചെറു സംഭാഷണങ്ങളില് ഒതുങ്ങിയിരുന്ന ഫോണ് കാളുകള് കൂടുതലും ചെപ്പുവിനെ പറ്റി പറയാന് ആണ് അവന് ഉപയോഗിച്ചത്. അവനെ പറയാന് വിട്ടിട്ട് ഒരു കേള്വിക്കാരനായി ഒതുങ്ങിക്കൂടി ഞാന്. </p><p>സംഭാഷണത്തിന്റെ ദൈര്ഘ്യം കൂട്ടാന് പലവിധ ചോദ്യങ്ങളും ഞാന് ചോദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ‘പണിയുണ്ട്‘ എന്നു പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയായിരുന്നു അവന് ആദ്യം ചെയ്തിരുന്നത്. ഒന്നു രണ്ടാഴ്ചകള്ക്കു ശേഷം ചോദ്യങ്ങള്ക്ക് മറുപടി തന്നു തുടങ്ങിയെങ്കിലും എല്ലാം ഹ്രസ്സ്വമായിരുന്നു. ഫുജൈറയില്, മറ്റു കൂട്ടുകാരൊന്നുമില്ലാത്ത ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ഈ അവസ്ഥയില് അവന് ഒരു കൂട്ടുകാനെന്നതിലുപരി അവനോടൊപ്പം എപ്പോഴും കൂടെയുള്ള ഒരാളെപ്പോലെ ആയിമാറാന് ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു, സംസാരങ്ങളില്. </p><p>രണ്ടു മാസത്തിനു ശേഷം അവന് വീണ്ടും ഷാര്ജയില് വന്നപ്പോള് അവന്റെ പഴയ ചിരി അവനു തിരിച്ചു കിട്ടിയിരുന്നു. </p><p>ഇതിനിടയില് എനിക്ക് ലീവ് കിട്ടി നാട്ടില് വന്നപ്പോള് ഞാന് ചെപ്പുവിന്റെ വീട്ടില് പോയി. ചെപ്പുവിന്റെ ഇക്കയോട് സംസാരിച്ചതനുസരിച്ച് അവര്ക്ക് ഹമീദിനോട് യാതൊരു വെറുപ്പും ഇല്ല എന്നു മാത്രമല്ല ചെപ്പുവിനെ പോലെ അവര് അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നും മനസ്സിലായി.</p><p>തിരിച്ച് ഷാര്ജയിലെത്തി ഹമീദിനുള്ള ഫോണ് വിളികള് തുടര്ന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ചെപ്പുവിന്റെ വീട്ടില് പോയ കാര്യവും മറ്റും പറയുന്ന കൂട്ടത്തില് തന്നെ സ്കൂളില് പഠിച്ചിരുന്ന കാലവും, അന്നുണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരും, അവരുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയും, എല്ലാം ഞാന് ബോധപൂര്വ്വം സംഭാഷണത്തില് കൊണ്ടുവന്നു. എന്റെ സംഭാഷണങ്ങളോട് അവന് നന്നായി പ്രതികരിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു അടുത്ത രണ്ടു മാസത്തിനിടെ.</p><p>അടുത്ത വട്ടം ഷാര്ജയിലേക്ക് അവന് വരുമ്പോള് ഒരു ദിവസം എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാവണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു ഞാന്. അന്നു വന്നപ്പോള് ആദ്യം കണ്ട ഹമീദില് നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്ഥനായിരുന്നു അവന്. താടിയെല്ലാം ഷേവ് ചെയ്ത് മുടി ചീകിയൊതുക്കി നല്ല രീതിയില് വസ്ത്രം ധരിച്ച് ഒരു സാധരണ ചെറുപ്പക്കാരെപ്പോലെ. എന്റെ കുഞ്ഞിപ്പയോട് ചെപ്പുവിന്റെ കാര്യം പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും കൂടുതല് ഡിപ്രഷന് ആവാതെയാണ് അവന് ഇപ്പോള് അത് പറയുന്നത്. ഹമീദിനോടൊപ്പം കിട്ടിയ ആ ഒരു ദിവസം വെറുതെ കളയരുതെന്ന ഓരേ ഒരു ചിന്ത കൊണ്ട് മാത്രമാണ് വര്ഷങ്ങളായി സിനിമകാണാതിരുന്ന അവനെയും കൂട്ടി കോണ്കോഡില് “അനിയത്തിപ്രാവ്“ കാണാന് പോയത്.</p>------- <p>ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കമ്പനിയിലെ ചില പ്രശ്നങ്ങള് കാരണം എന്റെ വിസ കാന്സല് ചെയ്ത് നാട്ടില് വരേണ്ടി വന്നു എനിക്ക് അതിനിടെ. അതിനു ശേഷം ഹമീദിനെ ഞാന് കാണുന്നത് അവന്റെ വിവാഹം ക്ഷണിക്കാന് എന്റെ വീട്ടില് വന്നപ്പോഴായിരുന്നു.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-253613806145173785?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-2026954097630447632009-07-06T14:25:00.000+04:002009-07-06T14:22:55.428+04:00ഒരു ഏകാദശിയുടെ ഓര്മ്മക്ക്<div class="articlename">“മാഷെ, റോബിണ്ടാ അവിടെ?” </div><p>“ഏത് റോബി?”</p><p>“ങെ... നമ്മട റോബ്യെന്നെ അല്ലാണ്ടാരാ?”</p>“അപ്പൊ നീയ്യൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ… എല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. നിന്നെ അറിയിക്കാന് പറ്റീലായിരിക്കും” <p>“എന്തേ മാഷെ റോബിക്ക്?”</p><p>“അവന് ചത്തട്ട് രണ്ടൂസം കഴിഞ്ഞൂല്ലൊ… നീയിപ്പഴാ അവനേം അന്വേഷിച്ച് വര്ണേ..”</p><p>രാജന് മാഷുടെ സംസാരം കേട്ട് ഞെട്ടറ്റ മാങ്ങ പോലെ ഞാന് കസേരയിലേക്ക് കുഴഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാലും ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്നറിയാതെ, മാഷുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ആള് എന്നെ ഒന്ന് നോക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ ഫീസ് ഡിഫോള്ട്ടേഴ്സിന്റെ പേരു വിവരങ്ങള് രെജിസ്റ്റര് എടുത്ത് വച്ച് നോക്കികൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.</p><p>“എന്നാലും മാഷെ എന്താ പറ്റിയെ? ഒന്നു പറ..” കുറച്ചു നേരത്തെ നിശബ്ദതക്കു ശേഷം ഞാന് ചോദിച്ചു.</p><p>“അവനതിനുള്ളിലെവടേങ്ങലുമുണ്ടാവോടപ്പാ... നീ അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്” ഇത്രെം പറഞ്ഞ് മാഷ് വീണ്ടും രെജിസ്റ്ററിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. </p><p>അയാള് പറയുന്നത് ആദ്യമൊന്നും എനിക്കു മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, പിന്നെ തിരിഞ്ച് പോച്ച് അത് കളിപ്പീരായിരുന്നെന്ന്. ഈ മനുഷ്യന് ഇങ്ങനെയാണെന്നറിയാന് പിന്നെയും കുറെ കാലമെടുത്തു. ആരെയെങ്കിലും അത്യാവശ്യമായി അന്വേഷിച്ചാല് അയാളിപ്പൊത്തന്നെ ചത്തു പോയി... നീ അറിഞ്ഞില്ലേ എന്നേ ചോദിക്കു. കമ്പ്യൂട്ടര് ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലെ എന്റെ ആദ്യ ദിവസങ്ങളായതിനാല് എനിക്കതു മനസ്സിലായില്ലെന്നു മാത്രം.</p><span style="color: rgb(128, 128, 0);">*******</span> <p>നമ്മളു ചുമ്മാതെന്തിനാ ഇവന്മാരുടെ മുഖോം കണ്ട് ഇവിടെ കഴിയണെ. പറമ്പിലെറങ്ങി കൈകോട്ടെടുത്തൊന്നു കെളച്ചാകിട്ടും നമ്മക്ക് ജീവിക്കാനുള്ളത്. (ഉം അവടെ കുഴിച്ചിട്ടിരിക്കുവല്ലേ എന്ന ചോദ്യം മാഫി). ഉള്ള നല്ല കാലം നാട്ടില് ആര്ടേങ്ങലും വായേനോക്കി സായൂജ്യമടയാനുള്ള സുവര്ണ്ണകാലം ഇങ്ങനെ കളഞ്ഞ് കുളിച്ച്, ഈ അറബീടെ വായിരിക്കുനതെന്തിനാ കേള്ക്കുന്നത് മോനേ സുല്ലേ എന്ന് ഏതോ നായര്ക്കൊരുദിനം ഏതോ വെളിവാടുണ്ടായ പോലെ എനിക്കും ഒരു ബോധോദയമുണ്ടായപ്പോള് ഉള്ളജോലീന്നൊരു അഞ്ച് വര്ഷത്തെ അവധി വാങ്ങി പ്രവാസം വെടിഞ്ഞ്, പ്രസവിക്കാന് കഴിവുള്ള പെണ്ണിനെ തിരയാന്, ഞാന് നാട്ടില് വന്നിരിക്കുന്ന കാലം. ഓറക്കിള് പഠിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹവുമായി ചെന്നെത്തിയത് തൃപ്രയാറിലെ ഓറക്കിള് പുലിയുടെ മടയില്... ബാക്കി നിങ്ങള് വിചാരിച്ച പോലെ വായില് മണ്ണൊന്നും വാരിയിട്ടല്ല തീര്ത്തതെന്നു മാത്രം.</p><p>“ചെക്കന് ഗള്ഫീന്ന് വന്നതല്ലേ... അവനിനി ഒരു പെണ്ണു വേണ്ടെ?... “ഇപ്പൊ കല്യാണം നടത്തിയാല് ഗള്ഫ്കാരന് എന്ന ലേബലില് പെണ്ണ് നോക്കാം...“, “ആ വീരാന് വന്നു പറഞ്ഞ പെണ്ണ് അത്ര പോര.... “ ഇങ്ങനെ പല തരം ചര്ച്ചകള് വീട്ടില് നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഒത്താല് ഒന്നല്ല രണ്ടെണ്ണം കെട്ടാമെന്നുണ്ടെങ്കിലും നമ്മളിതിനൊന്നും വല്യ മൈന്റ് കൊടുത്തില്ല. പിന്നേ എനിക്കിപ്പോഴൊന്നും കെട്ടേണ്ട എന്നല്ല ജീവിതത്തീ കല്യാണമേ വേണ്ട എന്ന മട്ട്. വല്യ ഗുലുമാലാണെന്നെ. അതു മാത്രമോ ഒരു കല്യാണം നടക്കണമെങ്കില് ഒരു ബ്രോക്കര് ഇസ് എ മസ്റ്റ്.. നാട്ടുനടപ്പനുസരിച്ച് പെണ്ണിന്റെ വീട്ടുകാര് പെണ്ണിനെന്തെങ്കിലും ഗിഫ്റ്റ് കൊടുത്താല് ഒരു പവന് 100 ഓ 150ഓ ബ്രോക്കറുടെ പോക്കറ്റിലേക്ക് വീഴണം അതാണ് ഇവന്മാരുടെ റേറ്റ്. ഈ പണം ബ്രോക്കര്ക്ക് നമ്മട കയ്യീന്നു കൊടുക്കണം. വല്ലവര്ക്കും വല്ലവരും സ്വര്ണ്ണം വാങ്ങി ഗിഫ്റ്റ് കൊടുക്കുന്നതിന് ഞാനെന്തിനു വേറൊരാള്ക്ക് പണംകൊടുക്കണം? എന്നെ കിട്ടൂല ഈ വക പരിപാടിക്ക്. ഞമ്മ അവിടുന്ന് തടി സലാമത്താക്കി വേറെ വഴി നോക്കി. </p><p>ഒരു പെണ്ണിനെ പ്രേമിച്ചു കല്യാണം കഴിച്ചാലെന്താ എന്ന മാസ്റ്റര് പ്ലാനില് വിരിഞ്ഞ പദ്ധതിയനുസരിച്ച്, തൃപ്രയാര് സെന്ററില് സ്കാനിങ്ങ് നടത്തുമ്പോളാണ്, പച്ചക്കരയുള്ള വെള്ള പട്ടുപാവാടയിട്ട സുന്ദരി എന്റെ കണ്ണുകളെ കൊരുത്തെടുത്തത്. ആദ്യദര്ശനാനുരാഗ പരവശനായ എനിക്ക് നസീമയോട് തോന്നിയ എന്റെ നിസ്സീമമായ മുഹബ്ബത്താണ് അവള് പഠിക്കുന്ന ഈ കമ്പ്യൂട്ടര് കലാലയത്തില് എന്നെ ഒറാക്കിള് മോഹവുമായി കൊണ്ടെത്തിച്ചത്. കുറച്ചു പണം ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് കാര്ക്ക് കൊടുത്താലെന്താ... പഠിപ്പിന് പഠിപ്പ്... പെണ്ണിന് പെണ്ണ്... ബ്രോക്കറേജില്ലാത്ത കല്യാണവും. ഒത്താലൊത്ത് പോയാ ടേക്ക് ഇറ്റ് ഈസി പോളിസി. </p><span style="color: rgb(128, 128, 0);">*******</span> <p>ക്ലാസ്സിലേക്ക് കടന്നു ചെന്നപ്പോള് നടരാജനണ്ണനു ഫോട്ടോഷോപ് ക്ലാസ്സെടുക്കുകയാണ് റോബി. തൃപ്രയാറിലെ ഒരു ചിന്ന ബ്ലേഡ് മാഫിയ ആയ പാണ്ടി നടരാജണ്ണനു ഒരേ ഒരു മോഹം മാത്രം, തന്റെ വിവിധ ഭാവഗുണാദി പടങ്ങള് തന്റെ ഉയിരിന്നുയിരും രത്തത്തിന് രത്തവുമായ രജനിയണ്ണന്റെ പടത്തോടൊപ്പം ചേര്ത്തുവക്കുക എന്നത്. ആ മഹാഭാഗ്യം തിരക്കിയുള്ളയാത്രയിലാണ് ഫോട്ടോഷോപ് പഠിത്തം.</p><p>റോബി ഒരു ഫോട്ടോഷോപ് പുലിയാണ് ആ ഇന്സ്റ്റിട്യൂട്ടിലെ. നാട്ടിലെ പ്രധാന ചുള്ളന്മാരില് ഒരാളാണ് റോബി. സാക്ഷാല് പൃഥ്വിരാജ് മാറിനില്കണം റോബിയെ കണ്ടാല്. അവര് തമ്മില് കാണാതിരുന്നത് ഭാഗ്യം. ക്രിക്കറ്റാണ് ചുള്ളന്റെ ക്രേസ്. ആകെ മൊത്തം ഒരു ആക്റ്റീവ് ലുക്ക്, സ്മാര്ട്ട് ചുള്ളന്. ആകെയൊരു പ്രശ്നമെന്നു പറയാവുന്നത്, ഇഷ്ടന്റെ സ്ത്രീഅനുരുക്തതാ വിരക്തത എന്നു പറയുന്ന ചമ്മല് മാത്രമാണ്. ഈ രോഗം പിടിപെട്ടതിനാല്, പെണ്കുട്ടികള്ക്ക് ക്ലാസ്സെടുക്കുന്നതും അവനൊരുതലവേദന തന്നെ.</p><p>നസീമയുമായുള്ള ഓണ്ഗോയിങ് കൊള്ളകൊടുക്കകള്ക്കിടയിലാണ്, എന്റെ ഈ അഭ്യാസം കണ്ട് റോബി എന്നെ അവന്റെ പ്രണയഗുരുവായി പ്രതിഷ്ടിച്ചത്. അവന്റെ ആവശ്യം സിമ്പിള്.. ഡി.സി.എ പഠിക്കുന്ന രഞ്ചിത. നസീമയുടെ കൂട്ടുകാരി... ഞാന് ഒരേ സമയം ലൌഗുരുവും ചിറകുവച്ച ഹംസയുമായി മാറിയ അസുലഭ നിമിഷങ്ങള്.</p><p>എന്റെ മേല്നോട്ടത്തില് നടന്ന പലവിധ ആകര്ഷണ, പ്രത്യാകര്ഷണ പരാക്രമങ്ങള്ക്കു ശേഷവും റോബിയോടടുക്കാതെ രഞ്ചിതയുടെ തന്റെ വഞ്ചി തിരുനക്കരതന്നെ കെട്ടിയിട്ടു. ഇതിനിടയിലാണ് തൃപ്രയാറേകാശിയുടെ വരവ്.</p><p>ഏകാശീന്നു പറഞ്ഞാ പിന്നെ തൃപ്രയാറ്കാര്ക്ക് അന്നുമുതല് ശിവരാത്രികളാണ്. കൊടിതോരണങ്ങള് തൂക്കി... വീടും റോഡും കടകളും പരിസരവും എല്ലാം അലങ്കരിച്ച് അങ്ങനെ... ഓറഞ്ച്, പൊരി, മദ്രസേവ്, ഈത്തപ്പഴം, ഉഴുന്നട, കരിമ്പ് ഇത്യാദികളുടെ കൊച്ചു കൊച്ചു കടകള് കൊണ്ട് പാതയോരം നിറയും. വള ചാന്ത് പൊട്ട്, ബലൂണ്, കളിപ്പാട്ടങ്ങള് അങ്ങനെ ഏറെ കടകള്. </p><p>“നീയാ രഞ്ചിക്കൊന്നും ചെലവു ചെയ്തില്ലേ ഏകാശ്യായിറ്റ്?” വളക്കടയില് വളകള് പരതിയിരുന്ന മഞ്ഞക്കിളിയില് ഒളികണ്ണിട്ടിരുന്ന റോബി, പെട്ടെന്നെന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.</p><br /><p>“വാങ്ങാന് ഞാന് വാങ്ങാം. എന്തു കൊടുക്കും എങ്ങനെ കൊടുക്കും.” റോബി ഇനി അതു തന്നെയായിരുന്നൊ ചിന്തിച്ചിരുന്നെന്ന് ശങ്കിച്ചു പോയി ഞാന്.</p><p>“എന്തു കൊടുക്കാനാ ഉദ്ദേശം?” ഞാന് ആരാഞ്ഞു.</p><p>“അതാ നോക്കുന്നേ.. വളേ മാലേ എന്തേലും.”</p><p>“വളേം മാലേമല്ല രണ്ട് ബലൂണും വാങ്ങിച്ചൊ.. അതിന്റെം കൊറവുണ്ടവള്ക്ക്... എടാ നീ ഇതെല്ലാം വാങ്ങി ചെല്ലുമ്പോള് അത് നിന്റെ കയ്യീന്നു വാങ്ങണോന്ന് അവള്ക്കും തോന്നണ്ടേ..”</p><p>“അങ്ങനെ ഇപ്പൊ എന്താ ചെയ്യാ..”</p><p>“അതിനെല്ലാം വഴിയുണ്ട് നീ വാ...”</p><p>പ്ലാനനുസരിച്ച് വലിയ രണ്ടു കിറ്റു നിറയെ പൊരിയും ഉഴ്ന്നടെം മധുരസേവുമായി റോബി വന്നു ക്ലാസ്സിലേക്ക്. ഞാന് അത് നസീമ വഴി രഞ്ചിതയിലേക്ക് കൈമാറി... റോബിയുടെ ഏകാശീ സമ്മാനം കണ്ട് ക്ലാസിലെ മൊത്തം പേരും ചിരിച്ചെങ്കിലും... ആ ചിരിയില് രഞ്ചിത പങ്കു ചേര്ന്നായിരുന്നു റോബിയുടെ റൂട്ട് ക്ലിയര് ആക്കിയത്. എന്റെ പ്ലാനിന്റെ സമ്പൂര്ണ്ണവിജയം. </p><span style="color: rgb(128, 128, 0);">*******</span> <p>പ്രേമം മുറുകിയപ്പോള് ഞാന് പറഞ്ഞു നീ ഇനി കല്യാണക്കാര്യം നോക്കിക്കൊ. അങ്ങനെയാണ് രഞ്ചിതയുടെ വീട് കാണാനുള്ള മോഹമുദിക്കുന്നത് റോബിക്ക്. എനിക്ക് കൂടെ പോകാന് കഴിയാഞ്ഞതിനാല് നടരാജനണ്ണനെയാണ് കക്ഷി കൂടെ കൂട്ടിയത്. വലപ്പാട് ബീച്ചിലെ ചിത്ര തിയേറ്ററിനു വടക്കു മാറിയാണ് രഞ്ചിയുടെ വീടെന്നറിയാം. രണ്ടു പേരും കൂടെ അവിടെ ചെന്ന് ബൈക്ക് നിറുത്തി. അവിടെ കടയുടെ മുന്നില് നിന്നിരുന്ന ഒരാളെ വിളിച്ച് നടരാജണ്ണന് ചോദിച്ചു.</p><p>“അണ്ണാ, ഇന്ത ഗോപാലനായര് വീടെങ്കെ?”</p><p>“ഏത് ഗോപാലന്നായര്? ഇവ്ടെമൂന്നാള്ണ്ട് ഗോപാലന്നായര്” </p><p>“എന്നാ ഗോപാലന്... ഇന്ത... ഇന്ത... കോവില് സാപ്പിട്ട ഗോപാലന്നായര് താന്” മറന്നുപോയ മലയാളം വാക്കിന്റെ തമിഴ് വെര്ഷന് പുറത്തെടുത്തു കാച്ചിയതായിരുന്നു അണ്ണാച്ചി. ഈ ചോദ്യം കേട്ടപടി റോബി ബൈക്കൊന്ന് റൈസ് ചെയ്തു പിടിച്ചു. ഇനി ഇത് ചോദിച്ചത് ശരിക്കുള്ള ഗോപാലന് നായരോടാണെന്നറിയില്ലല്ലൊ.</p><p>“കോവില് സാപ്പിട്ട ഗോപാലനാ... അങ്ങനെ ഒരാളില്ലല്ലൊ ഇവിടെ”</p><p>“അതു താന്... കോവില്... കോവില്... എന്നാ അമ്പലമാ സാപ്പിട്ടേ...” തമിഴിനെ മലയാളീകരിച്ചുകൊണ്ട് അണ്ണന് വീണ്ടും ശൊല്ലിയാച്ച്.</p><p>“അമ്പലമാ... അങ്ങനെ പറ... അമ്പലം വിഴുങ്ങി ഗോപാലന് നായര്... “ ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ഇദ്ദേഹം നേരെ കടയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു ഉറക്കേ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു “ദേ ഗോപാലന്നായരേ... നിങ്ങളെ കാണാന് രണ്ടാള്ക്കാര് വന്നിരിക്കുന്നു” ഇത്രയും കേട്ടതും കടയില് നിന്നൊരു ശുഭ്രവസ്ത്രധാരി എഴുന്നേറ്റതും ഒരുമ്മിച്ചായിരുന്നു. ഒന്നിനു വന്നവന് രണ്ടും കഴിഞ്ഞു പോണോ അല്ലേല് ഒന്നും കഴിക്കാതെ പോണോ? </p><p>ആകെ കന്ഫ്യൂസ് ആയ റോബി ബൈക്ക് റൈസ് ചെയ്തതും മുന്നോട്ടെടുത്തതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ഈ നീക്കം മുന്നേക്കാണാതിരുന്ന നടരാജണ്ണന് റോഡില് നടൂം തല്ലി നിലത്ത് വീണ് ആധികാരികമായി ശവാസനം നടത്തുന്നതാണ് കുറച്ചു പോയി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ റോബി കാണുന്നത്. പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചു വന്ന് അമ്പലം വിഴുങ്ങി എത്തുന്നതിനു മുന്നേ മണ്ണുവിഴുങ്ങാനനുവദിക്കാതെ നടരാജനെ ബൈക്കിലേറ്റി തിരിച്ചു പോന്നു. കണ്ടുനിന്നവര് കഥയറിയാതെ താളിയൊടിക്കാന് പറ്റാതെ ആട്ടം മാത്രം കണ്ടു എന്നു പറയുന്നതാവും ശരി. </p><p>ഫൈലിയര് മിഷന് ഞാനും റോബിയും മറ്റൊരു ദിവസം പോയി കമ്പ്ലീറ്റ് ചെയ്തു. അതെ തുടര്ന്ന് ഇരുവരുടേയും കുടുമ്പങ്ങള് തമ്മിലാലോചിച്ച് കല്യാണാനുമതിയും വാങ്ങി പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയ തീരങ്ങള് തേടുകയാണ് റോബിയും രഞ്ചുവും. </p><span style="color: rgb(128, 128, 0);">*******</span> <p>അന്ന് ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടില് വന്ന എന്നെ കാത്തിരുന്നത് പുഷ്പന്റെ പകച്ച മുഖമാണ്.</p><p>“ഡാ നീ ഇങ്ങു വന്നേ... ഒരു കാര്യോണ്ട്... “</p><p>“ഉം.. എന്ത് പറ്റി ഗഡീ ഇന്ന്.. ആകെ വെളറീറ്റ്ണ്ടല്ലാ..“</p><p>“അതല്ലടാ രാജനാ എന്നെ ഇത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്... അതു കൊണ്ട് വിശ്വസിക്കാനും വയ്യ... നീ വന്നെ.“ എന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് പുഷ്പന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. “സന്തോഷിനെ വിളിച്ചിട്ട് എടുക്കുന്നുമില്ല.”</p><p>“അല്ല എന്താ കാര്യം.. നീ കാര്യം പറ”</p><p>“ഡാ രാജന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു നമ്മുടെ റോബി കുഴഞ്ഞ് വീണ് മരിച്ചൂന്ന്... എനിക്കങ്ങ്ട് വിശ്വാസാവ്ണില്ല” ഇപ്പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോള് ഞാനും വിശ്വസിച്ചില്ല.</p><p>“മരിക്കേ... എങ്ങനെ?” </p><p>“അവന് അവടെ ഗ്രൌണ്ടില് എക്സൈസ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു ഇന്ന് കാലത്ത്... പെട്ടന്ന് അവിടെ കുഴഞ്ഞു വീണു... ഹോസ്പിറ്റലില് എത്തുന്നതിനു മുന്പ് മരിച്ചെന്നാ പറയുന്നത്” റോഡിലെത്തി ഓട്ടൊയില് കയറി റോബിയുടെ വീടിന്റെ സ്ഥലം പറഞ്ഞു. </p><p>“ഞാനിപ്പോഴും ഇതു വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല. എന്നാലും റോബിയുടെ വീട് വരെ പോയിനോക്കാം. അവരുടെ വീട്ടില് വിളിച്ച് ചോദിക്കാനും പറ്റില്ലല്ലൊ” ഓട്ടൊയില് ഇരുന്ന് അവരുടെ വീടെത്തുന്നവരെ ഓരോന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു പുഷ്പന്. </p><p>ഓട്ടോയിറങ്ങി അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുന്ന ഇടവഴിയെത്തിയപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്ക്കും ആ സത്യം വിശ്വസിക്കേണ്ടി വന്നു. വഴിയരികില് ഒറ്റക്കും കൂട്ടം കൂടിയും നില്കുന്നവരും വര്ത്താനം പറയുന്നവരും... കുറച്ചുകൂടി അങ്ങോട്ടു മാറി ഒരു മരത്തില് ചാരിനിന്നിരുന്ന സന്തോഷിന്റെ വിങ്ങിപ്പൊട്ടല് ഞങ്ങളെ കണ്ടതോടെ പൊട്ടിക്കരച്ചിലായി മാറി. അവനോടൊപ്പം പുഷ്പനും കൂടിയപ്പോള്... </p><p>മനസ്സില് എന്തോ ഒരു വലിയ ശൂന്യത കൂടുകൂട്ടിയിരിക്കുന്നു... ഞാന് ഒന്നുമല്ലാതായതു പോലൊരു തോന്നല്... ഒരു പാടു കാര്യങ്ങള് ചോദിക്കാനും പറയാനുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി ഞാന് അതെല്ലാം ആരോട്... എങ്ങനെ? അങ്ങുമാറി വീടിനടുത്തായി രഞ്ചിതയേയും കണ്ടപ്പോള്... എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ... അവിടെ തന്നെ നിശ്ചലനായി ഞാന്.</p><br /><a href="http://www.thusharam.com/index.php?option=com_content&view=article&id=64:story&catid=45:kandath">... തുഷാരത്തില്... </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-202695409763044763?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-216809756427402742009-04-24T19:34:00.003+04:002009-04-26T09:20:04.028+04:00പുട്ട്മിണുങ്ങി ഏലിയാസ് കിട്ടുണ്ണിമാഷ്തളിക്കുളം, പ്രശാന്ത സുന്ദരമായ ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമം. ഒരു ടിപ്പിക്കല് കേരളഗ്രാമത്തിന്റെ ഡിഫൊള്ട് സെറ്റിങ്ങ്സെല് ഉള്ള, കേരള ഭൂമിശാസത്രത്തിന്റെ ഒരു സുവര്ണ്ണ ഏട്. കേരലത്തിന്റെ കള്ളുതലസ്ഥാനമായ അന്തിക്കാടും മുറ്റിച്ചൂരും ഭാഗങ്ങളെ തന്നില് നിന്ന് കഴിയുന്നത്ര അകറ്റി നിര്ത്താന് തളിക്കുളത്തിനു കിഴക്കേ അതിര്ത്തിയില് കനോലിക്കനാല് ഒരിക്കല് നിറഞ്ഞും പിന്നെ നിറയാതെയും ഒഴുകുന്നു. പടിഞ്ഞാറ് ഇന്ത്യയുടെ അതിര്ത്തി അറബി കടല്. വടക്കും തെക്കും രണ്ടു ഭീമാകാരന്മാരായ പഞ്ചായത്തുകള് വാടാനപ്പള്ളിയും നാട്ടികയും. ഇവരുടെ ഇടയില് കിടന്നു വികസനകാര്യത്തില് ശ്വാസമ്മുട്ടി മരിക്കാറായിരിക്കുന്നു എന്റെ കൊച്ചു ഗ്രാമം. ഏതായാലും പറഞ്ഞുവന്നതിതല്ല.<br /><br />ഈ ഗ്രാമത്തിലെ പത്താംകല്ല് എന്ന പേരുള്ള ഒരു കൊച്ചു പ്രദേശം. അവിടുത്തെ ബാലികാബാലന്മാരുടെ ഹയര് എഡുക്കേഷന്റെ അനന്തസാധ്യതകളുടെ അവസാനവാക്കായ സി യം എസ് യു പി സ്കൂള്. ഈ സരസ്വതീമന്ദിരത്തിന്റെ ജീവാത്മാവും പരമാത്മാവുമായ കിട്ടുണ്ണി മാഷ്.<br /><br />അഞ്ചര അഞ്ചെമുക്കാലടി പൊക്കം കറുത്ത് മെലിഞ്ഞ ശരീരപ്രകൃതി. മുഖത്തൊരു വട്ടക്കണ്ണട. ഹിറ്റ്ലര് സ്മരണകളുറങ്ങുന്ന ഇരുവര മീശ. ബാക്കിയുള്ള മാലോകരെയെല്ലാം പുച്ഛം നിറഞ്ഞ നോട്ടം. (ജന്മനാ അന്ധന് എന്ന പോലെ ജന്മനാ പുച്ഛന്) ഇടതുകക്ഷത്ത് ഇറുക്കിപ്പിടിച്ച മുണ്ടിന് തലപ്പ്. കയ്യില് തന്നെക്കാള് വീതിയേറിയ ലാത്തി. വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്കും അദ്ധ്യാപകര്ക്കും ഒരുപോലെ പേടി സ്വപ്നം. ഇതാണ് കിട്ടുണ്ണിമാഷുടെ ഒരു പൂര്ണ്ണകായ ഹിസ്റ്ററി.<br /><br />വിദ്യാര്ത്ഥികളെയെല്ലാം ഇടം വലം വീക്കി വീക്കി മുന്നേറുന്ന മാഷിന് ഒരേ ഒരു വീക്നെസ്സെ ഉള്ളൂ ഈ ഭൂമി മലയാളത്തില്. അതാണ് ഇപ്പോള് ചുട്ടെടുത്ത ആവിപറക്കും പുട്ട്. അതെ, താങ്കള് മനസ്സില് കണ്ടതു തന്നെ, അരിപ്പുട്ട് ബിറ്റ്വീന് ബിറ്റ്വീന് അരി പൊടിയും തേങ്ങ ചിരവിയതും അഞ്ചെ ഇസ്റ്റു ഒന്ന് എന്ന പ്രൊപോഷനില് ഒരു അലുമിനിയം പൈപിനകത്ത് ഇന്സര്ട്ട് ചെയ്ത്, അടുപ്പത്തുള്ള പോട്ടില് വെള്ളം ബോയിലിയിട്ട്, അതിന്റെ സ്റ്റീം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കുന്ന അതേ പുഡ്ഡിംഗ് തന്നെ. റൈസ്റ്റ് സ്റ്റീം കേക്ക്. ഇപ്പോള് മനസ്സിലായില്ലെ ഗ്രാമത്തിലാണേലും മോഡേണ് ഫുഡ്ഡാണ് മാഷിനിഷ്ടമെന്ന്.<br /><br />മൂന്ന് അമ്പത്തി അഞ്ചിന് ‘ജനഗണമന‘ തുടങ്ങുമ്പോള് എല്ലാവരും അറ്റന്ഷനായി നിന്ന് പുസ്തകങ്ങളും പേന പെന്സില് മറ്റു മാരകായുധങ്ങളുമെല്ലാം ബാഗില് എടുത്ത് വച്ച് ഓടാനായി നില്ക്കും. കിട്ടുണ്ണിമാഷ് മാഷാണെങ്കിലും മാഷും അറ്റന്ഷനായി നിന്ന് ഒരുക്കങ്ങള് തുടങ്ങും പുറപ്പെടാനായി. സ്കൂള് വിട്ടാല് മാഷ് നേരെ വച്ചു പിടിക്കും പത്താംകല്ലു സിറ്റിയിലേക്ക്.<br /><br />പത്താംകല്ലെന്നു പറഞ്ഞാല് അതൊരു ഒന്നൊന്നര സിറ്റിയാണേ. സിറ്റിക്ക് ഒത്ത നടുവില് ഒരു പേരാല്. അതില്നിന്നും പെരുപാമ്പുകളെപ്പോലെ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വേരുകള്. അതിനടിയില് വിജയേട്ടന്റെ കപ്പലണ്ടി പീട്യ. റോഡിനിരുവശവുമായി മറ്റു ചില പീട്യകള്. കെ എസ് തളിക്കുളത്തിന്റെ പാത്രക്കട. സക്ക്രിയക്കാടെ പലചരക്കുകട, ബാബുന്റെ മുടിവെട്ടുകട, ഇമ്പോര്ട് എക്സ്പോര്ട്ട് എമ്പ്ലോയീസ് യൂണിയന് ഓഫിസ്, പിന്നെ അന്തിക്കൊന്നു മിനുങ്ങാന് ഒരു കള്ളുഷാപ്. റോഡിനു മറുവശത്തായി കുതിരക്കാരന്റെ സൈക്കിള് കട, ഈ കടയ്ക്കടുത്തുള്ള മധുരിമ ഫൈവ് സ്റ്റാര് തട്ടുകടയാണ് മാഷുടെ അന്തിമലക്ഷ്യം .<br /><br />മധുരിമയില് നിന്നൊരുകുറ്റി ആവിപറക്കും പുട്ടുതട്ടിയില്ലേല് അന്നേദിവസം മാഷിന് അപൂര്ണ്ണമാണ്. ഹോട്ടലില് വരുന്നതിനും പുട്ടകത്താക്കുന്നതിനും പുറത്തുവന്ന് വിജയേട്ടന്റെ പീട്യേന്ന് ഒരു ചാര്മിനാര് പുകക്കുന്നതിനും പിന്നെ തന്റെ വീടിനടുത്തേക്ക് പോകുന്ന കെ കെ മേനോന് ബസ്സില് കയറി സ്ഥലം കാലിയാക്കുന്നതിനും ബസ്സിനേക്കാളും കിറുകിറുത്യമായ സമയ നിഷ്ടയുണ്ടായിരുന്നു മാഷിന്. മാഷ് വരുന്ന സമയം നോക്കി കയ്യേല് കിടക്കുന്ന വാച്ചിന്റെ സമയം വരെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാമെന്നൊരു കിംവതന്തി പത്താംകല്ല് ദേശീയപാതയിലൂടെ ഇടക്ക് ലൂണ ഓടിച്ചു പോകുന്നതു കാണാം.<br /><br />പതിവുപോലെ അന്നും മധുരിമയിലെ ആവിപറക്കുന്ന പുട്ടിന്റെ മധുരസ്മരണകളില്, കിട്ടാവുന്നത്ര വേഗത്തില് സ്കൂളിന്റെ പടികടക്കുകയായിരുന്നു മാഷ്. അപ്പോഴാണ് ഏഴാം ക്ലാസ്സിലെ ഇസ്മായിലിന്റുപ്പ മക്കാര്ക്ക ആ വഴി വന്നത്. മാഷ് ഒന്നു ബ്രൈക്ക്ചവിട്ടി സൈഡൊതുക്കി മുന്നോട്ടു പോകാന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, മക്കാര്ക്ക ആരാ മോന്.<br /><br />"ല്ല മാശേ, ങ്ങള്ത് ബ്ട്ക്കാ ഈ ബാലുമ്മെ തീപിടിച്ചപോലെ പായിണീ?"<br /><br />"അല്ല അതുപിന്നെ മക്കാരെ..." മാഷുടെ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ശ്രമം പാളുന്നു. മാഷിനു സംസാരിക്കേണ്ടി വരുന്നു.<br /><br />"ങ്ങള് നിക്കീന്ന്. ഇന്നലെ ആ ബലാല് ബീട്ടിബന്ന് പറഞ്ഞീ ന്നോട് ങ്ങളെ ബന്ന് കാണാന്, എന്താ ബിശേസം മാശെ?"<br /><br />മോന് ഇസ്മായില് എന്തോ കൊസ്രാങ്കൊള്ളി ഒപ്പിച്ചതിന് അച്ചനെ കൊണ്ടുവന്നിട്ട് ക്ലാസില് കയറിയാല് മതി എന്നു പറഞ്ഞ ആ സമയത്തോട് പുച്ഛം തോന്നി മാഷിന്. ശപിക്കണമെന്നു വരെ തോന്നിപ്പോയി. തനെ പുട്ട് മണി തന്നെ മാടി വിളിക്കുന്നു... അതിനിടയില് ഇയാള്...<br /><br />"അതെ, ഞാന് പറഞ്ഞിരുന്നു ഇസ്മായിലിനോട്"<br /><br />"ഞമ്മക്ക് ഇപ്പളാ ഒയ്വ് കിട്ട്യേമ്മാശേ. എന്താ പ്രസ്നം മാശെ"<br /><br />"അതൊക്കെ പിന്നെ പറയാം മക്കാരെ. നിങ്ങള് നാളെ വാ" വീണ്ടും പാളുന്ന ശ്രമം. മാഷുടെ മനസ്സ് പ്രിയ പുട്ടിനെക്കാണാന് വെമ്പുന്നു.<br /><br />"ങ്ങള് പറമാശേ" മക്കാര്ക്ക വിട്ടിട്ടുവേണ്ടെ മാഷിന് പുട്ട് വയറ്റിലേക്ക് ഇന്പുട്ടാന്.<br /><br />ഇസ്മായിലിന് ഇന്നലെ കൊടുത്തതൊന്നുംപോരാതെ, ബാപ്പാനെ വിളിച്ചു വരാന് പറഞ്ഞത് വീട്ടില് നിന്ന് കിട്ടാനുള്ളത് ഇസ്മായിലിന് കുറഞ്ഞുപോകേണ്ട എന്ന ഒരേ ഒരു സദുദ്ദേശത്തോടെ മാത്രമാണ്. വഴീല് വെച്ച് പറഞ്ഞാല് ബാപ്പാക്ക് അതിന്റെ സീരിയസ്നെസ്സ് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലോ. മധുരിമയിലെ തന്റെ പ്രാണ സഖി ‘പുട്ട്‘ തന്നെ മാടി വിളിക്കുന്നു. അതിനിടയില് കേറി വന്നോളും ഓരോന്ന്. ഏതായാലും പറഞ്ഞ് സ്ഥലംവിടാന് മാഷ് തീരുമാനിച്ചു. അടുത്തിരുന്ന രാജുവിനെ ഇസ്മായില് പേനകൊണ്ട് കുത്തിയതും രണ്ടുപേരും അടികൂടിയതും ഒരുവിധം പറഞ്ഞൊപ്പിച്ച് മാഷ് പറഞ്ഞു "എന്ന ഞാന് നീങ്ങട്ടേ. ഇസ്മായിലിനെ ഒന്നു സൂക്ഷിക്കണം."<br /><br />"അത് ഞമ്മളേറ്റ് മാശെ, ങ്ങള് ബേജാറാവേണ്ട".<br /><br />മക്കാര്ക്ക സൈക്കിളെല് തെക്കോട്ടും മാഷ് വെടികൊണ്ട പന്നിപോലെ വടക്കോട്ടും വച്ചുപിടിച്ചു.<br /><br />മധുരിമയിലെ ചില്ലലമാരയിലിരുന്ന് ബോണ്ടയും വടയും സുജിയനും പഴമ്പൊരിയും (പലതിനും നല്ല പ്രായം തോന്നുന്നുണ്ട്) മാഷെ നോക്കി ചിരിച്ചു. പുട്ടുപെണ്ണിനെ മനസ്സിലിട്ടു താലോലിച് ഓമനിച്ചു വളര്ത്തുന്ന മാഷുണ്ടോ ഈ ചിരിയില് മയങ്ങുന്നു. അതോടൊപ്പം തന്റെ പ്രാണേശ്വരിയായ പുട്ടിനൊപ്പം ചിലവഴിക്കേണ്ട അമൂല്യ നിമിഷങ്ങള് മക്കാര്ക്ക തട്ടിയെടുത്തതിന്റെ വൈക്ലബ്യവും.<br /><br />തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഒരു കുറ്റി പുട്ട് മാഷ് ഒന്നു കൂടെ നോക്കി. അതില് ഒരു കഷണമെടുത്ത് 90 ഡിഗ്രീ തിരിച്ചു വെച്ചു. ഐസ്രൂട്ടാരന് അണ്ണാച്ചി തന്റെ ഹോണ് മുഴക്കാന് ബലൂണില് അമര്ത്തുന്ന പോലെ മാഷ് പുട്ടിനെ ഉള്ളം കയിലാക്കി ഒരു പ്രസ്സിംഗ്. തേങ്ങയും പൊടിയും എല്ലം മിക്സഡ് ലൈക് കോണ്ക്രീറ്റ് മിക്സ്ചര്. പിന്നെ ചെറിയ ചെറിയ ഉണക്കപുട്ടുപിടികള് മാഷുടെ തിരുവായിലേക്ക് തിരുവെഴുന്നള്ളത്ത് നടത്തി. ശേഷം ഒരു കവിള് ചായ. പിന്നെയും പുട്ട്. ബിറ്റ്വീന് ബിറ്റ്വീന് പുട്ട് ആന്ഡ് ചായ. പുട്ടുണ്ടാക്കുന്നപോലെ പുട്ടുകഴിക്കുന്ന കിട്ടുണ്ണിമാഷ്. മാഷ് രണ്ടുകഷ്ണം പുട്ടിന്റെ കഥ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അടുത്ത കഷ്ണത്തില് തന്റെ പ്രസ്സിംഗ് പരിപാടിക്ക് കോപ്പുകൂട്ടുന്നു.<br /><br />"മാഷ്ടെ ബസ്സ് വന്നല്ലൊ മാഷെ" കടക്കാരന് മനോഹരന്റെ മനോഹരമായ കമന്റ് മാഷിന്റെ കര്ണ്ണങ്ങളില് ഇടിത്തീയായ് പെയ്തിറങ്ങി.<br /><br />കേട്ടതുപാതി കേള്ക്കാത്ത മറ്റേപാതി പ്രസ്സിങ്ങിനു വെച്ച പുട്ട് പ്രസ്സാതെ പൊടിക്കാതെ നേരെ തിരുനാവായിലേക്ക് ഒരു അമക്കല്. ആ മഹാ വായില് ഇനി കടുകിടാന് സ്ഥലമില്ലത്തതിനാല് ചായ ഔട്ട്. നിറഞ്ഞവായയുമായി (വയറല്ല കേട്ടൊ) മുണ്ടും പൊക്കിപ്പിടിച്ച് തന്റെ ബസ്സുപിടിക്കാന് ശ്രീഹരിക്കോട്ടയില് നിന്നു വിട്ട വാണം പോലെ ഒരു പാച്ചില്. പാച്ചിലിനിടയില്, തനിക്കു വേണ്ടത്ത്ര ശ്രദ്ധനല്കതെ ഓടിയതില് പ്രതിഷേധം അറിയിച്ച് കാല് അടുത്തു കണ്ട കല്ലിനെ കൂട്ടുപിടിച്ച് മാഷെ തട്ടിമറിച്ചു താഴെയിട്ടു. "വീണിതല്ലോകിടക്കുന്നു ധരണിയില്...". “ഹമ്മേ”, “ഹയ്യൊ”, അല്ലെങ്കില് കലിപ്പ് സ്റ്റൈലേല് “രക്ഷിപ്പീരടെ”, അല്ലെല് ഇന്നച്ചന് സ്റ്റൈലേല് “ഞാന് ഇതാ പോണേ....” എന്നീ ആശ്ചര്യദായകങ്ങളൊന്നും പുട്ടിനാല് സീല്ചെയ്ത മൌത്തില്നിന്നും നിര്ഗ്ഗളിച്ചില്ല. തൃപ്പാദം പൊട്ടി തൃരക്തം ചിന്തിയെങ്കിലും തൃവായിലെ ഒരുമണിപുട്ടുപോലും ചിന്തിയില്ല എന്നത് പ്രത്യേകം പ്രസ്താവ്യമാണ്. തപ്പിപ്പിടിച്ചെഴുന്നേറ്റ് ഒരു വിധം ഓടി ബസ്സ്പൂകിയ മാഷ് പത്താംകല്ലുവിട്ടത് ഒരു ഓമനപ്പേരിനുടമയായിട്ടയിരുന്നു. "പുട്ടുമിണുങ്ങി".<br /><br />ടിക്കറ്റെടുക്കാന് കണ്ടക്റ്ററോട് “ഒരു തൃപ്രയാര്” ചോദിച്ച മാഷ്, വിഷുവിനു കിഴക്കെ മുറ്റത്തു കത്തിക്കുന്ന പൂക്കുറ്റിയേക്കാള് വിശേഷമായി വായിലുള്ള പുട്ടും തേങ്ങയും കണ്ടക്റ്ററുടെ മുഖത്തേക്ക് ഫയര് ചെയ്തത് എനിക്ക് അന്നു ബസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന മുത്തവ പറഞ്ഞറിവുമാത്രം.<br /><br />ഇസ്മായിലും കൂട്ടരും വരുംതലമുറക്കു കൈമാറാനും കാത്തു വെക്കനുമായി ഈ സംഭവത്തെ ഒരു ഗാനരൂപത്തില് ക്രോഡീകരിച്ച് സംഗീതം നല്കി കോറസ്സായി നാടുമുഴുവന് പാണനെപ്പോലെ പാടിനടന്നു.<br /><br />"ഓടിവരും ബസ്സുകളില് ചാടിക്കേറും മാഷെ<br />ചാടിക്കേറി മറിഞ്ഞുവീഴും പുട്ട്മ്മ്ണ്ങ്ങി മാഷേ<br />കിട്ടുണ്ണിമാഷേ കിട്ടുണ്ണിമാഷേ“<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-21680975642740274?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-60686184956686714682009-04-20T18:29:00.004+04:002009-04-21T13:07:49.839+04:00ചാര് സൌ ബീസ് പുരാണം<div class="post hentry uncustomized-post-template"> <a name="116348691627168295"></a>സ്പോക്കണ് ഇംഗ്ലിഷ് ക്ലാസ്സുകഴിഞ്ഞ് കാഞ്ഞാണി സ്റ്റാര്വിന്റ്റെ വരാന്തയിലൂടെയുള്ള ഉലാത്തലും അതോടൊപ്പം താഴെ റോഡിലൂടെ ബി എ ക്ലാസ്സില് പോകുന്ന മിനിയുടെ, മിനിയുടെ മാത്രമല്ല അപ്പുറത്ത് മന്യയില് പോകുന്ന ചിന്താമണികളും ലീലാമണികളും ഇതില് പെടും, വരവും പ്രതീക്ഷിചുള്ള പ്രേമന്റെ കാത്തിരിപ്പും തുടരുമ്പോഴാണ് ഞാനവിടെ എത്തിയത്. മന്യ, സ്റ്റാര്വിന് പരെലല് കോളെജുകള് അടുത്തടുത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നതിനാല് ഇവിടെ കാലത്തും വൈകീട്ടും ലലനാമണികളുടെ ഒരു സംസ്ഥാന സമ്മേളനം കഴിഞ്ഞ പ്രതീതിയാണ്. പ്രേമനു ഇതു ചാകര ടൈമും. പ്രേമന്റെ പ്രേംകുമാര് എന്ന പേരുമാറ്റി അതിനെ ഞങ്ങള് റൊമാന്സണ് എന്നാക്കിയതു വെറുതെയാണൊ.<br /><div class="post-body entry-content"><br />"ടാ ചുള്ളാ വാ പോകാം, മതി നിന്റെ വായ്നോട്ടം." ഞാനവനെ വിളിച്ചു. അപ്പുറത്ത് രാജേഷും ജസ്റ്റിനും കാത്തു നില്ക്കുന്നു.<br /><br />"യു മസ്റ്റ് തിങ്ക് ലുക്, ഇറ്റ് വില് നോട്ട് വാക് ഹിയര്. അവളിപ്പൊ വരോഡ, ന്നട്ട് പോകാം." പ്രേമന് സ്പോകണ് ഇംഗ്ലീഷ് ക്ലാസിന്റെ ഹാങ്ങോവറില് ന്യൂ വേര്ഡ്സ് മേയ്ക്കുന്നു.<br /><br />"യു മസ്റ്റ് തിങ്ക് ലുക്കോ അതെന്തൂട്ടണ്ടാ? ആരു പറഞ്ഞന്ന് നിനക്കിത്? " ഇതുവരെ കേള്ക്കാത്ത ഒരു ശൈലി ഇംഗ്ലീഷ് കേട്ടതില് എന്റെ വണ്ടര് ഞാന് മറച്ചു വെച്ചില്ല. ഇനി ആ പ്രസാദ് മാഷ് ഇവനു മാത്രം പ്രത്യേകം ക്ലാസുകൊടുക്കുന്നുണ്ടോ ആവൊ.<br /><br />"ങാ അതു ഞാന് ഇപ്പൊ ഉണ്ടാക്കിയതാ. നമ്മള് സ്പോക്കെണിന്ഗ്ലിഷ് പഠിച്ചിട്ടെന്തെലും കാര്യൊം വേണ്ടെ" പ്രേമന്റെ വിശദീകരണം പിന്നാലെ വന്നു.<br /><br />"അതിന്റെ മീനിങ്ങൊ?" ഞാന് പാവം, ഇപ്പൊഴും വണ്ടര്കുഴിയില് തപ്പിത്തടയുന്നു.<br /><br />"അതൊ? യു മസ്റ്റ് തിങ്ക് ലുക്ക് - നീ ചിന്തിചു നോക്കണം അതെന്നെ" അവന്റെ ഭാഗം വ്യക്തമാക്കി. ഇനിക്ക്യവനോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത മതിപ്പു തോന്നി. അവന് സ്വന്തമായി ആന്ഗലേയ വാചകങ്ങള് കൊരുത്തു തുടങ്ങി. ഞാനിതുവരെ ഒരു വാചകം പോലും നേരെ ചൊവ്വെ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല.<br /><br />"അതിന്റെ ബാക്കി? എന്തൊ വാകോ മറ്റൊ" ബാക്കികൂടി പഠിച്ചാല് കൊള്ളാമെന്നൊന്നൊരാശ എന്റെ മനസ്സില് മൊട്ടിട്ടു.<br /><br />"ഇറ്റ് വില് നോട്ട് വാക് ഹിയര്, അതിപ്പൊ നമ്മള് സാധാരണ പറയാറില്ലെ, അതിവിടെ നടക്കൂല്ലാന്ന് അതെന്നെ".<br /><br />സ്പോക്കെണിന്ഗ്ലിഷ് ഇത്ര സിമ്പിള് സങ്ങതിയാണെന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെ നിറവില് ഞാന് നില്ക്കുമ്പോള്, റൊമാന്സന്റെ സ്വന്തം ക്ലീയോപാട്ര മിനി, ഈയാമ്പാറ്റ പോലെ റോഡിലൂടെ പറക്കുന്നു. കാത്തിരുന്ന പാറ്റയെകണ്ട പല്ലിയെപ്പോലെ, പ്രേമന്, സ്റ്റാര്വിന് സ്റ്റാന്റ് വിട്ട് കാഞ്ഞാണി സ്റ്റാന്റിലേക്ക് റെഡിയായി. മൂന്നാം നിലയില്നിന്നും ചവിട്ടുപടികള് ചവിട്ടികുത്തി അവന് താഴേക്ക് ഓടിപ്പോയി. ഞങ്ങള് മൂന്നുപേരും പിറകേ വച്ചുപിടിച്ചു. കൈ കണ്കടാക്ഷ കോലാഹലാദികളുടെ അകമ്പടിയോടെ അഞ്ചു മിനിട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോള് മിനിയെ ബസ്സ്കയറ്റിവിട്ട് നിര്വൃതീ കഞ്ചുകനായി പ്രേമന് ഞങ്ങളോടൊപ്പം ചേര്ന്നു.<br /><br />വടക്കോട്ടു പോകുന്ന ബസ്സുകള് നിര്ത്തുന്ന സ്റ്റോപ്പിലെ പാന് കടക്കാരനെ കണ്ടപ്പോല് ജസ്റ്റിനൊരു പൂതി. വഴിയേ പോകുന്ന വയ്യാവേലിയെല്ലാം കയ്യില് ഇരിക്കുന്ന പണംകൊടുത്തു വാങ്ങി കീശ നിറക്കുന്നത് ജസ്റ്റിനെന്നും ഒരു ഹോബിതന്നെ. അവനിപ്പോള് കലശലായ ആഗ്രഹം ഒരു പാന് കഴിക്കണം. എന്റെയും രാജേഷിന്റെയും സ്വഭാവം നന്നായറിയാവുന്നതിനാല് അവന് പറഞ്ഞു 'മീഠാ പാന് കഴിക്കാം'. എന്നാ ശരി ഞാനും രാജേഷും ചുമ്മാ കേറിയങ്ങു സമ്മതിച്ചു.<br /><br />പ്രേമന് ഇപ്പറഞ്ഞത് അത്രകണ്ട് ദഹിച്ചില്ല. അയ്യൊപാവം മീഠാ പാന് ഭോജികളായ ഞങ്ങളുടെ മുന്നില് ഒന്ന് ആളാവാന് വേണ്ടി അവന് ചാടിക്കേറി പറഞ്ഞു "ചാര് സൌ ബീസ് മതി".<br /><br />"ഡാ, നീയെന്തറിഞ്ഞിട്ടാ ഈ പറയ്ണേ, അതു കഴിച്ചാല് തലകറങ്ങും" രാജേഷ് തന്റെ അനുഭവജ്ഞാനം വിളമ്പി.<br /><br />"എന്റെ തലയൊന്നും കറങ്ങൂല മോനെ... ഈ പ്രേമനിതെത്ര കണ്ടതാ." പ്രേമന് വിടാനുള്ള ഭാവമല്ല.<br /><br />"എന്നാ നീ ബെറ്റിനുണ്ടാ. നൂറുരൂപ" രാജേഷ് പ്രേമനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും പിന്തിരിപ്പിക്കാന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />“ശരി എന്നാ ബെറ്റെന്നെ. ഇന്ന് ശരിയാക്കിയിട്ടുതന്നെ കാര്യം”<br /><br />"എന്നാ ഞാനും കൂടാം" ജസ്റ്റിനും ബെറ്റില് ചേര്ന്നു.<br /><br />പ്രേമനും ജസ്റ്റിനും നാനൂറ്റി ഇരുപത്, ഞങ്ങള്ക്ക് മീഠാ പാന്. പാന്കാരന് ബിജുവിന് ഓര്ഡര് കൈമാറി. ബെറ്റിന്റെ ഫലമറിയേണ്ട തിരക്കില് നാലു പേരും പാന് വായ്ക്കകത്താക്കി വഴിയില് പോകുന്ന പൈങ്കിളികളുടെ വായ്നോക്കി നിന്നു.<br /><br />ചവച്ചതിന്റെ നീര് തുപ്പിക്കളയാന് ജസ്റ്റിന് അടുത്തുള്ള പോസ്റ്റിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി ഒപ്പം പ്രേമനും. അതാ നടന്നുവരുന്നു മുമ്പിലേക്ക് ജസ്റ്റിന്റെ വല്യപ്പന് തോമാച്ചന്. ഇതുകണ്ടതും ജസ്റ്റിന് തന്റെ വായിലുള്ളത് മൊത്തം ഒരൊതുക്കല്, വര്ത്താനം പറയാന് വായ് ആവശ്യമായതിനാലും വയറിനു ഇതില് യാതൊരു പങ്കുമില്ലാത്തതിനാലും ഒതുക്കിയ പാന് വായില് നിന്നു വയറിലേക്ക് കൈമാറി. ഒരു കോളിനോസ് മുഖത്ത് വെച്ച് ചുള്ളന് വല്ല്യപ്പനെക്കാത്തു നിന്നു. തുപ്പാനൊരുങ്ങിയ പ്രേമനേയും, വല്യപ്പനെ കാട്ടി പേടിപ്പിച്ച് വായിലുള്ളത് വിഴുങ്ങാന് പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഗത്യന്തരമില്ലാതെ പ്രേമന്റെ പാനും അവന്റെ വയറ്റില് ഇടം കണ്ടെത്തി.<br /><br />"വല്യപ്പച്ചനെവിട്ക്ക്യാ" ജസ്റ്റിന് കുശലന്ന്വേഷണം നടത്തി. പ്രേമന് തലചൊറിഞ്ഞു ഇളിച്ചുകാട്ടി അവനരികില് നിന്നു.<br /><br />"ആ ജസ്റ്റിയെ നീയെന്തന്ഡ്ര ഇവിടെ?" വല്യപ്പച്ചന് തിരിച്ചൊരു ചോദ്യം.<br /><br />"ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു വീട്ടിപ്പൊവാപ്പച്ച"<br /><br />ഇന്നേരംകൊണ്ട് പ്രേമന്റെ മുഖം വിവര്ണ്ണമാകുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. വയറ്റിലെത്തിയ പാന് അതിന്റെ പണി തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞെന്ന് പ്രേമന്റെ മുഖം സവിസ്തരം ഉത്ഘോഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />"ഞാന് നമ്മളെ റോസക്കുട്ടീനെ കൊടുത്തോട്ത്ത്ക്ക്. അവള്ടെ മോനെന്തൊ പനിയൊ മറ്റോ. സുഖമില്ലാന്നിന്നലെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതാ. വല്യപ്പച്ചന് പാവര്ട്ടിപോണ ബസ്സ് നോക്കി വന്നത..." വല്യപ്പച്ചന് തന്റെ ഭാണ്ടം കുരുക്കഴിച്ചു തുടങ്ങി.<br /><br />പ്രേമന് മെല്ലെ അവിടം വിട്ട് ഞങ്ങളോടൊപ്പം ചേര്ന്ന്, വയറിന്റെ ദുരവസ്തയെ ചൊല്ലി വാചാലനായി. അവിടെ വച്ച് എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാനും രാജേഷും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി നിന്നു. അപ്പോഴെക്കും പാവറട്ടി പോകുന്ന വണ്ടി വന്നു വല്യപ്പനെ കയറ്റിവിട്ട് ജസ്റ്റിനും എത്തി. അവര് രണ്ടു പേരും നന്നായി വിയര്ത്തൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<br /><br />അല്പം കഴിഞ്ഞ് പ്രേമന് വാടിയ താമരതണ്ടുപോലെ രാജേഷിന്റെ ചുമലിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. അവനിപ്പൊ സ്വബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് റോഡിലേക്ക് വഴുതിയിരുന്നു. നാലാള് കൂടുംമുമ്പ് അവനെ അവിടന്നൊഴിവാക്കാനുള്ള ആത്മാര്ത്ഥശ്രമം ഞങ്ങള് തുടങ്ങി. ആദ്യപടിയായി ഞാനും രാജേഷും ചേര്ന്ന് പ്രേമന്റെ കൈകള് ചുമലിലാക്കി നടത്തുവാന് നോക്കി.<br /><br />പ്രേമന്റെ ശരീരം ഒരു സമ്പൂര്ണ്ണ പണിമുടക്കു പ്രഖ്യാപിച്ചതില് തങ്ങളുടെ സര്വ്വ പിന്തുണയും ഉറപ്പു നല്കിയ കാലുകളുണ്ടൊ ഒരടി മുന്നൊട്ടൊ പിന്നോട്ടൊ. അവരുടെയും സമരം സമ്പൂര്ണ്ണം. പ്രേമന് തോളില് തൂങ്ങിയതു മിച്ചം. സ്വന്തം ശരീരത്തെ പണിമുടക്കില് നിന്നും രക്ഷിക്കാന് ജസ്റ്റിന് നടത്തുന്ന ഭഗീരഥ പ്രയത്നങ്ങള് ഞങ്ങള് കണ്ടില്ലെന്നു വിചാരിക്കല്ലേ, ഞങ്ങള് നിസ്സഹായരായിരുന്നു.<br /><br />അടുത്തിരുന്ന ഒരു സൈക്കിളിന്റെ കാരിയറില് പ്രേമനെ ഒരുവിധം കയറ്റി വച്ചു. ലോഡു കയറ്റിയ സൈക്കിള് മെല്ലെ തള്ളിക്കൊണ്ട് ഞങ്ങള് ത്രേസ്സ്യെടത്തിയുടെ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി അടിവച്ചടിവച്ചടുത്തു. സ്വയം കണ്ട്രോള് ഏറ്റെടുത്ത് ജസ്റ്റിന് സൈക്കിളിന്റെ സീറ്റെല് മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് വേച്ച്വേച്ച് നടന്നു. ഈ കോലം കണ്ട പ്രേമന്റെ പ്രേമഭാജനങ്ങള് വായ്പൊത്തിയും പൊത്താതെയും ചിരിക്കുകയും കടക്കണ്ണാല് ഒരു കടാക്ഷം ബോധമുള്ള ഞങ്ങള്ക്കു നേരെ വീശിയെറിയുകയും ചെയ്തു കടന്നു പോയി. എന്റെ അനുജത്തിയൊടൊപ്പം പ്രീ ഡി ഗ്രിക്കു പഠിക്കുന്ന രഹ്നയുടെ നോട്ടം, ഇതുവരെ സേവ് ചെയ്യാത്തതും അവളെ മനസ്സില് കണ്ട് ഞാന് തയ്യാറാക്കുന്നതുമായ ലവ് ലെറ്റര് ഡോക്കുമെന്റിന്റെ മുന്നില് മൈക്രൊസോഫ്റ്റിന്റെ എറര് മെസ്സേജ് പൊലെ കണ്ണുരുട്ടി നിന്നു.<br /><br />ത്രേസ്സ്യേടത്തിയുടെ കിണറ്റിന് കരയില് പ്രേമന്റെ പള്ളി നീരാട്ടിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള് നടത്തി പ്രേമനെ ഒരു കല്ലില് കുടിയിരുത്തി. നാലോ അഞ്ചൊ ബക്കറ്റ് വെള്ളം കോരിക്കൊടുത്തതു ഞാന് അതെടുത്ത് പ്രേമന്റെ തലയില് കമഴ്തിയത് രാജെഷ്. ഇവിടെ എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് വലിയ ഗ്രാഹ്യമൊന്നുമില്ലാതെ കിണറ്റുവക്കില് പിടിച്ച് ജസ്റ്റിനും.<br /><br />പ്രേമന്റെ നീരാട്ടിനു ശേഷം ജസ്റ്റിന്റെ കുളിസീന് ഒരു സ്പെഷ്യല് ഷോ ആയി അവിടെ നടത്തപ്പെട്ടു. ഇരട്ടക്കുട്ടികളുടെ പ്യാരന്റ്സിനെപ്പോലെ, കൂളിപ്പിച്ച കുട്ടികളെ ത്രേസ്സ്യേടത്തിയുടെ തോര്ത്തിനാല് തോര്ത്തി സുന്ദരക്കുട്ടപ്പന്മാരാക്കി. ത്രേസ്സ്യേടത്തിക്ക് നന്ദിയും കടപ്പാടും തോര്ത്തും കൊടുത്ത് ഞങ്ങള് നാലുപേരും സ്വന്തം കാലുകളില് തിരിച്ചു നടന്നു. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-6068618495668671468?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-87865319722359769772008-11-02T12:32:00.004+04:002008-11-02T15:47:17.534+04:00സമന്സ്“കരകാണാ കടലലമേലെ<br />മോഹപ്പൂങ്കുരുവി പറന്നേ....”<br /><br />തളിക്കുളം കാര്ത്തിക(തിയേറ്റര്)യുടെ സൈക്കില് ഷെഡ്ഡില് നിന്നു എന്റെ ഇരുചക്ര വാഹനം പുറത്തെടുക്കുമ്പോഴും ആ ഗാനം എന്റെ ചുണ്ടില് തിരുവാതിര ചവിട്ടുകയായിരുന്നു. ഒരു നല്ല സിനിമ കണ്ട സന്തോഷം. കൂടെ വീട്ടില്നിന്നു ആദ്യമായി ഒളിച്ച് സെക്കന്റ് ഷൊ കാണാന് പോയതിന്റെ പരിഭ്രമവും.<br /><br />കൈതക്കല് പള്ളിയില് ഒരു വയളു*ണ്ടെന്നു പറഞ്ഞിറങ്ങിയതാണ് വീട്ടില് നിന്ന്. കൂടെ കൂട്ടുകാര് സൈഫുവും സക്രുവും(സകരിയ). കാലേകൂട്ടിയുള്ള പ്രോഗ്രാം ഫിക്സ്ചര് അനുസരിച് പള്ളിയിലേക്കു തന്നെയാണ് മൂവരും ഇറങ്ങി തിരിച്ചത്. ഇടക്കു വച്ച് സൈഫുവിനൊരു ബോധോദയം, അല്ലേലും ഇത്തരം ബോധങ്ങളും അവബോധങ്ങളും അവന്റെ മാത്രം സ്വന്തമാണ്, “തളിക്കുളം കാര്ത്തികയില് നാടോടിക്കാറ്റ് കളിക്കുന്നു പോയാലൊ?” ഏതായാലും വീട്ടില് നിന്നിറങ്ങി. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു ദിവസം മുടങ്ങാതെ കേട്ടതല്ലെ വയള്. ഇന്നത്തെ വയളു കട്ട് ചെയ്യാം. വയളുകേട്ട് നന്നാവുമായിരുന്നെങ്കില് മൈക് ഓപറേറ്റര് ജലാല്ക്ക എന്നേ നന്നായേനെ. നയതന്ത്രപരവും കുടിലതന്ത്രപരവുമായ ചര്ച്ചകള്ക്കും വഗ്വാദങ്ങല്ക്കുമൊടുവില്, നാളികേരം വെട്ടുന്നപോലെ, വെട്ടൊന്ന് മുറിരണ്ട് എന്ന കണക്കില് തീരുമാനമായി. വയള് എന്ന മുക്കണ്ണന് മുറി ഒരിടത്തേക്ക് മാറ്റിവച്ച്, സ്വതവേ സിനിമാ ഭ്രാന്തില്ലാത സക്രുവും ഞാനും സമ്മതം മൂളി, വെറുതെ അല്ല, ഫുള് ചെലവ് സൈഫു വഹ. പിന്നെ ഞാനെന്തു കാട്ടാനാ, എന്തു നോക്കാനാ. നേരെ വണ്ടി തളിക്കുളത്തേക്ക് തിരിച്ചു. ഒരു സൈക്കില് 3 പേര്. പോകുംപോള് ചവിട്ട് എനിക്ക് (സൈക്കിള് ഡ്രൈവര് ഞാന്) വരുമ്പോള് സൈഫു. തടിയുടെ കാര്യത്തില് ഈര്ക്കിലായ സക്രുവിന്, മഹാമനസ്കരും പരമാവധി ഉദാരമതികളുമായ ഞങ്ങളുടെ വക ഫ്രീ ലിഫ്റ്റ്.<br /><br />ഇനി സൈഫുവിന്റെ ഊഴമാണ് സൈക്കില് ഡ്രൈവിങ്ങ്. ഈ ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് കുറച്ചൊന്നുമല്ല ഇണ്ട്രൊഡക്റ്റാന് ഉള്ളത്. സ്കൂളില് പോകും വഴിയിലുള്ള പുളിയും മാങ്ങയും എറിഞ്ഞ് ഞെട്ടരിഞ്ഞുവീഴ്ത്താന് ഒരു പ്രത്യേക പാടവം തന്നെയുണ്ട് കക്ഷിക്ക്. വീഴുന്ന മാങ്ങ മതിലിനപ്പുറമാണെങ്കില് ഇഞ്ചികടിച് ഡാവിഞ്ചിയായി ആശാനോരു നില്പ്പുണ്ട്. ചിലപോള് വഴിയിലുള്ള തെങ്ങിന് കരിക്കുകളില് വരെ തന്റെ സ്കിത്സ് ടെസ്റ്റ് ചെയ്യാറുണ്ട്. കരിക്ക് എറിഞ്ഞു വീഴ്താം എന്ന അതിമോഹം കൊണ്ടൊന്നുമല്ല, മാങ്ങയോ പുളിയൊ ഇല്ലതിരിക്കുമ്പോള് ഇത് ആശാന്റെ കൈതരിപ്പിന്റെ പ്രശ്നമാണ്. തന്റെ ട്രേഡ്മാര്ക്ക് ആയ തിരിഞ്ഞ പല്ലുകൊണ്ട് ഒരു ഉണത്തേങ്ങ ചകിരി അടര്ത്തിയവനാണ് ഒരിക്കല്. യവനാണ് യിവന് സൈഫു.<br /><br />വണ്ടിയുമെടുത്ത് ഞങ്ങള് മൂന്നുപേരും സവാരിഗിരിഗിരി തുടങ്ങി. വാഹനം ആശേരി അമ്പലവും കഴിഞ്ഞ് ഹൈസ്കൂളിനടുത്തെത്തുന്നു. എങ്ങും നിശബ്ദത. ഞങ്ങളെ മൂന്നുപേരേയും വഹിക്കുന്നതിലുള്ള പെഡലിന്റെ എതിര്പ്പുകള് “കിയൊ കിയൊ” എന്ന ഭീകര ശബ്ദമായി അന്തരീക്ഷത്തില് അലയടിച്ചുയരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു പോലീസ് ജീപ്പ് ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് സഡന് ബ്രേക്കിട്ടു. ഞാനൊന്നു കിടുങ്ങിപ്പോയി.<br /><br />“എവിടേക്കാടാ ഈ പാതിരാത്രീല്?”<br /><br />ഞങ്ങള് സൈക്കിളില് നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി ഇടിവെട്ട് കൊണ്ടതുപോലെ അവശരും, അശക്തരും ആലമ്പഹീനരും അലവലാതികളുമായി നിന്നു. ആദ്യമായി ഒരു കള്ളത്തരം ചെയ്തതാ, അതിപ്പൊ പൊല്ലാപ്പായൊ അള്ളാ. എന്നെയെങ്ങാനും പോലീസ് പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയാല്, അത് ആലോചിക്കാന് മൈ ബ്രൈന് ഈസ് നൊട്ട് കോണ്ഫിഗേര്ഡ്. ഏതു കള്ളന്മാരെ പിടിക്കന് വന്നവരാണൊ ഇവര്. ഇനി അവരെ കിട്ടാത്തതിന് ഞങ്ങളെയെങ്ങാനും.... എന്നാല് ഇനി ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല. കൈതക്കല് പോയ ഞങ്ങളെങിനെ തളിക്കുളത്തെത്തി?, വീട്ടുകാര് ചോദിച്ചാല്, എല്ലാകള്ളവും ഒന്നിച്ചു പൊളിയുമല്ലോ റബ്ബെ. ഇത്യാദി ചിന്തകളാല് വിവശനും, വായും തൊണ്ടയും വേനല്ക്കാലത്തെ ഭാരതപുഴപോലെ വറ്റിയവനും, നാവ് അതിന്റെ സര്വ്വീസ് തല്ക്കാലത്തേക്ക് നിര്ത്തിവച്ച് കട്ടപ്പുറം കേറിയവനും, വന്നുനില്ക്കുന്ന ജീപ്പിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് പോലെ കണ്ണുന്തിയവനും, സര്വ്വോപരി മറ്റുള്ളവര് കണ്ടാല് ബോധം മറയും വിധം സുന്ദരനുമായി ഞാന് നിലകൊണ്ടു.<br /><br />“ഞങ്ങള് കാര്ത്തികേന്ന് വരാ സാറെ” സൈഫുവിന്റെ ശബ്ദം.<br />“ഇവിടെ വാടാ” - സൈഫു ആദ്യം, ഞങ്ങള് പിമ്പെ.<br />“ഒരു സൈക്കിളില് 3 പേരെയുള്ളു, വേറാരെം കിട്ടീലെഡാ”<br />മൌനത്തെ വായിലിട്ട് അമ്മാനമാടികൊണ്ട് ഞങ്ങള് വിദ്ധ്വാന്മാരായി നിന്നു.<br />“എന്തെഡാ നിന്റെ പേര്?” ചോദ്യം സൈഫുവിനോട്. അവനല്ലേ ചവിട്ടുകാരന്, തൊഴിയും അവനുതന്നെ ഇരിക്കട്ടെ!<br />“കോയാസ്സന്” അവന്റെ പുതിയനാമധേയം കേട്ട് ഞങ്ങളൊന്നു പരുങ്ങി.<br />“അഡ്രസ്സ്”<br />“പണിക്കവീട്ടില്, സാല്മിപടി, തളിക്കുളം” അഡ്രസ്സ് പൂര്ത്തിയായി.<br />“പി സി ആകാറ്റഴിചുവിട്ടോ, നാളെ സ്റ്റേഷനില് വാ മൂന്നുപേരും” ജീപ്പ് നീങ്ങി.<br /><br />തല്ക്കുമുകളിലൂടെ പറന്നു കളിച്ചിരുന്ന എന്റെ പാതിജീവന് സ്വകായ പ്രവേശം നടത്തി. ശാസൊച്ച്വാസം പതുക്കെ പഴയതുപോലെ. ഇനി എമര്ജന്സി ഓക്സിജന് സെറ്റപ് എടുത്തുമാറ്റാം. 100 നും 110 നും ഇടയില് ഓടികളിച്ചിരുന്ന ഹാര്ട്ട് സെന്സെക്സ് 72-75 ലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തി. തന്നിഷ്ടപ്രകാരം നടത്തിവന്ന പ്രഭാതഭേരി യാതൊരുമുന്നറിയിപ്പും കൂടാതെ ഹൃദയം നിര്ത്തിവച്ചു. ഞാനിപ്പോള് ലോലഹൃദയന്, മിസ്റ്റര് ലോലന്.<br /><br />കാറ്റില്ലാത്ത സൈക്കിളും തള്ളി രാജപാതയില്നിന്ന് പതുക്കെ ഉള്വഴിയിലേക്ക് ഉള്വലിഞ്ഞു. ഇനി മറ്റുവല്ല ഏമാന്മാരും കണ്ടാലോ. ഒരു ചിന്ന കുഴിയില് വീണ് ചിന്നതായി കാലുളുക്കിയതൊഴിച്ചാല് ഒരു പോറല്പോലും ഏല്ക്കാതെ ഞാന് വീട്ടിലെത്തി.<br /><br />രംഗം 2<br />സ്ഥലം - സാല്മിപടി, മാധവേട്ടന്റെ ചായക്കട പരിസരം.<br />സമയം - 5 മണിയോടടുത്തിരിക്കുന്നു.<br /><br />കടയുടെ മുന്നില് സ്ഥിരം ചീട്ട് കളി ഗാങ്ങ് അവരുടെ പരിപാടികളില് വ്യാപൃതര്.<br />ഒരു പോലീസ് ജീപ് കടയുടെ മുന്നില് ലാന്റ് ചെയ്യുന്നു.<br /><br />ചീട്ടുകളി ഇന്റര്നാഷനല് ക്രൈമുകളുടെ പട്ടികയില് എണ്ണപ്പെടുന്നതിനാലും, ഏമാനുകൊടുക്കാന് സ്വന്തം കയ്യില് പൂത്തകായില്ലാത്തതിനാലും, ചീട്ടുകളിക്കാര് ഒരാളൊഴികെ മറ്റെല്ലാരും ചാടി എഴുന്നേറ്റ് മുഖത്ത് ഭവ്യത എന്ന ക്ണാപ് ഫിറ്റ് ചെയ്ത് വളഞ്ഞ് മടങ്ങി ഒടിഞ്ഞ് തളര്ന്ന് അറ്റന്ഷനായി നിന്നു.<br /><br />രണ്ടേമാന്മാരും അവരുടെ നാല് ബൂട്ടുകളും ജീപ്പിനു പുറത്തേക്ക് “ആരാ ഇവിടെ കോയാസ്സന്?” ഏമാന് ഒന്നിന്റെ ചോദ്യം.<br /><br />കളിക്കാരുടെയും കണ്ടു നിന്നവരുടേയും മുഖത്ത് ഉത്കണ്ട, ഉല്പ്രേക്ഷ, അത്ഭുതം എന്നീ ഭാവഹാവാദികളുടെ തിരയേറ്റം, വേലിയേറ്റം, മതിലേറ്റം.<br /><br />“ആ ഇരിക്കുന്നവനാ സാറെ” ചീട്ടുകളിക്കാരില് എഴുന്നേല്ക്കാതിരുന്ന ആളെചൂണ്ടി കരിപ്പിടി കണാരന്.<br /><br />ഇനി ഇരിക്കുന്നതാരെന്നു പറയാം, ഇത് ഒറിജിനല് കോയാസ്സന്, പണിക്കവീട്ടില്, സാല്മി പടി, തളിക്കുളം.<br /><br />“എന്താകാര്യം സാറെ?” കോയാസ്സന് ഇരുന്നുകൊണ്ട്.<br /><br />“നിനക്കൊരു സമന്സ് ഉണ്ട്’<br /><br />“സമന്സോ? എനിക്കോ?” കോയാസ്സന്റെ കൈകള് പതുക്കെ തന്റെ കാലിനരുകിലേക്കു നീങ്ങി. പുള്ളീ എഴുന്നേല്ക്കാനുള്ള ഭാവമില്ല. കണ്ടുനിന്നവര് ഇന്ദ്രന്സിനെ മനസ്സില് ധ്യാനിച്ച്, അവരുടെ കഴുത്തുകള് 1, 1 1/2 ഇഞ്ചുകള് വലിച്ചു നീട്ടി കോയാസ്സനില് ദൃഷ്ടികള് ഉറ്പ്പിച്ചു.<br /><br />“എന്താ സമന്സ് സാറെ” കോയാസ്സന് വിവരം മുഴുവന് അറിഞ്ഞേ അടങ്ങൂ എന്ന ഭാവം. ഇതിനിടയില് കോയാസ്സന്റെ കൈകളില് കറുത്ത് തിളങ്ങുന്ന എന്തൊ ഒന്ന്.<br /><br />“ഈ മാസം 10നു രാത്രി 12 മണിക്ക് തളിക്കുളം ഭാഗത്ത്വച്ച് രണ്ട് പേരെ ലോഡ് വച്ച് സൈക്കിളില് പോയതിനുള്ളതാണ്”. ഏമാന് ഒരു മര്യാദാ പുരുഷോത്തമ കൈമള് തന്നെ. അല്ലേല് കണ്ണീല് കണ്ട തെറിയെല്ലാം വിളിക്കാന് കിട്ടിയ സുവര്ണ്ണാവസരം പാഴാക്കുമൊ.<br /><br />കൂടി നില്ക്കുന്നവര് ചിരിയടക്കാന് പാടു പെടുന്നു. ഏമാന്റെ മുന്നിലെങ്ങനെ....<br /><br />ഇതിനിടയില് കോയാസ്സന് കറുത്ത വസ്തു കൈകളില് തിരുകി, കൈകള് മണ്ണില് കുത്തി മുട്ടിലിഴഞ്ഞ് ഏമാന്റെ അടുത്തു വന്നു മുട്ടുകാലേല് നിന്നു.<br /><br />“ഞാനോ സൈക്കിളിലോ? അതും രണ്ടുപേരെവെച്ച്”.<br /><br />കോയാസ്സ തിരുദര്ശനത്താല് സായൂജ്യമടഞ്ഞ കേരളാ പോലീസ് ഏമാന്സ് കൂടുതല് ക്വസ്റ്റ്യന് ആന്സേര്സിനു പഴുതു കൊടുക്കാതെ കിട്ടിയ വേഗത്തില് ജീപ്പ് വിട്ടു പോയി എന്നത് പരമാര്ത്ഥം. വിഗലാംഗനായ കോയാസ്സന്റെ മുച്ചക്ര വാഹനം ഇതിനെല്ലാം സാക്ഷിയായി മാധവേട്ടന്റെ ചായക്കടക്കുമുന്നില് മിണ്ടാതെ അനങ്ങാതെ കിടന്നു.<br /><br />-------------------<br />*വയള് = മുസ്ലിം മതപ്രസംഗം<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-8786531972235976977?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-90298786158264375572008-06-30T15:53:00.002+04:002008-06-30T15:57:51.279+04:00പ്രസവാവധി<p align="center"><a href="http://bp1.blogger.com/_0T9K29r3XvM/SGjKE5UQ20I/AAAAAAAAAhM/PTZ8ZJsvRMc/s1600-h/anu.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217642353762818882" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_0T9K29r3XvM/SGjKE5UQ20I/AAAAAAAAAhM/PTZ8ZJsvRMc/s400/anu.jpg" border="0" /></a></p><br />പുരുഷനു പ്രസവാവധി കിട്ടുമോ?<br /><br />പുരുഷന് പ്രസവിക്കത്തിടത്തോളം അതെല്ലാം പകല്ക്കിനാവുകള് മാത്രമാവാനാണു സാധ്യത. എന്തായാലും എനിക്കൊരു പ്രസവാവധി കിട്ടി. അതും 'ജോലി കിട്ടിയിട്ടുവേണം കൂലിയൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു ലീവെടുക്കാന്' എന്നപോലെ, ഇപ്പോഴുള്ള ജോലിയില് കയറി മൂന്നുമാസമാവുന്നതിനു മുന്പേ.<br /><br />ഇത്രനാളും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന പ്രാണനാഥന് തന്നെ ഒറ്റക്കാക്കി സ്ഥലം കാലിയാക്കുമ്പോള്, ബോറടിക്കാതിരിക്കാനും, സുല്ലി, ആലോചനാനിമഗ്നയും അതോടൊപ്പം വിഷദത്തിന്റെ പടുകുഴിയിലേക്ക് കൂപ്പു കുത്താതിരിക്കുന്നതിനുമായി, നല്ലൊരു താങ്ങും തണലുമായി, ഓര്മ്മിക്കാന് ഒരുപിടി നല്ലനാളുകളും ഓമനിക്കാന് ഉദരത്തില് ഒരു ഉണ്ണിവാവയെയും നല്കിയിട്ടാണ് ഈ പ്രവാസി പ്രയാസിയായത്. ആകെക്കൂട്ടി മൊത്തം കലക്കിക്കൂട്ടി പറഞ്ഞാല് ഉണ്ണിപിറക്കുന്നത് കാണാന് നില്ക്കാതെ ഉണ്ണാനുള്ള വകതേടി പരക്കം പായെണ്ടി വന്നു എന്നു ചുരുക്കം.<br /><br />ദൈവ കൃപ ഒന്നുകൊണ്ടു മാത്രം, ഇവിടെ വന്നു ഒരു മാസം തികയുന്നതിനു മുന്പേ ഒരു ജൊലി തരമായി. ദുബായില് ജോലി തിരയുംബോഴും മനം ഏറെ ദൂരെ, ഭൂമിയിലേക്ക് ടിക്കറ്റ്റ്റെടുത്ത് ബാപ്പയേയും ഉമ്മയേയും ഇത്താനേയും കാണാന് കണ്ണില് കിനാക്കള് നിറച്ച് കാത്തിരിക്കുന്ന, ഉണ്ണിയുടെ ആദ്യ രോദനം ശ്രവിക്കനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളിലായിരുന്നു.<br /><br />ജോയിന് ചെയ്ത് മൂന്നു മാസമാവുമ്പോഴേക്കും എങ്ങനെ ലീവ് ചോദിക്കുമെന്നു ചിന്തിക്കുംബോഴാണു, രോഗി ഇച്ചിച്ചതും വൈദ്യന് ഇച്ചിച്ചതും പാലെന്നപോലെ, നാട്ടില് അനിയന്റെ കല്യാണം ശരിയായത്. ഇനി ഏതായാലും പോവാതിരിക്കാന് നിവൃത്തിയില്ല. എം ഡി യോടു ചോദിക്കുകതന്നെ. ജൂണ് 20 നു അനിയന്റെ കല്യാണം, 28 നു ഡോക്ടര് പരഞ്ഞ ഡേറ്റ്, അപ്പോള് 10 ദിവസത്തെ ലീവില് എല്ലം ഒതുക്കാം എന്ന വ്യമോഹം പൊട്ടിത്തൂളിയ അപ്പൂപ്പന്താടി കണക്കെ എന്നില് നിറഞ്ഞു. പോയാലൊരു വാക്ക്... കിട്ടിയാലൊരാന എന്ന കണക്കേ ഞാന് എം ഡി യോട് 10 ദിവസത്തേക്ക് അവധി ചോദിച്ചു. പ്രസവ കേസല്ലെ, ചെറിയ ചെക്കനല്ലേ, പൊയ്ക്കോട്ടെ, കണ്ടൊട്ടെ, കരച്ചിലു കേട്ടോട്ടെ എന്നു കരുതി കരുണാവാരിധിയായ എം ഡി പത്ത് ദിവസം ലീവ് കനിഞ്ഞരുളി.<br /><br />ഇടിവെട്ടിയാല് പിന്നെ പാമ്പു കടിക്കാതെ പോവുന്നതു പാമ്പിനു നാണക്കേടല്ലെ. അനിയന്റെ കല്യാണം നിശ്ചയിച്ചതിനും ഒരാഴ്ച മുമ്പ് ജൂണ് 12 ആം തിയതിയിലേക്കാക്കികൊണ്ടുള്ള കുറിമാനം കടലു കടന്നു വന്നു. അപ്പോള് കല്യാണത്തില് കൂടണമെങ്കില് 11ആം തിയതി രാത്രിയെങ്കിലും ഇവിടന്നു മുങ്ങണം, പിന്നെ 29 നു വന്നു ജോയിന് ചെയ്യണം, അവധി<br />കൂട്ടാനായി വീണ്ടും എം ഡി തന്നെ ശരണം, ഏതായാലും 17 ദിവസത്തെ പരോള് അനുവദിച്ചുകൊണ്ടുത്തരവായി. അങ്ങനെ 11 നു രാവിലെ ഞാന് നെടുംബാശ്ശേരിയിലെത്തി. 12 നു കല്യാണവും കൂടി. 29 നുള്ള റിട്ടേണ് ടിക്കറ്റും ബുക്ക് ചെയ്തു സീറ്റ് ഉറപ്പാക്കി. അല്ലെങ്കില് പണിപോകുന്ന കാര്യമാണെ.<br /><br />ഇനി 27 ഓ 28 ഓ എന്ന ഒരു സന്ദേഹം മാത്രം. ഉണ്ണിയൊന്നു വരാന്, ഒരു നോക്കു കാണാന്, ഒരു വാക്കു മിണ്ടാന്. ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്ന നാളുകള്. ഡോക്റ്ററുടെ അഭിപ്രായത്തില് 27നു മുന്പെ ആവാനാണു സാധ്യത. എന്തായാലും 28 ആണു ഡേറ്റ്.<br /><br />27 ആം തിയതി ആശുപത്രിയില് പോയി. കൂടെ കെട്ടും കിടക്കയും. പോക്കുകണ്ടാല് തോന്നും അവിടെ സ്ഥിര താമസമാക്കാനാണെന്ന്. പിന്നെ എന്റെ ഉണ്ണി ഒരു ദിവസം മുന്പിങ്ങു വന്നു കിട്ടിയാല് എനിക്ക് അത്രയും നേരമധികം കാണാമല്ലോ. ഇതൊക്കെ ആ ഡാക്കിട്ടര് സാറിനു മനസ്സിലാവുമോ. "പെയിനൊന്നുമില്ല, ആയിട്ടില്ല, നാളെ വരൂ.... " ഡാക്കിട്ടര് ഞങ്ങളെ നിഷ്കുരണം ഇറക്കിവിട്ടു. 28നും കഥ ഇതു തന്നെ. അട്മിറ്റാക്കാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടു കൂടി ദാക്കിട്ടര് സാര് സമ്മതിച്ചില്ല.<br /><br />ഉണ്ണിയെ കാണാമെന്നുള്ള മൊഹമെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞു തുടങ്ങി. മേലേന്നുള്ള വിളികള് മുറക്കു വരുന്നുണ്ട്. 29 നു തന്നെ ജോയിന് ചെയ്യണം എന്നാണു തിട്ടൂരം. ടിക്കറ്റ് ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തേക്ക് നീട്ടുവാനുള്ള ആലോചനയും ആവഴിക്കു നടന്നില്ല. അവസാനം 29 നു രാവിലെ പെട്ടീം പ്രമാണവുമായി വീണ്ടും ദുബായിലേക്കു തിരിച്ചു, നിറവയറുമായൊരുത്തിയെ നിറകണ്ണുകളോടെ തനിച്ചാക്കി....<br /><br />ജൂണ് 30 നു ജോലിയില് ജോയിന് ചെയ്തു. കുല്ലും പതിവുപോലെതന്നെ. ജോലികഴിയുന്നതുവരെ ഉണ്ണിവന്ന അറിയിപ്പൊന്നും വന്നില്ല. കാത്തിരിപ്പിന്റെയെല്ലാം അവസാനമെന്നോണം 30 നു രാത്രി എട്ടരയോടടുപ്പിച്ച് നാട്ടില് നിന്നു ആ നല്ലവാര്ത്ത ശ്രവിക്കാനായി. ബാപ്പയെക്കാണാന് ഓടിവരാതിരുന്ന മോളുടെ വരവിനെക്കുറിച്ച്. സുഖ പ്രസവം. ഉമ്മയും കുഞ്ഞും സുഖമായിരിക്കുന്നു.<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">ഇന്നു ജൂണ് 30 - അനുവിന്റെ 4 ആം പിറന്നാള്.</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-9029878615826437557?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-10264981694196719622008-06-10T13:48:00.002+04:002008-06-10T13:55:33.902+04:00അന്തമാനിക്കഅവധിക്ക് നാട്ടിലെത്തിയപ്പോള്, ഇല്ലാത്ത സമയമുണ്ടാക്കി വീടിനടുത്തുള്ള റോഡുകളിലൂടെയും ഇടവഴികളിലൂടെയും ചുറ്റി നടന്ന് നാട്ടുകാരേയും കൂട്ടുകാരേയും കണ്ട് അവിടുത്തെ വിശേഷങ്ങളെല്ലാം അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. പണ്ടവിടെ കണ്ട കൊച്ചുങ്ങള്ക്കെല്ലാം കൊച്ചുങ്ങളായോ എന്നറിയാനുള്ള കൌതുകവും. <br /><br />“എല്ലാരും ഗള്ഫീ പോയാല് നന്നാവാ ചെയ്യ. നീ ഇതെന്തെ പോയപോലെ തന്നെ?” നാല് ആടുകളേം കൊണ്ട് പാടത്ത് കെട്ടാന് പോകുന്ന സരസൂന്റെ കുശലാന്വേഷണം. <br /><br />“തടിയിത്രയൊക്കെ പോരെ. എല്ലാം കണ്ട്രോളിലാ സരസൂ” <br /><br />“നിന്റെ പിശുക്കൊന്നും ഇപ്പൊഴും മാറിലല്ലേ. ഒര് കണ്ട്രോള്. എന്റെ മിഠായിം കിട്ടീല.“ <br /><br />“മിഠായി നിന്റെ വീട്ടികൊണ്ടന്ന് തന്നാല് നിന്റെ കെട്ട്യോനെന്ത് വിചാരിക്കും. വീട്ടിലുണ്ട്. സുല്ലി തരും”<br /><br />“ആ പെണ്ണിനും കുട്ട്യോള്ക്കും എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ടാവൊ. നിന്റെ ഒടുക്കത്തെ പിശുക്ക്. വീട്ടിവരുമ്പോള് ഞാന് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്”<br /><br />“ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഗള്ഫീ ജീവിക്കാന് ഒരു വിധം പിശുക്കൊന്നും പോരെന്റെ സരസൂ. അതൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടെന്താകാര്യം.” <br /><br />“പിന്നെ പിന്നേ.. പോട മോനേ. ഈ സരസൂം കണ്ടിട്ട്ണ്ടേ കൊറെ ഗള്ഫ് കാരെ.” സരസു ആടുകളേയും കൊണ്ട് പാടത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി.<br /><br />“ങാ മോനെന്ന് വന്ന്..” മുഷിഞ്ഞ വേഷം ധരിച്ച വൃദ്ധനായ ഒരാള് നടന്നടുത്തു. കക്ഷത്തില് ഒരു പൊതിയുണ്ട്. മുഖത്ത് വാര്ദ്ധക്യത്തിന്റെ കരവിരുതുകള്. മുറുക്കാന് കറ പുരണ്ട പല്ലുകള് പലതും കാണാനില്ല. അന്തമാനിക്ക. കുറച്ചുകൂടി കുനിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് മുതുക്.<br /><br />“ഞാന് വന്നെട്ടൊരാഴ്ചായിക്കാ” <br /><br />“യ്യി ഇങ്ക്ട് വന്നേ. ഒരു ചായ വേടിച്ചന്നേ.” കൂടുതല് വര്ത്തമാനത്തിനു നില്ക്കാതെ എന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് അന്തമാന്ക്ക ഇബ്രാഹിംക്കയുടെ ചായപ്പീടികയിലേക്ക് നടന്നു. <br /><br />എനിക്ക് ഓര്മ്മ വെച്ച കാലം മുതല് ഞാന് ഇബ്രാംഹിംക്കായുടെ ചായക്കട അവിടെ കാണുന്നുണ്ട്. അവിടെ പലരും വന്നിരിക്കുന്നതും ചായകുടിക്കുന്നതും പത്രം വായിക്കുന്നതും ഓത്തുപള്ളീല് പോകുമ്പോഴുള്ള സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. എങ്കിലും ഇത്രകാലം ഞാന് അവിടെ കയറിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. വീടിനടുത്തുള്ള ചായക്കടയില് കയറി ചായകുടിക്കാന് എനിക്കെന്താ വട്ടുണ്ടോ? വീട്ടില് ചോദിച്ചാല് നല്ല അസ്സല് ചായ ഉമ്മ ഉണ്ടാക്കിത്തരും. ഹല്ല പിന്നെ. ഉമ്മയുണ്ടാക്കുന്ന ചായ, അതൊരു ഒന്നൊന്നര തന്നെയാണേ. രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസം ഭക്ഷണം കിട്ടിയില്ലേലും വേണ്ടില്ല നാലഞ്ച് ചായയില്ലാതെ ഒരു ദിവസം തള്ളിനീക്കാന് ഉമ്മാക്ക് വല്യ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ലഞ്ചായാലും സപ്പറായാലും സൂപ്പറായ ഒരു ചായ ഇല്ലാത്ത ഊണ് ഉമ്മാക്ക് ചിന്തിക്കാനേ വയ്യ. അതു വേറെ കഥ.<br /><br />ഓത്തുപള്ളിയില് പോകുമ്പോഴാണ് ഞങ്ങള് അന്തമാനിക്കയെ സ്ഥിരമായി കാണാറ്. എപ്പോഴും പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖമാണ് അന്തമാനിക്കാക്ക്. കുറച്ചു തടിച്ചിട്ടാണെങ്കിലും അധികം ഉയരമില്ല. എന്നു കാണുമ്പോഴും തല മൊട്ടയായിരിക്കും. കക്ഷത്ത് എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും ചുരുട്ടി വച്ചിരിക്കും, ഒരു തോര്ത്തുമുണ്ടോ ഒരു പഴയ മുണ്ടോ മറ്റോ. ഒരിക്കല് ഞങ്ങള് ചോദിച്ചു എന്തിനാണീ മുണ്ടും കക്ഷത്തു വച്ചു നടക്കുന്നതെന്ന്. <br /><br />“ഹറാമ്പെറൊന്നോമ്മാര്. എപ്പളാ തുണിം ഉരിഞ്ഞ് ഓടാന്നറിയൊ. ഇട്ത്തതുണിപോയാ മാറ്റിയെട്ക്കാനാ ഇത്” അന്തമാനിക്കയുടെ തുണി ഇതുവരെ ആരും ഉരിഞ്ഞോടിയതായി തളിക്കുളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തില് ഇതുവരെ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ല. <br /><br />കുട്ടികള് അന്തമാനിക്കയെ കാണുമ്പോള് പാടുന്ന ഒരു പാട്ടും ഉണ്ട്. <br /><br />“അന്തമാനുറക്കത്തില് കുന്തം വിഴുങ്ങീ <br />അന്തിക്ക് പാടത്തൂടെ അന്തംവിട്ടോടീ.<br />അങ്ങേലെ പാത്തുമ്മാത്ത നെലവിളിച്ചേ <br />കേട്ടതും നാട്ടാരെല്ലാം പിന്നാലെ പാഞ്ഞേ...“ <br /><br />ഇത് അന്തമാനിക്ക അടുത്തുള്ളപ്പോള് ആരും പാടാറില്ല. അന്തമാനിക്കയുടെ കല്ലേറ് എത്തേണ്ടിടത്തു തന്നെ എത്തുമെന്ന് എല്ലാര്ക്കുമറിയാം. ഈ പാട്ടാരെങ്കിലും പാടിയാല് പിന്നെ ഓടെടാ ഓട്ടമാണ് എല്ലാവരും കൂടെ. പിന്നാലെ കല്ലുമായി അന്തമാനിക്കയും. <br /><br />-------------<br /><br />കൂലി, “ചെലവ് കഴിച്ച് കഞ്ഞി“ മതി എന്നതിനാല് ഹാജ്യാരടവിടുത്തെ പുറം ജോലികളെല്ലാം ചെയ്തു പോന്നിരുന്നത് അന്തമാനിക്കയാണ്. തെങ്ങുകയറ്റ സമയത്ത് തേങ്ങയും ഓലയും പെറുക്കിക്കൂട്ടല് മുതലായവ. ഒരിക്കല് ഹാജ്യാരുടെ കടപ്പുറത്തെ പറമ്പിലെ നാളികേരം തള്ളുവണ്ടിയില് നിറച്ച് വീട്ടില് കൊണ്ടു വരികയായിരുന്നു അന്തമാനിക്ക. ഒരാളെക്കൊണ്ട് നിയന്ത്രിക്കാവുന്നതിലധികം ഭാരവും കയറ്റി വച്ചിട്ടുണ്ട്. റോഡില് നിന്ന് വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇറക്കത്തില് വെച്ചാണ് അന്തമാനിക്ക ആ കാഴ്ക കാണുന്നത്, ഹാജ്യാര്ടെ മോന് കല്യാണം കഴിഞ്ഞ വകയില് കിട്ടിയ ചുവന്ന മാരുതി കാറ് കാര്പോര്ച്ചില് കിടക്കുന്നത്. വഴി സിമന്റിട്ട് ഉറപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതിനാലും രണ്ടുവശവും പൂചെട്ടികള് നിരന്നിരിക്കുന്നതിനാലും വണ്ടി മറ്റൊരിടത്തേക്ക് തിരിക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല. <br /><br />“ഹാജ്യാരേ കാറ്മാറ്റിക്കാ... ഹാജ്യാരേ കാറ്മാറ്റിക്കാ...” ഇറക്കം ഇറങ്ങുന്നതനുസരിച്ച് വേഗം കൂടി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തള്ളുവണ്ടി വലിച്ചു നിര്ത്താനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയില് അന്തമാനിക്ക വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഈ കൂക്കി വിളികേട്ട് ഹാജ്യാര് പുറത്തേക്കോടി വന്നു. ശൂലം വിട്ട പോലെ ഓടി വരുന്ന അന്തമാനിക്കയേയും തള്ളുവണ്ടിയും കണ്ട് ഹാജ്യാര് മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ഓടിച്ചെന്ന് തള്ളുവണ്ടിയില് പിടുത്തമിട്ടു. <br /><br />പിടിച്ചതേ ഹാജ്യാര്ക്ക് ഓര്മ്മയുണ്ടായുള്ളു. താഴെക്കിടന്ന് തലപ്പൊക്കി നോക്കുമ്പോള് തള്ളുവണ്ടി നൂറെ നൂറില് പാഞ്ഞ് മോന്റെ മാരുതീന്റെ മൂട്ടിലിട്ടിടിക്കുന്നതാണ് കേട്ടത്. “ടമാര്” എന്ന ഒച്ചകേട്ട് പുറത്തെത്തിയ ഹാജ്യാരെ മോന് കണ്ടത് മാരുതീന്റെ ഡിക്കി പപ്പട പരുവമായിരിക്കുന്നതായിരിന്നു. <br /><br />“ഹിമാറെ, നിനക്ക് കണ്ണും കണ്ടൂടെ.“ മുണ്ടും കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് ഓടിവന്ന ഹാജ്യാരുടെ ചോദ്യവും അടിയും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. <br /><br />“ങ്ങളോട് കാറ് മാറ്റിക്കോളാമ്പറഞ്ഞില്ലേ. ഈ ഉന്തുംവണ്ടിക്ക് ബ്രേക്കില്ലാന്ന് ഇങ്ങക്കറിഞ്ഞൂടെ?” ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ചെയ്ത പണിക്ക് കൂലിയും വാങ്ങാതെ തലയില് തോളിലിട്ടിരുന്ന തോര്ത്തെടുത്ത് കക്ഷത്തു വച്ച് അന്തമാനിക്ക തിരിച്ചു നടന്നു. പിന്നെ കുറെക്കാലത്തേക്ക് അന്തമാനിക്ക ഹാജ്യാരുടെ വീട്ടില് പോവാറില്ലായിരുന്നു. <br /><br />---------<br /> <br />തളിക്കുളം സിറ്റിയിലെ പേരുകേട്ട ഒരു സ്താപനമാണ് സഹദേവന് ചേട്ടന്റെ മൈത്രീ ടീസ്റ്റാള്. ചന്തയില് വരുന്നവര്ക്ക് ഒരു ചായകുടിക്കണമെങ്കിലോ ഒരു ബോണ്ട കഴിക്കണമെങ്കിലോ മൈത്രീ ടീസ്റ്റാള് അല്ലാതെ മറ്റൊരു സ്താപനമില്ലവിടെ. അവിടെയുള്ള മറ്റു സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് ചായ എത്തിക്കുന്നതിനായി അന്തമാനിക്കയും മൈത്രീ ടീസ്റ്റാളിലെ സ്റ്റാഫ് ആയിരുന്നു. <br /><br />ഒരിക്കല് റോഡിനപ്പുറമുള്ള ആനന്ദ് ടൈലേര്സിലേക്ക് ആറു ചായയും കൊണ്ട് പോയ അന്തമാനിക്ക പോയതിലും വേഗം തിരിച്ചു വന്ന് പുതിയ ആറുചായയും തൂക്കി പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോള് സഹദേവേട്ടന് ചോദിച്ചു. <br /><br />“ഇപ്പൊകൊണ്ടോയ ആറെണ്ണത്തിന്റെ പൈസയെവടെ?”<br /><br />“അതിനു പൈസയൊന്നും കിട്ടീല”<br /><br />“അതെന്തേ?”<br /><br />“അത് ഒരുകാറ് വന്ന് ഹോണടിച്ചപ്പോള് ചാടിയപ്പോള് ആറു ഗ്ലാസ്സും റോഡില് വീണ് പൊട്ടിപ്പോയി” <br /><br />“ങേ.. എങ്ങനെ?” സഹദേവേട്ടന് നെഞ്ചത്ത് കൈ വച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. <br /><br />“ഇങ്ങനെ” അന്തമാനിക്ക കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആറു ഗ്ലാസ്സുകളും നിലത്തിട്ട് ലൈവ് ഡെമോ കാണിച്ചു കൊടുത്തു സഹദേവേട്ടന്. <br /><br />------------------<br /><br />ഇബ്രാഹിംക്കാടെ കടയില് നിന്ന് ചായയും പുട്ടും കഴിച്ച് ഇറങ്ങിയപ്പോള് അന്തമാനിക്കയുടെ കയ്യില് കുറച്ചു പൈസ കൂടി വച്ചു കൊടുത്തു. ആ ചുളിവു വീണ മുഖത്ത് ഇപ്പൊഴും പഴയ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-1026498169419671962?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-18516594871527447732008-03-31T13:53:00.001+04:002008-04-02T09:23:49.368+04:00ഒന്നാമന്“ഉമ്മാ.... ചോറെടുത്താ... ചായെവടെ?... ഇന്നും പൂട്ടാ.... അള്ളാ കൂട്ടാനുണ്ടാക്കീലേ ഇതേവരെ....“<br /><br />“ഈ പയറൊന്ന് കുത്തിക്കാച്ചീറ്റ് ഇപ്പൊത്തരാം മോനെ... നീ അപ്പൊള്ക്കും ചായ കുടിക്ക്...“<br /><br />“നോക്യൊമ്മാ.. ഇനി എപ്പളണ്. ഇപ്പത്തന്നെ മണി ഒമ്പതര കഴിഞ്ഞ്.... ഇതൊന്ന് നേരത്തെ ഉണ്ടാക്കി വച്ചൂടെ....“<br /><br />ഒന്നര കിലോമീറ്റര് അകലെയുള്ള കൈതക്കല് നിന്ന് ഓത്തുപള്ളിവിട്ട് വീട്ടിലെത്തിയാല് ആകെ മൊത്തം തിരക്ക് തന്നെ തിരക്ക്. ഒമ്പതു മണിക്കാണ് ഓത്തു കഴിയുന്നത്. അവിടന്ന് വലിച്ചു വച്ച് നടക്കും. കൂടെ അനിയത്തി ഉള്ളതിനാല് കുറച്ചു കഴിയുമ്പോള് വലിവ് താനെ കുറയും. വീട്ടിലെത്തുമ്പോള് ഏകദേശം 9.25 ആവും. കിട്ടിയ സമയം കൊണ്ട് ഡ്രസ്സ് മാറി സ്കൂളില് പോവാനുള്ള തിരക്കായിരിക്കും അടുത്ത പടി. ഡ്രസ്സ് മാറി അടുക്കളയിലെത്തുമ്പോള്... പുട്ടിന്നാവി വരുന്നുണ്ടാവുകയുള്ളു. അതെടുത്ത് എനിക്കു തന്നിട്ട് വേണം പയറ് അല്ലെങ്കില് പരിപ്പ് കുത്തിക്കാച്ചാന്. ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനായി വക്കാന്. ഈ വക പരിപാടിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോള് ഒമ്പത് മുക്കാല് ആവും. ഇനി എത്ര വേഗത്തില് പോയാലും സ്കൂളില് നേരത്തെ എത്താന് പറ്റില്ല.<br /><br />വാടാനപ്പള്ളി ആര്. സി. യു. പി സ്കൂളില് പഠിച്ച മൂന്നു വര്ഷത്തിലും ഓരോദിവസവും ആവര്ത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദിനചര്യ. വീട്ടില് നിന്ന് ഇറങ്ങി പറ്റാവുന്നത്ര വേഗത്തില് നടക്കും. പത്താംകല്ല് സി. എം. എസ് യുപി സ്കൂളില് പഠിക്കുന്ന എന്റെ മറ്റു കൂട്ടുകാര് എന്റെ പിന്നാലെ കൂടും അപ്പോള്. എന്റെ പിന്നാലെ വന്നാല് അവര്ക്ക് കൃത്യ സമയത്ത് സ്കൂളിലെത്താമത്രേ. എനിക്കാണെങ്കില് പത്താംകല്ലില് നിന്ന് ഇനി ബസ് കയറി വേണം പോകാന്. ഒമ്പത് അമ്പത്തി അഞ്ചിനെത്തുന്ന സെന്റ് ജോര്ജ്ജ് കിട്ടിയില്ലെങ്കില് പിന്നെ 10.10 നു കെ കെ മേനോന്. പത്തു മണിക്ക് ക്ലാസ് തുടങ്ങും. ബസ്സിറങ്ങിയിട്ടും നടക്കാനുണ്ട് കുറച്ച്. ഏതു ബസിനു പോയാലും നേരം വൈകും. പത്തേകാലാവാതെ ഞാന് സ്കൂളില് എത്താറില്ല.<br /><br />അങ്ങനെ എന്നും നേരം വൈകിയെത്തുന്നതിനാല് കാലത്ത് ഹാജര്ബുക്കില് എനിക്ക് ആബ്സന്റ് മാര്ക്ക് ചെയ്യാറില്ല. ഉച്ചക്ക് ഹാജറുണ്ടെങ്കില് ഫുള് ഓകെ. മേരി ടീചര്ക്കും, നിര്മ്മല ടീച്ചര്ക്കും ത്രേസ്യ ടീച്ചര്ക്കും അതിന് എത്ര നന്ദി പറയും ഞാന്? നേരം വൈകി എത്തുന്നതിനാല് എന്നും അവസാനത്തെ ബഞ്ചില് അവസാനത്തെ സീറ്റ് ആണ് കിട്ടിയിരുന്നത്. പിന്നെ ആകെയുള്ള ഒരു സമാധാനം ആദ്യത്തെ പിരിയഡിലെ ഇംഗ്ലീഷ് ഡിക്റ്റേഷന് ആണ്. ഡിക്റ്റേഷന് കഴിഞ്ഞാല് കിട്ടിയ മാര്ക്കിനനുസരിച്ച് ഓരോരുത്തരുടേയും ഇരിപ്പിടവും മാറും എന്നതാണ് അതിലെ സമാധാനപ്രദമായ ഘടകം. അങ്ങനെ രണ്ടാം ബഞ്ചിലോ ചിലപ്പോള് ഒന്നാം ബഞ്ചിലോ എല്ലാം എത്തിച്ചേരും. പിന്നെ സമാധാനമായി. അന്ന് അവിടന്നു മാറേണ്ടി വരില്ല.<br /><br />പ്രമോദ് കെ എം ആണ് സാധാരണയായി ഒന്നാമനാവുന്നത്. എപ്പോഴും ഒന്നാം ബഞ്ചില് ഒന്നാമത് തന്നെയായിരിക്കും അവന്. കേട്ടെഴുത്തിലും എല്ലാം ശരിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അവന്റെ സ്ഥാനത്തിനു മാറ്റമുണ്ടാവാറില്ല. മറ്റുള്ളവര് എല്ലാം ശരിയാക്കിയാലും ഒന്നാമതെത്താറില്ല, ഒന്നാമതിരിക്കുന്ന ആള് എന്തെങ്കിലും തെറ്റിക്കാതിരുന്നാല് അവിടന്നു മാറേണ്ടി വരില്ല. ഇങ്ങനെയിരിക്കുന്ന കാലത്തിങ്കലാണ് എനിക്ക് ഒന്നാമനാവാനൊരു സുവര്ണ്ണാവസരം വീണുകിട്ടിയത്. ക്ലാസ്സിലെ ഞാനൊഴികെ ബാക്കിയെല്ലാവരും കേട്ടെഴുത്തില് ഒരുവാക്ക് തെറ്റിച്ചിരിക്കുന്നു.<br /><br />മേരിടീച്ചര് എന്നെ വിളിച്ച് ആദരണീയമായ ഒന്നാം സ്ഥാനത്തിരുത്തി. എനിക്കാണെങ്കില് ഒന്നാമനാവണമെന്നും അവിടെയിരിക്കണമെന്നും നല്ല ആഗ്രഹവുമുണ്ടായിരുന്നു എന്നും. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് പിരിയഡ് കഴിഞ്ഞു. മേരിടീച്ചര് പോയി. പ്രമോദിന്റെ മുഖം നോക്കിയപ്പോള് ഒരു തിളക്കവുമില്ലാത്തപോലെ. അവന് എന്തോ ഒരു വിഷമം പോലെ.<br /><br />“എനിക്ക് ഇവിടെയിരിക്കേണ്ട. ഇവിടെ നീ തന്നെ ഇരുന്നോ ഞാന് രണ്ടാമതിരുന്നോളാം” ഞാന് അവനോടു പറഞ്ഞു. കുറെ നേരത്തെ നിര്ബന്ധത്തിനു ശേഷം അവന് സന്തോഷത്തോടെ ഒന്നാമനായിരുന്നു. ഞാന് സമാധാനത്തോടെ രണ്ടാമനായും...<br /><br />-------------------------------------<br />ഈ സംഭവം ഓര്ക്കാനുണ്ടായ കാരണം:<br /><br />അമിക്ക് സ്കൂളില് എ+ കിട്ടി ഹാന്ഡ്റൈറ്റിങ് ഒഴികെ എല്ലാവിഷയത്തിലും. സ്കൂളിലെ നോട്ടീസ് ബോര്ഡില് ഫോട്ടോയും ഉണ്ട്. സുല്ലി വല്ല്യ സന്തോഷത്തിലാണ്.<br /><br />ഇന്നലെ പുതിയ ബുക്ക്സെല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് സുല്ലി അമിയോട് ചോദിച്ചു. “അമി ഇനി വണ്ണില് പോവില്ലേ. അപ്പോള് ഫ്രന്ഡ്സിനോട് പറയോ നിന്റെ ഫോട്ടൊ നോട്ടീസ് ബോര്ഡില് വന്നത് എ+ കിട്ട്യേതും? ”<br /><br />കുറച്ചു നേരത്തെ ആലോചനക്കുശേഷം അമി പറഞ്ഞു “ഇല്ല ഞാന് പറയില്ല. ചിലപ്പോള് അവര്ക്ക് വിഷമമായാലോ. അവരുടെ ഫോട്ടൊ ബോര്ഡില് വരാത്തതുകൊണ്ട്”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-1851659487152744773?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-7927886487809392642008-03-16T15:34:00.003+04:002008-03-16T20:47:59.169+04:00അവളെക്കാണാന്അവളെ അവിടെ ചെന്നു കാണണമെന്ന്. എന്തിനായിരിക്കും അവിടേക്കു ചെല്ലാന് പറഞ്ഞത്? ടെലഫോണില് പറയാന് പറ്റാത്ത എന്തു കാര്യമാണുള്ളത്. കാര്യങ്ങള് തുറന്നു പറയുകയാണെങ്കില് ഒരു സമാധാനമായേനെ. ഇതു യാതൊരു ഉറപ്പും തരാതെയുള്ള ക്ഷണമാണ്. ഏതായാലും കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചതല്ലേ. വേറെ വഴിയൊന്നുമില്ല. പോയി കാണുകതന്നെ. എന്തെല്ലാം കഷ്ടപ്പാടുകള് സഹിക്കണമാവോ ഇതൊന്നു നടന്നു കിട്ടാന്.<br /><br />ഓഫീസില് നിന്ന് ഒരാഴ്ചത്തെ അവധിയേ കിട്ടിയുള്ളു. ഉമ്മയും ബാപ്പയും ബ്രോക്കര്മാരും കൂടി തിരച്ചിലോടു തിരച്ചിലിനൊടുവില്, അവര്ക്കിഷ്ടമായ ഒരാളെ കിട്ടിയപ്പോള് എന്നെ അറിയിക്കുകയായിരുന്നു. അവളെ കാണുമ്പോള് പിന്നാലെ വരാനിരിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റിയൊന്നും ഒട്ടും ബോധവാനായിരുന്നില്ല എന്നതാണു സത്യം. പ്രഥമദര്ശനത്തില് തന്നെ എന്റെ മനസ്സില് കയറിപറ്റിയവള്. ഇരുവീട്ടുകാരും തീരുമാനിച്ചു എന്ഗേജ്മെന്റും ഒരു വിധം കഴിഞ്ഞു.<br /><br />അതിനുശേഷം ഞങ്ങള് ടെലഫോണിലൂടെ കൈമാറാത്ത വിശേഷങ്ങളില്ല. രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ വേര്തിരിവില്ലാതെ ഞങ്ങള് സംസാരിച്ചു തീര്ത്തത് ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു. പറഞ്ഞാലും പറഞ്ഞാലും തീരാതെ നീണ്ടു പോകുന്ന സംഭാഷണങ്ങള്. അവളുടെ കളി തമാശകളും കുസൃതികളും അപ്പോഴേക്കും ഞാന് ഇഷ്ടപ്പെടാന് തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതെല്ലാം തന്റേതു മാത്രമെന്ന് വിശ്വസിക്കാനും തുടങ്ങി. അവളുമായി സംസാരിക്കുമ്പോള് അവള് തന്റെ സമീപമുണ്ടെന്ന തോന്നലോ... അതൊ അവളില്ലാതെയിനി ജീവിക്കാന് കഴിയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവോ... എന്താണ് ആ സംഭാഷണങ്ങള് തനിക്കു നല്കിയതെന്നു പറയുക വയ്യ ഇപ്പോഴും. ഇത്രയും കാലം ഞാന് കാത്തിരുന്നത് അവള്ക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നോ. അങ്ങനെയൊരു കാത്തിരിപ്പ് എന്റെ ജീവിതത്തില് ഉണ്ടായിരുന്നോ, എനിക്കും പ്രണയിക്കാനാവുമെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ നാളുകളാണിത്.<br /><br />ഇനി കല്യാണത്തിന് ഏറെയില്ല ദിനങ്ങള്. അതിനിടയില് ഒരുക്കേണ്ട ഒരു പാടു കാര്യങ്ങള്. നാട്ടില് പോയതും എന്ഗേജ്മെന്റ് മറ്റുപരിപാടികളുമായി കുറെ പണം ചിലവായി. കല്യാണം ആര്ഭാഢമാക്കുന്നതിനോടൊന്നും യോജിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും സ്വന്തം കാര്യം വരുമ്പോള് അത്തരം തത്വശാസ്ത്രങ്ങളൊന്നും തുണക്കാറില്ല. ഇനി കല്യാണകാര്യം മുറക്കു നടക്കണമെങ്കില് ലോണെടുക്കുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ. ഒറിജിനല് പാസ്സ്പോര്ട്ടും, സാലറി സര്ട്ടിഫിക്കേറ്റും മറ്റു രേഖകളുമായി ഞാന് യാത്രയായി, അവള്ക്കായി, ഇവളെക്കാണാന്, ബാങ്കിലേക്ക്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-792788648780939264?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-3890732904271459012008-02-14T14:41:00.002+04:002008-02-14T14:50:17.415+04:00ഒരു പഴയ പ്രണയ ലേഖനംഒരിക്കലും പറയാനാകാത്ത പ്രണയം...<br />മനസ്സില് നിന്നും ഒരിക്കലും ഇറക്കി വെക്കാനാവാത്ത ഭാരമാണ്.<br />പെയ്യാന് കൊതിച് പെയ്യാനാകാതെ<br />നീങ്ങി നീങ്ങിപോകുന്ന കാര്മേഘം പോലെ<br />എങ്കിലും...<br />ജീവിതത്തില് എന്നെങ്കിലും അത് തുറന്നു പറയാനാവുമ്പോള്<br />മനസ്സില് നിന്നൊരു ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ തോന്നും.<br />ചിലപ്പോള് ഭാരക്കൂടുതലായി എന്നും തോന്നിപ്പോകാം.<br />പരിചയങ്ങളൊക്കെ പ്രണയമാകുമെന്ന് കരുതിയിരുന്ന<br />ഒരു ബാലിശമായ കൌമാരം ഞാനും കടന്നു പോയിരുന്നു<br />എന്നാല് കുട്ടിയുടെ രൂപം എന്റെ മനസ്സില് നിറഞ്ഞു നിന്നപോള്<br />നല്ലൊരു സൌഹൃദത്തിനുമപ്പുറം<br />നീ എന്റെ മറ്റാരൊക്കെയോ ആയിതീരുകയയിരുന്നു.<br />അതിന് പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയ പരിവേഷം ഉണ്ടാവുകയായിരുന്നു.<br />ശിശിരത്തില് ഇലകള് അടര്ന്ന് പൊഴിയുന്നതുപോലെ<br />ഒരുപാട് സൌഹൃദങ്ങള് ജീവിത വഴിത്തിരിവില് പൊഴിഞ്ഞുപോയി<br />അപ്പോഴും... <br />കുട്ടിയുടെ സുന്ദര രൂപം<br />അണയാത്ത നക്ഷത്രമായും പൊഴിയാത്ത പുഷ്പമായും<br />എന്നില് വെളിച്ചവും സുഗന്ധവും പരത്തി നിറഞ്ഞു നിന്നു.<br />ഓമര്ഖയ്യമിന്റെ ഗീതങ്ങള് പാടുന്ന പേരറിയാ കിളികളും<br />ഈന്തപ്പനമരങ്ങളെ തഴുകിയെത്തുന്ന കുളിര്ക്കാറ്റും<br />വിടര്ന്നകണ്ണുകളില് ഈന്തപ്പഴതുടിപ്പും ചുവപ്പുമുള്ള അറബിസുന്ദരികളും<br />എല്ലാമുള്ള ഈ മരുഭൂമിയിലായിരിക്കുമ്പോഴും<br />ഞാനും എന്റെ മനസ്സും ആഴികള്ക്കപ്പുറത്തുള്ള നിന്നോടൊപ്പമാണ്<br />നിന്റെ ഓര്മ്മകളുമായി എന്റെ മനസ്സ് പറന്നുയരുമപ്പോള്...<br />നീ എന്നോടൊപ്പമുള്ളതു പോലെ... <br />തണലേകാനും തലോടാനും ആശ്വസിപ്പിക്കാനും<br />കഴിയുന്ന ഒരു പൂമരത്തണലില് ഇരിക്കുന്നതായി തോന്നും.<br />ചിലപ്പോള് പേടിയോടെ ഞാനോര്ക്കും<br />ഈ തണല് പൂമരം എനിക്കു നഷ്ടപ്പെടുമോയെന്ന്.<br />എന്നിരുന്നാലും... <br />എന്റെ മനസ്സിലെ ക്യാന്വാസില് നിറങ്ങളും ഭാവങ്ങളും നല്കി<br />വരഞ്ഞെടുത്ത വര്ണ്ണതുമ്പിയായ് നീ എന്നെന്നും നിറഞ്ഞു നില്ക്കും.<br />നാട്ടുകാര്ക്കും വീട്ടുകാര്ക്കും ഇഷ്ടമാകുന്ന ഒരു പ്രണയം, <br />പൂവണിയാതെ കൊഴിയുന്ന പ്രണയം, <br />എല്ലാം ഒരുപാട് കേട്ട് പഴകിയ വാക്കുകളാണ്.<br />അതിനു യഥാര്ത്ഥ പ്രണയവുമായി ബന്ധമൊന്നുമില്ല.<br />പ്രണയത്തിന്റെ നറുപുഷ്പങ്ങള് വിരിയുന്നത്<br />അതിനും ഒരുപാട് ഉയരത്തിലുള്ള ശിഖരങ്ങളിലാണ്<br />പ്രിയപ്പെട്ടവനേയും മനസ്സിലേറ്റി, സ്വപ്നങ്ങളും മെനഞ്ഞുള്ള<br />കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഒരു സുഖം പറഞ്ഞറിയിക്കനവാത്തതാണ്. <br />കാത്തിരിക്കുമല്ലോ...<br /><br />(പ്രണയദിനത്തില് എഴുതിയതല്ല ഇത്. പ്രണയദിനത്തിനായി എഴുതിയതുമല്ല. പ്രണയദിനം മറ്റു ദിനങ്ങളില് നിന്നുള്ള കടമെടുപ്പു മാത്രമാണ്. അതിനു തനതായ ഒരു അസ്തിത്വമോ വ്യക്തിത്വമോ ഇല്ല. പ്രണയം അത് കാലം തരുന്ന സമ്മാനമാണ്. സമ്മാനങ്ങള് ഒരിക്കലും പിടിച്ചു പറികളല്ല. കാലത്തെ ഒരു ദിനത്തില് കെട്ടിയിട്ട് അന്നു തന്നെ പ്രണയമെന്ന സമ്മാനം ലഭിക്കണമെന്ന ശാഠ്യം, ഒരിക്കലും നിനക്ക് പ്രണയത്തെ നല്കുന്നില്ല ഒരു സമ്മാനമായി.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-389073290427145901?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-89073971880964710452008-01-28T15:34:00.000+04:002008-01-29T08:02:53.161+04:00പ്രയാസിയുടെ ആശംസാപത്രം.<p align="center"><a href="http://bp2.blogger.com/_0T9K29r3XvM/R52-Xw-AFHI/AAAAAAAAAYI/E8AJYJ1kdps/s1600-h/Sul+copy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160490063527679090" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_0T9K29r3XvM/R52-Xw-AFHI/AAAAAAAAAYI/E8AJYJ1kdps/s400/Sul+copy.jpg" border="0" /></a></p><p align="center">ഇന്ന് 28-01-2008 ഞങ്ങളുടെ ഏഴാം വിവാഹവാര്ഷികം. ഒരു പോസ്റ്റിടണോ വേണ്ടെ എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു ഇതു വരെ. അതിനിടയിലാണ് <a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://chakramchava.blogspot.com/" target="_blank">പ്രയാസി </a>ഈ കാര്ഡ് അയച്ചു തന്നത്. അതു തന്നെ ഒരു പോസ്റ്റില് കിടക്കട്ടെ എന്നു കരുതി അതിന്റെ ഭംഗി കണ്ടപ്പോള്. </p><p align="center">അപ്പോള് എല്ലാവരും ക്യൂവില് വന്ന് ആശംസിച്ച് പൊയ്കോളൂ (പ്രയാസിയെ:))</p><p align="center">--------------------</p><p align="center">ആശംസിക്കാന് അറിയാത്തവര്ക്ക് ഒരു കമെന്റ് ഉദാഹരണം (അഭിലാഷിനു സ്നേഹം കൂടിയാല് ഇങ്ങനെയാ:)):- </p><p align="center"><a onclick="" href="http://www.blogger.com/profile/04119725787076039266" rel="nofollow">അഭിലാഷങ്ങള്</a> said...<br /><br />അസ്ലാമു അലൈക്കും...<br /><br />എത്രയും പ്രിയപ്പെട്ട ദൈവം വായിച്ചറിയുന്നതിലേക്ക് ‘സുല്ലി‘ എഴുതുന്നത്...<br /><br />ഇന്ന് 28 ജനുവരി..2008<br /><br />ഗോഡേ..., 7 വര്ഷം....!<br /><br />നീണ്ട 7 വര്ഷം.........!!<br /><br />ഭൂമിയില് ഒരുപാട് സഹിക്കുന്നവര്ക്ക് ഭൂമിയിലെ വാസത്തിന് ശേഷം സ്വര്ഗം ലഭിക്കും എന്ന് കേട്ടിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് ഞാന് അല്പം ഹാപ്പിയാ.. ബട്ട്, 100 വര്ഷം ആയുസ്സ് സുല്ലിനും, എനിക്കും നീ തന്നിട്ടുള്ളത് കൊണ്ടും, അങ്ങേര് എന്റെ ആമിയുടെയും അനുവിന്റെയും ഉപ്പ ആയതുകൊണ്ടും, നമ്മുടെ രണ്ടാളുടെയും ഭൂമിയിലെ 100 വര്ഷം കഴിഞ്ഞാല് എനിക്ക് സ്വര്ഗ്ഗത്തില് നിന്ന് സുല്ലിനെ കാണാന് നരഗത്തില് (മാസത്തില് ഒരിക്കല്.. അതു മതി.. ധാരാളം) പോകാനുള്ള ഔട്ട് പാസ് അനുവദിക്കണം എന്ന് വിനീതമായ അഭ്യര്ത്ഥന-അപ്ലിക്കേഷന് ഞാന് ഇവിടെ സബ്മിറ്റ് ചെയ്യുന്നു. കവിത(!?) എഴുതി എഴുതി എഴുതി മനുഷ്യന്മാരെ ഉപദ്രവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സുല്ലിന് നരകമേ നിന്റെ കൈയ്യില് ഓപ്ഷന് ഉള്ളൂ എന്നറിയാം. എന്നാലും... ഇടക്ക് എന്നെ കാണാന് വരാനുള്ള (ഗൈറ്റ് വരെ മതി) ഔട്ട് പാസ് അങ്ങേര്ക്ക് അനുവദിക്കാന് ഞാന് അഭ്യര്ത്ഥിക്കുന്നു. കണ്സിഡര് ചെയ്യണം പ്ലീസ്... (ഈ പറയുന്നതൊക്കെ അങ്ങയുടെ ലാപ്ടോപ്പില് സേവ് ചെയ്ത് വച്ചാ മതി.. 100 വര്ഷം കഴിഞ്ഞ് ഒപ്പണ് ചെയ്യാനുള്ള സാധനമാ.. )<br /><br />ഗോഡേ.. 7 വര്ഷം കവിത സഹിച്ചു.. അങ്ങേരുടെ ഒടുക്കത്തെ ബ്ലോഗ് സഹിച്ചു.. എല്ലാം ഞാന് എന്റെ മുജ്ജന്മപാപത്തിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളായി കാണുന്നു. ഇതിന് പ്രതിവിധിയായി അടുത്ത ജന്മത്തിലും എനിക്ക് എന്റെ സുല്ലിന്റെ കൂടെ തന്നെ ഒരു ജന്മം അനുവദിക്കണം, എന്റെ ആമിയുടെയും അനുവിന്റെയും ഉപ്പയായിട്ട്. ബട്ട്, നീ എന്നെ ഒരു ബ്ലോഗറാക്കണം..!!! സുല്ലിന്റെ അതേ റേഞ്ചുള്ള ഒരു ബ്ലോഗര്.. എന്നിട്ട്.. കഥയും മനുഷ്യന്മാര്ക്ക് മനസ്സിലാവാത്ത കവിതയും എഴുതി പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതിന് മുന്പ് എനിക്ക് അങ്ങേരോട് അഭിപ്രായം ചോദിക്കണം... “സഹനം” എന്ന വാക്കിന്റെ മീനിങ്ങ് അങ്ങേരും ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കണം... അതിനായി ഒരു ജന്മം വേസ്റ്റാക്കാനും ഞാന് തയ്യാര് ഗോഡേ...<br /><br />(ഈ “ഗോഡേ” ന്നു വിളിക്കുന്നത് ഹിന്ദിയിലല്ല , ഇംഗ്ലീഷില്ലാണെന്ന് അങ്ങ് മനസ്സിലാക്കും എന്ന് എനിക്ക് വിശ്വാസമുള്ളത് കൊണ്ടാ ‘ഗോഡേ ഗോഡേ‘ന്ന് വിളിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നത് ദൈവേ.. ഡോണ്ട് മിസ്സണ്ടര്സ്റ്റാന്റ് മീ....)<br /><br />അപ്പോ, ഇന്ന് 7 ആം വാര്ഷികം ആഘോഷിക്കുവാ ഞങ്ങള്...<br /><br />അനുഗ്രഹിക്കണേ..<br /><br />എല്ലാ ബ്ലോഗര്മാരും അനുഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട് പോലും..<br /><br />അതില് ഒരു അഭിലാഷങ്ങള് എന്ന ഒരു തെണ്ടി (സോറി ഗോഡേ..അവന്റെ കൈയ്യിലിരിപ്പ് വച്ച് പറഞ്ഞുപോയതാ) മാത്രം ആശംസകള് പറയില്ല പോലും. കാരണം, ‘സുല്ലിനും കുടുംബത്തിനും എന്നും നല്ലത് വരാനുള്ള പ്രാര്ഥന അലിഞ്ഞ് ചേര്ന്നിട്ടുള്ള ബ്ലഡ്ഡാ അവന്റെ‘ ആന്റ് ‘ഇതു പോലുള്ള ഒരു 100 വാര്ഷികങ്ങള് ഒരുമിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ആഘോഷിക്കുന്നത് കാണാനായി മാത്രം ഡും ഠും... ഡും ഠും... ഡും ഠും... ഡും ഠും... എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ഹൃദയമാ അവന്റെ‘ എന്നൊക്കെയാ ആ കശ്മലന് പറഞ്ഞ് നടക്കുന്ന ഫിലോസഫിയും ബോട്ടണിയും സുവോളജിയും ആന്ത്രപ്പോളജിയും...<br /><br />അതെന്തായാലും.. ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കണേ..<br /><br />എന്നും നല്ലത് വരുത്തണേ...<br /><br />അസ്ലാമു അലൈക്കും...<br /><br />എന്ന് സ്വന്തം<br /><br />സുല്ലിന്റെ സുല്ലി<br />--------------------------<br /><br /><br />സ്നേഹപൂര്വ്വം.<br /></p><p align="center">-സുല്</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-8907397188096471045?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-51636620874273653562008-01-06T08:18:00.000+04:002008-01-09T10:33:25.678+04:00മാംഗല്യം തന്തുനാനേന... സുമിത്രേ...“ഏയ് ടാ അവിടെ നിന്നേ”<br /><br />മൂന്നുമണിയായിട്ടും ഒരുമണി വറ്റുപോലും വയറ്റിലെത്തിയിട്ടില്ല. നേരമില്ലാത്തെ നേരത്ത് ഹോട്ടലും തിരക്കി കാലുകള് വലിച്ചു വച്ചു നടക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നില് നിന്നൊരു കിളിനാദം കേട്ടത്. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് കുഞ്ഞൊന്നിനെ ഒക്കത്തും ഒന്നിന്റെ കയ്യേലും പിടിച്ചൊരു യുവതി ബസ്റ്റോപ്പില് നില്ക്കുന്നു.<br /><br />“ഹമ്മേ, ആരിത് കുട്ടീം വട്ടീമായിട്ട്. എങ്ങോട്ടാണാവോ പ്രയാണം?”<br /><br />“നീയെവിടേക്കാ ഈ വാണം വിട്ടപോലെ? റോഡില് ആരെങ്കിലും നില്കുന്നുണ്ടോയെന്ന് പോലും നോക്കാതെ” അവളുടെ മറുചോദ്യം പെട്ടെന്നു വന്നു.<br /><br />“മനുഷ്യന് വിശന്ന് വലഞ്ഞ് ഭക്ഷണം തേടി നടക്കുമ്പോള് വായ്നോട്ടം കുറവായിരിക്കും” ഫിലോസഫി വരണമെങ്കില് വയറു വിശക്കണമെന്നു പറയുന്നത് ശരിയാ.<br /><br />“നിന്റെ തീറ്റയും വായ് നോട്ടവും പണ്ടത്തെപ്പോലെ ഇപ്പോഴുമുണ്ടെന്നു ചുരുക്കം.” വിശപ്പിന്റെ കാര്യം പറയേണ്ടായിരുന്നെന്നു തോന്നിപ്പോയി.<br /><br />“ഞാന് ഒന്നും നിര്ത്തിയിട്ടില്ല. നീ ഇതെല്ലാം നിര്ത്തിയോ. മെലിഞ്ഞുണങ്ങി സ്ലിം ബ്യൂട്ടിയായിപ്പോയി. മൂപ്പെത്താതെ ഉണങ്ങിപ്പോയ മുരിങ്ങക്കായ പോലെയുണ്ടല്ലോ. എന്തെര് പറ്റി പെണ്ണേ.?”<br /><br />“അക്കാര്യമൊന്നും പറയേണ്ട കൊശവാ. ഇവറ്റങ്ങ രണ്ടെണ്ണത്തിനെ പോറ്റുന്ന പണിപോരെ ഞാന് സുന്ദരിയാവാന്.” ഒക്കത്തിരുന്ന കുഞ്ഞ് പിടിച്ചുവലിച്ച മുടി നേരെയാക്കിക്കൊണ്ടവള് പറഞ്ഞു.<br /><br />“ങാ അതു പോട്ടെ. കല്യാണമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് നിന്നെ ആദ്യമായി കാണുന്നതല്ലേ. നിന്റെ വെടിവെപ്പുകാരനെന്തു പറയുന്നു”<br /><br />“സുല്ലേ അനാവശ്യം പറയല്ലേ. ഒരു പട്ടാളക്കാരന്റെം അവന്റെ ഭാര്യയുടെം ദു:ഖം നിനക്കു പറഞ്ഞാ മനസ്സിലാവില്ല”<br /><br />“ഉം ഉം വിരഹസാഗരം അലതല്ലിയിട്ടും നിന്നെയങ്ങോട്ടെന്തേ കെട്ടിയെടുക്കാഞ്ഞെ?. അതിനെങ്ങനാ അതിയാനിവിടെയെത്തിയാല് പൊറുതി കൊടുക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. നിന്റെ പണ്ടത്തെ സ്വഭാവം വെച്ചു നോക്കിയാല് മൂപ്പീന് ലീവെടുക്കാതെ അതിര്ത്തിയില് തന്നെ കുറ്റിയടിക്കാനാണ് സാധ്യത.”<br /><br />“നീയെന്റേന്നു വേടിക്കും സുല്ലേ” അമ്മയുടെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട് എന്നേം നോക്കിനില്ക്കുകയാണ് കൊച്ച് നമ്പര് ഒന്ന്. “ആരാമ്മാ ആരാമ്മാ” എന്നിടക്ക് ചോദിക്കുന്നും ഉണ്ട്.<br /><br />“ഇതമ്മേന്റൊപ്പം പടിച്ച മാമനാ മോളേ” അമ്മയുടെ വിശദീകരണം.<br /><br />“പിന്നെ എന്താ നിന്റെ അമ്മേടെ വിശേഷം?”<br /><br />“ങാ, അമ്മ സുഖമായിരിക്കുന്നു. ഇടക്ക് നിങ്ങളുടെയെല്ലാം കാര്യം പറയും. നീ ഇപ്പോഴാവഴിയെല്ലാം മറന്നില്ലേ. തിരക്കില്ലേല് ഒരീസം വീട്ടിലോട്ട് വര്വാ”<br /><br />“നീ പോകാന് നോക്കിക്കേ... പറ്റിയെങ്കില് ഞാന് വരാം. ഇനി ഇവിടെ നിന്നാല് എനിക്കുള്ള ചോറില് വേറാരേലും ചാറൊഴിക്കും.“ രണ്ടു ബസ്സുപോയിട്ടും മൂഡ് പോകാതെ കണ്ടിന്യൂ ചെയ്യുന്ന ഇവളെ പറഞ്ഞുവിടാന് മറ്റൊരു വഴിയും കണ്ടില്ല. വിശപ്പിന്റെ വിളി കൂടുതല് ഉച്ചത്തിലായികൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാല് മെല്ലെ അവിടം കാലിയാക്കി ഹോട്ടലന്വേഷണം തുടര്ന്നു. അടുത്ത ബസ്സില് കയറി അവരും യാത്രയായി.<br /><br />----<br />ഇതു സുമിത്ര. എന്റെ ക്ലാസ്മേറ്റ്. ഒരൊന്നാന്തരം നായരുട്ടി. വായെടുത്താല് എടാ, പോടാ, കൊരങ്ങാ, കഴുതേ, മങ്കീ, അസത്ത് എന്നെല്ലാമെ വായില്നിന്നുതിര്ന്നു വീഴൂ എന്നതൊഴിച്ചാല് വേറെ കുറ്റമൊന്നും പറയാനില്ല. ക്ലാസ്സിലെ സുന്ദരിയാണെന്ന് ധരിച്ചു വശായവരില് ഒരുവള്. എന്നാലും ഇളം കാപ്പി (ഏകദേശം ഒരു ഗോള്ഡന്) നിറമുള്ള ബാക്ക് ഗ്രൌണ്ടില് വെള്ളപൂക്കളുള്ള പാവാടയും അതേ നിറത്തിലുള്ള ജുബ്ബയും ധരിച്ച സുമിത്രക്ക് അല്പം സൌന്ദര്യമില്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചാല് ഉണ്ടെന്നുത്തരം.<br /><br />വരാന്തയിലൂടെ വായില്നോക്കി നടന്നിരുന്ന എം കോമിലെ സുരേഷാണ് ഞങ്ങളുടെ ആദ്യ പരിചയത്തിന്റെ രാസത്വരകമായി വര്ത്തിച്ചത്. പ്രേമിക്കുവാണേല് പെണ്ണിന്റെ സൌന്ദര്യം മാത്രം നോക്കിയാല് പോരാ, സമ്പത്തില്ലെങ്കിലും അവളുടെ ജാതിയെങ്കിലും ഒത്തുവരണേയെന്ന് നേരത്തേ തന്നെ നിശ്ചയിച്ചിറങ്ങിയിട്ടുള്ള മിസ്റ്റര് സുരേഷ് നായര്. ജാതി പറഞ്ഞ് കെട്ടൊഴിഞ്ഞു പോകരുതല്ലോ. ചുറ്റിപടര്ന്നാല് വിട്ടൊഴിയാതിരിക്കാന് വളക്കൂറുള്ള മണ്ണിലായിരിക്കണം പ്രണയത്തിന്റെ വിത്തിടേണ്ടത് എന്നു കരുതുന്നവരില് ഒരുവന്. ആത്മാര്ത്ഥസ്നേഹം എന്നു പറഞ്ഞാല് ഇതാണ്. സുമിത്രയെപറ്റിയുള്ള ഏകദേശ ഡീറ്റയിത്സൊക്കൊ ശേഖരിച്ച്, വായ് നോട്ടത്തിന്റെ മൂര്ദ്ധന്യതയിലെത്തിയപ്പോള് സുമിത്രയോട് ഹൃദയം തുറക്കണമെന്ന ഒരു കാമുകന്റെ ഏറ്റവും മിനിമം ആവശ്യവുമായി സമീപിച്ചത് എന്നെ. അയല്വാസിയല്ലേന്നു കരുതി ഞാനും കേറിയങ്ങേറ്റു. ഞാനൊരു നല്ല ദൂതനായി, കുറച്ചു വിഷമിച്ചെങ്കിലും, കാര്യം സുമിത്രയെ അന്നേ ദിവസം തന്നെ അറിയിക്കുന്നു.<br /><br />“ഏത്, ആ കൊരങ്ങനേ? അവനിങ്ങട് വരട്ടെ.” ഇതായിരുന്നു അവളുടെ റിപ്ലെ. ഈ റിപ്ലേ എങ്ങനെ സുരേഷിനുമുന്നില് പ്ലേ ചെയ്യുമെന്നറിയാതിരുന്നു പോയി ഈയുള്ളവന്. ഇങ്ങനെ ആലോചനാ നിമഗ്നനായിരിക്കുമ്പോളാണ് ക്ലാസിലെ മറ്റൊരു സുന്ദരി ജുഗുനുവിന്റെ ക്ഷേമാന്വേഷണം “ എന്തു പറ്റി സുല്?”<br /><br />“അതൊരു ചിന്ന പ്രശ്നം. നീയൊരു പാട്ടു പാടിക്കേ. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞുതരാം” അല്പസ്വല്പം പാടുന്ന കൂട്ടത്തിലായതിനാല്, ഏതായാലും അവള്ക്കിട്ടൊരു പണി കൊടുക്കാമെന്നു കരുതി.<br /><br />“ഉണ്ണീവാവാവോ പൊന്നുണ്ണീ വാവാവോ<br />നീലപ്പീലി കണ്ണും പൂട്ടി ഊഞ്ചേലാടാലോ...<br />ഉണ്ണീവാവാവോ പൊന്നുണ്ണീ വാവാവോ<br />നീലപ്പീലി കണ്ണും പൂട്ടി ഊഞ്ചേലാടാലോ...“<br /><br />എന്തൊരു സിറ്റുവേഷനിസ്റ്റായ പാട്ട്. എന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചറിഞ്ഞപോലെ ഇരുന്നുപാടി അവള്.<br /><br />പാടിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള് അവള്ക്ക് എന്റെ മൂഡൌട്ടിന്റെ കാരണം അറിയണം. ഞാന് കാര്യങ്ങളെല്ലാം നടന്നപടി പറഞ്ഞു. സുരേഷിനെ പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോള് അവളുടെ കണ്ണുകളില് ഒരു തിരയിളക്കം. സുമിത്ര സുരേഷിനെ നിരാകരിച്ചതു കൂടി കേട്ടപ്പോള് മാന്മിഴികളില് ഒരു കടലിരമ്പി.<br /><br />“ആ ചേട്ടനെ ഞാനെന്നും കാണാറുണ്ട്. സുല്ലിനറിയോ ആളെ ?” അവളുടെ മുഖത്ത് നാണത്തിന്റെ മുകുളങ്ങള്.<br /><br />“പിന്നേ. അവനെന്റെ കൂട്ടുകാരനല്ലേ. എന്നാ പിന്നെ നിന്റെ കാര്യം പറയാം സുരേഷിനോട്...”<br /><br />എന്റെ മനസ്സിലൊരു കുളിര്മഴപെയ്തു. ഒരാളെ പറഞ്ഞിട്ട് ഒന്നും ശരിയാക്കാതിരിക്കുന്നതിലും നല്ലതല്ലേ വേറൊരാളെ ഹൃദയം കൈമാറാന് ഏല്പ്പിക്കുന്നതെന്ന് ഓര്ത്തുപോയ്.<br /><br />അവള് മുഖം കുനിച്ച് കണ്ണുകള് മേല്പ്പോട്ടാക്കി എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. പാദസരങ്ങളെ കൊഞ്ചിച്ചുകൊണ്ട് അവള് ഓടി മറഞ്ഞു.<br /><br />ജാതി നോക്കിയാല് പ്രേമം പുഷ്പിക്കില്ലെന്ന് പഠിച്ചതിനാലാവാം ജുഗുനുവിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള് സുരേഷിനും സമ്മതം. കെട്ടൊക്കെ പിന്നാലെയല്ലേ ആദ്യം കാര്യങ്ങളു നടക്കട്ടെ. അതങ്ങനെഒരു കഥ അതു പിന്നെപ്പറയാം. ഇങ്ങനെയാണ് സുമിത്രക്കിത്ര പ്രിയം വന്നതെന്നെ. വരാന്തയിലൂടെ പോയ ഒരു വയ്യാവേലിയെ തലയില്നിന്നൂരിക്കൊടുത്തല്ലോ.<br /><br />-------<br />ഒരു പ്രവാസിക്കുകിട്ടുന്ന എണ്ണിചുട്ട അപ്പം പോലുള്ള ലീവിന്റെ അവസാന ദിനങ്ങളില് എപ്പോഴാണ് എവിടെയാണ് കയറിചെല്ലേണ്ടതെന്നൊരു രൂപവും കാണില്ല. എല്ലാം ഒരോട്ടപ്രദക്ഷിണത്തില് തീര്ക്കാനായി തിരക്കുകൂട്ടുന്ന ദിവസങ്ങളിലൊന്ന്.<br /><br />“രാമനാരായണാ രാമനാരായണാ... ടീ ഇങ്ങട്ട് നോക്കടി ശവമേ“ സുമിത്ര, മോള്ക്ക് നാമം ചൊല്ലിപഠിപ്പിക്കുന്ന സന്ധ്യാ സമയത്താണ് ഞാന് അവരുടെ വീട്ടിലെത്തിയത്. അകലേ നിന്നേ ഞാന് വരുന്നതു കണ്ട മോള് എന്നെ നോക്കിയിരുന്നതായിരിക്കണം.<br /><br />“അമ്മേ ദേ അന്നു കണ്ട മാമ്മന്”<br /><br />നാമകീര്ത്തനത്തിന് തല്ക്കാലം അവധികൊടുത്ത് ചാടിയെഴുന്നേഴുന്നേറ്റു സുമിത്ര. നിലവിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും തിളങ്ങുന്നമുഖവുമായി അവള്.<br /><br />“ഏ നീയൊ? കൊരങ്ങാ നീ വരുമെന്നൊരിക്കലും വിചാരിച്ചില്ല ഞാന്.” ഇപ്പോള് തന്നെ രാമനാമം ജപിച്ച വായിലെ വികട സരസ്വതിയും കേട്ട് വീടിന്റെ തിണ്ണയിലിരുന്നു ഞാന്.<br /><br />“ആരാ മോളേ...” അകത്തു നിന്നു അമ്മയുടെ സ്വരം.<br /><br />“ഞാനാമ്മേ സുല്” മറുപടി എന്റെ വകയായിരുന്നു. ഒരു ചെറുചിരിയുമായി അല്പം മെലിഞ്ഞ ഒരു രൂപം വാതില്ക്കല് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.<br /><br />“ങാ മോനൊ. ഇന്നാളിവള് പറഞ്ഞിരുന്നു. വര്വാന്നു നിരീച്ചില്ല” അമ്മയുടെ സ്വരത്തില് പഴയ സ്നേഹം. കുറച്ചു സമയം അമ്മയുമായി സംസാരിച്ചിരുന്നു. അതിനിടയില് സുമിത്രയുടെ ചോദ്യം.<br /><br />“ടാ നിനക്ക് ചായയെടുക്ക്ട്ടേ... പാലുംവെള്ളത്തിന് പാലില്ല മോനെ” പണ്ടെങ്ങോ ഞാന് പാലിന് വെള്ളമേ കുടിക്കൂ എന്നു പറഞ്ഞത് ഇവള് ഇപ്പോഴും ഓര്ത്തിരിക്കുന്നു. അമ്മയുമായി സംസാരിച്ചിരുന്ന് നേരം പോയതറിഞ്ഞില്ല. സുമിത്ര കട്ടന് ചായയുമായി വന്നു. പിന്നെ അവളുടെ വക കത്തിയുടെ കത്തിക്കയറ്റമായിരുന്നു.<br /><br />“നിന്റെ വായാടിത്തത്തിന് ഇപ്പോഴും ഒരു കുലുക്കവുമില്ലല്ലേ“ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി. ഇതിനിടയില് സുമിത്രയുടെ മൂത്ത മകള് നിലവിളക്കുമായി കളിതുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞാന് വന്നതിന്റെ തിരക്കില് അവള് അത് അണച്ചു വെക്കാനും മറന്നു പോയിരുന്നു. അവള് നിലവിളക്ക് കയ്യിലെടുത്തു. തിരി സാവധാനം എണ്ണയിലേക്ക് താഴ്ത്തി കെടുത്തി.<br /><br />“ടാ പൊട്ടാ നിനക്കറിയോ ഈ വിളക്കേതാണെന്ന്? നിനക്കെങ്ങനറിയാനാ നീയിത് കണ്ടിട്ടു പോലുമുണ്ടാവില്ല.”<br /><br />“എനിക്കെങ്ങനറിയാനാ നിന്റെ വിളക്കിനെപറ്റി?”<br /><br />“എടാ കൊരങ്ങാ ഇതു നീ തന്നതാ, എന്റെ കല്യാണത്തിന്. ഞാനിത് കെട്ട്യോന്റെ വീട്ടില് കൊണ്ടു പോയില്ല. ഇതിവിടെയിരിക്കട്ടെന്നു കരുതി. അവിടെയാവുമ്പോള് കുറെ പേരുള്ളതല്ലേ. ഇവിടെ ഞാന് മാത്രമല്ലേ ഇതുപയോഗിക്കൂ...” അവള് ശ്വാസം വിടാതെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ ശ്വാസം ഒരിട നിന്നുപോയപോലെ തോന്നി. അവള് വിളക്കുമായി അകത്തേക്കു പോയി. അതിലെ കടന്നുപോയ കാറ്റിന് ഓര്മ്മയുടെ ചെമ്പക സുഗന്ധം.<br /><br />---------------<br /><br />ബോംബെ വിലെപാര്ലെയിലെ താവ്ഡേയുടെ വീട്ടില് പേയിങ് ഗസ്റ്റ്സ് ആയി ഞങ്ങളുടെ സഹപാഠി കൂടിയായിരുന്ന <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_14.html"><span style="color:#ffffff;">ജസ്റ്റിനും </span></a>ഞാനും. പേ ചെയ്യുന്നത് ഞാനാണെങ്കിലും അവനും പേയിങ് ഗസ്റ്റ് തന്നെ! സുമിത്രയുടെ വിവാഹ ക്ഷണപത്രം ലഭിച്ചതിനു ശേഷം ഊണിലും ഉറക്കിലും വഴിയിലും ഓഫീസിലും മനസ്സിലൊരേ ചിന്ത മാത്രം... അവള്ക്കു കൊടുക്കേണ്ട ഗിഫ്റ്റെന്തായിരിക്കണം. ഒരു കാര്ഡ് അയച്ചാല് മതിയൊ? അല്ലെങ്കില് വേറെന്ത്? എന്തായാലും അതെങ്ങനെ അവിടെയെത്തിക്കും. ചിന്തകള് പലവിധം. രാത്രി ഉറങ്ങാന് നേരം ജസ്റ്റിനുമായി കൂലംകൂഷമായ ചര്ച്ച നടത്തി.<br /><br />“ടാ എന്തു കൊടുക്കും? “<br /><br />“നീ എന്തു വേണേലും കൊടുത്തൊ.. ഏതായാലും എനിക്ക് ക്ഷണമൊന്നുമില്ലല്ലോ?” അവന് കൈമലര്ത്തി.<br /><br />“അഡ്രസ്സില്ലാത്ത നിന്നെ അവളെങ്ങനെ ക്ഷണിക്കാനാ... നീ അതു വിട്.. ഇതു പറ..”<br /><br />“ഉം ഞാനൊരു കാര്യം പറയാം. അവരു പാവങ്ങളല്ലേ.. കല്യാണസാരി കൊടുത്താലൊ?” മണ്ടത്തരങ്ങള്ക്കൊരു പഞ്ഞവുമില്ലാത്തവന്റെ ഉപദേശം.<br /><br />“സാരിയാക്കേണ്ടടാ... താലിയാക്കാം... അതിനാ വിലകൂടുതല്..”<br /><br />“എന്നാലതുമതി. നീ കുറെകാലം അവള്ക്കുവേണ്ടി പഞ്ചാരികൊട്ടിയതല്ലേ...“ ഇവനെയൊക്കെ കൂടെ കൂട്ടിയ എന്നെ പറഞ്ഞാല് മതിയല്ലൊ. അവസാനം ഞാന് തന്നെ കണ്ടുപിടിച്ച വഴിയായിരുന്നു ആ നിലവിളക്ക്. നാട്ടിലുള്ള മറ്റൊരു സഹപാഠിയായ <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_14.html"><span style="color:#ffffff;">രാജേഷിനെകൊണ്ട്</span> </a>അതവിടെ എത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ നിലയാണ് ഈ വിളക്ക്.<br /><br />-----------<br />തിരികെ നടക്കുമ്പോള് എന്റെ കണ്ണുകള് ഈറനായിരുന്നു. ടവലെടുത്ത് കണ്ണു തുടച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ചവിട്ടുപടിയില് നിന്ന് കൈവീശുന്ന സുമിത്രയും മക്കളും കണ്ണില് നിന്ന് മറയുന്നു. ജീവിതത്തില് നമ്മുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടെന്നു കരുതുന്നതെല്ലാം നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതായിരിക്കുന്നില്ല. എല്ലാം നമ്മുടെ മനോഭാവങ്ങള് മാത്രം. സ്നേഹം - ഉദിച്ചുയരുന്നതും നിലനില്ക്കുന്നതും അസ്തമിച്ചകലുന്നതും ജീവിതം പോലെ ഒരു സമസ്യ തന്നെ. ഒരിക്കലും സ്നേഹത്തെതിരയാതെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുക. സ്നേഹം - അതെന്നെങ്കിലും നിന്നെത്തേടിയെത്തും, നിന്റെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിക്കാന്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-5163662087427365356?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-38590078824858542612007-12-31T08:14:00.000+04:002007-12-31T10:32:45.809+04:00സൌഹൃദത്തിന്റെ സുഗന്ധങ്ങള്...<p align="center"><a href="http://bp2.blogger.com/_0T9K29r3XvM/R3hszdLj9KI/AAAAAAAAAV4/gzmTmEU24CE/s1600-h/newyear2+.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5149985805160412322" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_0T9K29r3XvM/R3hszdLj9KI/AAAAAAAAAV4/gzmTmEU24CE/s400/newyear2+.jpg" border="0" /></a></p><p align="center"></p><p align="center"><br />ഉരുകിത്തീര്ന്ന ഒരു വേനലിനൊടുവില്...<br />പുതുമഴയില് കുളിരുന്ന പുതുമണ്ണു പോലെ സൌഹൃദങ്ങള്...<br />വര്ണ്ണക്കുടകള് വിടരുന്ന വസന്തത്തിന്റെ<br />സുഗന്ധമൊളിപ്പിക്കുന്ന ബന്ധങ്ങള്...<br />ഒരു മഞ്ഞുകാലത്തിന്റെ കുഞ്ഞുപുതപ്പിനുള്ളില് നാം...<br /><br />കൊഴിഞ്ഞു വീണ പൂക്കള്ക്കും ഇലകള്ക്കുമൊപ്പം<br />സാഗരത്തെ പുല്കാന് ഒഴുകിയകലുന്ന ഒരു വര്ഷം കൂടി.<br /><br />പോയ്മറയെ, ഈ വര്ഷം മനസ്സിലേക്ക് പകര്ന്ന<br />പുതിയ മുഖങ്ങള്... പുതിയ സൌഹൃദങ്ങള്...<br /><br />പുതുമഴ തഴുകിയ മണ്ണില് നിന്നുയര്ന്ന<br />മാദക ഗന്ധം പോലെ,<br />മനസ്സില് കുടിയേറിയ പഴയ സൌഹൃദങ്ങളുടെ<br />സ്നേഹ സുഗന്ധങ്ങള്...<br />ഉള്ളിന്റെയുറക്കങ്ങളെ തൊട്ടുണര്ത്തുന്ന,<br />സ്നേഹത്തിന്റെ പിച്ചകപ്പൂമണം.<br />മറ്റൊരു മഞ്ഞുകാലത്തെ പുലര്വേളയിലേക്ക്<br />വിടരുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ മിഴിയിണകള്...<br /><br />ഒരു വേനല്പുഴയും കടന്ന് വരുന്ന<br />മാരിക്കും മഞ്ഞിനുമായി<br />ഒരിക്കല് കൂടി കാത്തിരിക്കാം...<br />വസന്തത്തിലെ ഒരിക്കലും വറ്റാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ<br />ഊഷ്മള സുഗന്ധവും പേറിയെത്തുന്ന<br />പുതിയ സൌഹൃദങ്ങള്ക്കായ്...<br />നമ്മുടെ സൌഹൃദത്തിന്റെ ഈടുമായ്....<br /><br /><span style="font-size:85%;">ഒരുപാട് നന്മകളോടെ!<br /></span><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>പുതുവല്സരാശംസകള്<br /></strong></span>-സുല്<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-3859007882485854261?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-57421646144901395302007-12-19T00:31:00.000+04:002007-12-19T00:40:38.024+04:00ബക്രീദ് ആശംസകള്<div align="center">സ്നേഹത്തിന്റേയും ത്യാഗത്തിന്റേയും ഓര്മ്മകളുയര്ത്തിക്കൊണ്ട് മറ്റൊരു ബലിപെരുന്നാള് കൂടി സമാഗതമായിരിക്കുകയാണ്. ഇബ്രാഹിം നബിയുടേയും പുത്രന് ഇസ്മായിലിന്റേയും ത്യാഗത്തിന്റെ സ്മരണ ഒരിക്കല് കൂടി പുതുക്കുകയാണ് ലോക ജനത. പരിശുദ്ധ ഹജ്ജ് കര്മ്മത്തിനായി ലക്ഷങ്ങള് അറഫായില് സംഗമിച്ചിരിക്കുന്നു. നാടെങ്ങും തക്ബീര് ധ്വനികള് കൊണ്ട് മുഖരിതമാകുന്നു. മഹാനായ അല്ലാഹുവെ വാഴ്ത്തികൊണ്ടുള്ള സ്തുതിഗീതങ്ങള് മുഴങ്ങുന്നു. മനുഷ്യര് പരസ്പരം ആശംസകള് കൈമാറുന്നു, സ്നേഹ സമ്മാനങ്ങള് കൈമാറുന്നു.<br /><br />ഈ നല്ല നാളുകളില് നിങ്ങള്ക്കേവര്ക്കും നിറഞ്ഞമനസ്സോടെ സുല്ലും കുടുംബവും ബലിപെരുന്നാള് ആശംസകള് നേരുന്നു!<br /><br /><strong><span style="font-size:180%;">ഈദ് </span><span style="font-size:130%;">മുബാറക്</span></strong><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-5742164614490139530?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-38125574562474886922007-12-13T13:27:00.001+04:002007-12-13T13:49:35.354+04:00മഞ്ഞുപൊഴിയുന്ന ബ്ലൊഗ്മഞ്ഞുപൊഴിയുന്ന എന്റെ <a href="http://susmeram3.blogspot.com/" target="_blank">കവിതാ ബ്ലോഗില് </a>തേങ്ങാകൊത്തുകളാണ് അല്ലെങ്കില് തേങ്ങാപീരയാണ് വീഴുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞവര്ക്കും, അതല്ല ബ്ലോഗിന്റെ ഉത്തരം ഉച്ചുകുത്തി ഇനി കരിഓയിലടിക്കണം എന്നു പറഞ്ഞവര്ക്കുമായി മഞ്ഞുവീഴ്ചയുടെ രഹസ്യം പരസ്യമാക്കുന്നു.<br /><br />ഇത് ഒരു ജാവാസ്ക്രിപ്റ്റ് പ്രോഗ്രാം കോഡ് ആണ്. ഇതുപയോഗിക്കാന് ജാവാസ്ക്രിപ്റ്റ് അറിയണമെന്നൊന്നുമില്ല. html/javascript പേജ് എലമെന്റ് ആയി ചേര്ക്കാന് പുതിയ ബ്ലോഗ്ഗര് തരുന്ന വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാല് മാത്രം മതി.<br /><br />ആദ്യമായി നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിന്റെ ടെമ്പ്ലേറ്റ് സെറ്റിങ്സില് പോകുക.<br />പേജ് എലമെന്റ്സ് എന്ന സെക്ഷന് എടുക്കുക. Add and Arrange Page Elements എന്ന പേജ് കിട്ടും.<br />അവിടെ Add a Page Element എന്നിടത്ത് ക്ലിക്കുക. Choose a New Page Element എന്ന പേജ് കിട്ടും.<br />അവിടെ HTML/JavaScript എന്നതിനടിയില്ലുള്ള Add To Blog ക്ലിക്കുക. Configure HTML/JavaScript എന്ന പേജിലായിരിക്കും നിങ്ങള് ഇപ്പോള്.<br />അവിടെ താഴെക്കാണുന്ന സ്ക്രിപ്റ്റ് കോപി പേസ്റ്റ് ചെയ്യുക. <br /><p><br /><br /><style><br /><br />.drop { position: absolute; width: 3; filter: flipV(), flipH(); font-size: 40;<br />color: blue }<br /><br /></style><br /><br /><script language="javascript"><br /><br />snow = true;<br /><br />snowsym = " ' "<br /><br />rainsym = " ! "<br /><br />howmany = 40<br /><br />if(snow){sym = snowsym; speed=1; angle=10; drops=howmany}<br /><br />else{sym = rainsym; speed=50; drops=howmany; angle=6}<br /><br />movex = -speed/angle; movey = speed; count = 0;<br /><br /></p><br /><p>function moverain(){<br /><br />for(move = 0; move < drops; move++){<br /><br />xx[move]+=movex; yy[move]+=mv[move];<br /><br />hmm = Math.round(Math.random()*1);<br /><br />if(xx[move] < 0){xx[move] = maxx+10;}<br /><br />if(yy[move] > maxy){yy[move] = 10;}<br /><br />drop[move].left = xx[move]<br /><br />drop[move].top = yy[move]+document.body.scrollTop;<br /><br />}setTimeout('moverain()','1')}<br /><br /></script><br /><br /></p><br /><p><script language="javascript"><br /><br />if (document.all){<br /><br />drop = new Array(); xx = new Array(); yy = new Array(); mv = new Array()<br /><br />ly = "document.all[\'"; st = "\'].style"<br /><br />for(make = 0; make < drops; make++){<br /><br />document.write('<div id="drop'+make+'" class="drop">'+sym+'</div>');<br /><br />drop[make] = eval(ly+'drop'+make+st);<br /><br />maxx = document.body.clientWidth-40<br /><br />maxy = document.body.clientHeight-40<br /><br />xx[make] = Math.random()*maxx;<br /><br />yy[make] = -100-Math.random()*maxy;<br /><br />drop[make].left = xx[make]<br /><br />drop[make].top = yy[make]<br /><br />mv[make] = (Math.random()*5)+speed/4;<br /><br />drop[make].fontSize = (Math.random()*10)+20;<br /><br />//*Change (col = 'white) to (col =YOUR COLOR)*//<br /><br />if(snow){col = 'white'}else{col = 'blue'}<br /><br />drop[make].color = col;<br /><br />}<br /><br />window.onload=moverain<br /><br />}<br /><br /></script> <br /><br />സേവ് ചെയ്യുക. <br /><br />ഇനി ഈ മഞ്ഞിനെ മഴയാക്കണമെങ്കില് snow = true; എന്നഭാഗം snow = false; എന്നാക്കിയാല് മതി.<br />നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിന് നല്ലൊരു മഞ്ഞുകാലം / മഴക്കാലം ആശംസിക്കുന്നു. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-3812557456247488692?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-76213062977022366122007-12-04T14:39:00.000+04:002007-12-04T14:51:25.209+04:00ഇത്തിരി ഭ്രമണംകയ്യിലെ ചാട്ടവാര് ചലിക്കാന് തുടങ്ങി. കൊമ്പന് കാള മുത്തുക്കാളയോടൊപ്പം ചേര്ന്ന് വണ്ടി വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വണ്ടിയിലിരിക്കുന്ന കപ്പലണ്ടി പിണ്ണാക്ക്, പരുത്തികൊട്ട, വൈക്കോല്, പറകൊട്ട, ഉപ്പ്, അരി... എല്ലാറ്റിന്റേയും സ്രോതസ്സ് തേടി അയാള് അലയാന് തുടങ്ങി.<br /><br />ഉയര്ന്നു താഴുന്ന ചാട്ടവാറില് കാളകള് വേദനകൊണ്ടു പുളഞ്ഞു. കാളകളുടെ വേഗം അയാള്ക്ക് പ്രചോദനത്തിന്റെ ഊര്ജ്ജം നല്കി. കവിളില് വന്നിരുന്ന കൊതുകിനായി അയാളുടെ കൈവിരലുകള് മുഖത്ത് പതിഞ്ഞ് കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ചുവപ്പു നിറം കയ്യില് പടരുന്നതിനായി അയാള് കാത്തിരുന്നു...<br /><br />പരന്ന് കിടക്കുന്ന റോഡിനു മുമ്പില്, ചുരുട്ടി വലിച്ചെറിഞ്ഞ ചപ്പുചവറുകള്ക്ക് മുകളില് ഞരങ്ങുന്ന വണ്ടിയിലിരുന്ന് ആയാള് ദിനേശ് ബീഡി കത്തിച്ചു... സ്വപ്നങ്ങള് ചുരുളുകളായി... മോഹങ്ങള് ചാരമായി... അയാള് ദീര്ഘനിശ്വാസത്തിലൊതുങ്ങി... കാളയും വണ്ടിയും ഓടികൊണ്ടേയിരുന്നു.<br /><br /><a target="_blank" href="http://ithveruthe.blogspot.com/2007/12/blog-post.html">പിന്നെയും ഇത്തിരി ഓട്ടോക്കാട് പഠിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-7621306297702236612?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-19962939946793766292007-11-21T09:50:00.000+04:002007-11-21T11:35:00.588+04:00രാക്ഷസന് നമ്പര് നാല്ഈ കഥയില് രാക്ഷസനില്ല. രാജകുമാരി മാത്രമേയുള്ളു. ഇനിയാരെയെങ്കിലും രാക്ഷസനെന്നു തോന്നിയാല് അതെന്റെ കുറ്റമല്ല. - സുല്<br /><br /><br />രാജകുമാരനായ രാക്ഷസനില് നിന്ന് രാജകുമാരിയെ തട്ടിയെടുത്ത് കൊട്ടാരത്തിന്റെ പുറത്തു വന്നു സിമി. നീല ജീന്സും വെളുപ്പ് മുഴുക്കയ്യന് ടീ ഷര്ട്ടുമാണ് അയാള് ധരിച്ചിരുന്നത്. അയാളുടെ കയ്യില് ഒരു തൊപ്പിയും കഴുത്തില് ഒരു സഞ്ചിയുമുണ്ടായിരുന്നു. രാജകുമാരിയുടെ പോലെ ചുവന്നു തിളങ്ങുന്ന വസ്ത്രങ്ങള് അയാള്ക്കില്ല്ലായിരുന്നു. അയാള് ചൂളമടിച്ചപ്പോള് പുറത്തു നിന്നിരുന്ന കറുത്ത കുതിര അവരുടെ അടുത്തെത്തി. അയാളെ കുതിരക്ക് നല്ല ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പിടുത്തം വിടുവിക്കാനായി രാജകുമാരി കൈ കുതറികൊണ്ടിരുന്നു. അയാള് രാജകുമാരിയെ കൂടുതല് മുറുകെ ചേര്ത്തു പിടിച്ചു. രാജകുമാരി കുതറികൊണ്ടേയിരുന്നു. കുതിരയുടെ പുറത്ത് ചാടിക്കയറാന് പറ്റാതെ അയാള് നിന്നു കിതച്ചു. ആനകിടക്കുന്നപോലെ കുതിര നിലത്തു കിടന്നു അതിനു കാലുകള് അങ്ങനെ മടക്കുവാന് പാടില്ലായിരുന്നെങ്കിലും. അയാള് രാജകുമാരിയേയും പിടിച്ച് കുതിരപ്പുറത്തേറി ഏറ്റവും വേഗത്തില് ഓടിച്ചു പോയി.<br /><br />കോട്ടയും കഴിഞ്ഞ് കാടും കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിലെത്തി. ടാറിട്ട റോഡിലെത്തിയപ്പോള് കുതിര ഒരു കറുത്ത ബൈക്കായി മാറി. അയാള്ക്കേറ്റം ഇഷ്ടപ്പെട്ട ബുള്ളറ്റ്. അയാള്ക്ക് നല്ല ദാഹമുണ്ടായിരുന്നു. മാടക്കടക്കടുത്ത് ബൈക്ക് നിര്ത്തി അയാള് രണ്ടു പെപ്സി വാങ്ങി. ഒരെണ്ണം അയാള് കുടിച്ചു. ഒരെണ്ണം രാജകുമാരിക്കു കൊടുത്തു. രാജകുമാരിക്കും നല്ല ദാഹമുണ്ടായിരുന്നു. പെപ്സി വാങ്ങി കുടിച്ച രാജകുമാരിക്കതിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. രാജകുമാരി അത് തുപ്പിക്കളഞ്ഞു. പെപ്സി ദൂരെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അയാള് കടയില് നിന്നു ഒരു സിഗരറ്റിനു തീകൊളുത്തി. ബൈക്ക് സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്ത് രാജകുമാരിയേയും കൊണ്ട് ഓടിച്ചു പോയി.<br /><br />മൌറീഷ്യസ്സിലേക്കു പുറപ്പെട്ട അവര് എത്തിചേര്ന്നത് പാലക്കാടാണ്. അവന്റെ താമസസ്ഥലത്ത്. അവിടേക്ക് രാജകുമാരിയെ കൊണ്ടു വരണമെന്ന് അയാക്ക് ആഗ്രഹമില്ലായിരുന്നു. തന്റെ വേരുകളെ തൊട്ടറിയാന് രാജകുമാരിക്കൊരവസരം കൊടുക്കാമെന്നു കരുതി. ഒരു ചെറിയ ഗേറ്റ് കടന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് ഒരു നീണ്ട വഴി. അതിന്റെ അറ്റത്ത് മുന്നിലേക്ക് തുറക്കുന്ന മൂന്ന് വാതിലുകളുള്ള ഒരു വീട്. ഇടത്തു വശത്തെ വാതിലില് ‘രഘു’ എന്നും വലതു വശത്തെ വാതിലില് ‘പുട്ടുലു രാമറാവു’ എന്നും എഴുതിയിരുന്നു. നടുവിലെ പേരെഴുതാത്ത വാതിലിനടുത്തേക്ക് അവന് രാജകുമാരിയേയും കൊണ്ടു നടന്നു.<br /><br />1വാതില് തുറക്കുവാന് അയാള് ഒന്നു മടിച്ചു നിന്നു. മുറിയില് നിറയെ പെപ്സി ടിന്നുകളും സിഗരറ്റ് കുറ്റികളും പഴയ തുണികളും പത്രതാളുകളും പഴയ മാസികകളും മറ്റ് ചപ്പു ചവറുകളും നിറഞ്ഞു കിടന്നു. മതിലില് മാറാല തൂങ്ങിയിരുന്നു. മുറിയില് സാമാന്യം ദുര്ഗന്ധവുമുണ്ടായിരുന്നു. അവന് ചിരിച്ചു. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു ഇതെന്റെ ഭൂതകാലമാണ്1. രാജകുമാരിക്ക് അയാളോട് ദയ തോന്നി, തന്റെ രാജ്യത്തില് ഇങ്ങനെയും ഒരാള് ജീവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് രാജകുമാരി അപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്. അയാള് രാജകുമാരിയെ അവിടെ പൂട്ടിയിടാന് പോകുകയാണെന്നാണ് രാജകുമാരിക്ക് മനസ്സിലായി.<br /><br />ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന് ഒരു വഴികണ്ടു പിടിക്കണം. കാട്ടിലെ കാട്ടാനയെ അടിച്ചു കൊല്ലുന്ന രാക്ഷസനില് നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതല്ലേ, പിന്നെയാണോ ഇത്. രാജകുമാരി നല്ല സൂത്രശാലിയായിരുന്നു. അവള് ഒരു പദ്ധതി തയ്യാറാക്കി. 2അവളുടെ വിടര്ന്ന കണ്ണുകള് അല്പംകൂടി വിടര്ത്തി മന്ദഹസിച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരു ചൂലെടുത്ത് എല്ലാം അടിച്ചുവാരി പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കൂടകളിലാക്കി മുറിയുടെ ഒരു മൂലക്കു വെച്ചു. ഒടുവില് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നെറ്റിയിലെ വിയര്പ്പ് തുടച്ച് നിലത്തുവിരിച്ച മെത്തയില് ചടഞ്ഞിരുന്നു. പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അല്പം നാണത്തോടെ രാജകുമാരി പതിയെ പറഞ്ഞു. ഇനിമുതല് നിന്റെ വര്ത്തമാനവും ഭാവിയുമെല്ലാം ഇങ്ങനെയാണ്. വൃത്തിയും വെടിപ്പുമുള്ളത്2.<br /><br />ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവന് രാജകുമാരിയെ തള്ളിപുറത്താക്കി ബൈക്കിന്റെ താക്കോലും കൊടുത്തു കതകടച്ചു. പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കൂടകളില് നിന്ന് ചപ്പു ചവറുകള് വാരി മുറിയില് വിതറി. അഴുക്കു പുരണ്ട മെത്തയില് ചുരുണ്ടുകിടന്ന് സുഖമായുറങ്ങി.<br /><br />രാജകുമാരിയുടെ മുത്തശ്ശി രാജകുമാരിക്ക് അട്ടയെപിടിച്ചു മെത്തയില് കിടത്തുന്ന കഥ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. രാജകുമാരിയെ കണ്ട രഘു വാതില് തുറന്നു പുറത്തു വന്നു. ബുള്ളറ്റുസ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്ത് രാജകുമാരിയേയും പിറകില് കയറ്റിയിരുത്തി യാത്രയായി. അന്നുമുതല് സിമിയുടെ കഥകളില് നിന്ന് രഘു പുറത്തായി. വലതു വശത്ത് അടഞ്ഞുകിടന്ന വാതിലിനു പിന്നില് ഒറ്റ ജനലിലൂടെ പുട്ടുലു രാമറാവു അപ്പോഴും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു LET ME OUT!.<br /><br /><br /><a href="http://simynazareth.blogspot.com/2007/10/test13.html"><em>1 & 2 സിമിയുടെ കഥകളില് വന്ന അതേ വാചകങ്ങള് </em></a><em>. കോപിറൈറ്റ് സിമിക്ക്:)<br /></em><a href="http://simynazareth.blogspot.com/2007/10/blog-post_26.html" target="_blank"><em>രാക്ഷസന് നമ്പര് ഒന്ന് </em></a><br /><a href="http://bajis-kurippukal.blogspot.com/2007/10/blog-post_27.html" target="_blank"><em>രാക്ഷസന് നമ്പര് രണ്ട് </em></a><br /><a href="http://maduranombharanghal.blogspot.com/2007/11/blog-post_18.html" target="_blank"><em>രാക്ഷസന് നമ്പര് മൂന്ന്</em> </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-1996293994679376629?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-17053840397403159622007-11-08T14:43:00.000+04:002007-11-08T14:44:53.506+04:00നിറങ്ങള്പലരും പല നിറങ്ങള് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്തുകൊണ്ട്? എല്ലാവര്ക്കും ഒരു നിറം മാത്രം ഇഷ്ടപെട്ടാല് പോരെ? ചിലര്ക്ക് ചുവപ്പിനോടിഷ്ടം, ചിലര്ക്ക് പച്ച, പിന്നെ മഞ്ഞ, നീല, പിങ്ക് ഇങ്ങനെ പോകും നിറങ്ങളോടുള്ള ഇഷ്ടങ്ങള്. എണ്ണക്കറുപ്പിനേഴഴകെന്നു പാട്ടും പാടി വെളുത്ത പെണ്ണിനെ മാത്രം കാണാന് പോകുന്നവരും ഉണ്ട്.<br /><br />നിറങ്ങളെ പറ്റി എന്റെ മനസ്സില് ഒരു വട്ട് ചിന്തയുണ്ടായിരുന്നു കുട്ടികാലത്ത്. ഇപ്പോഴും അതിനൊരു തീര്പ്പായിട്ടില്ല എന്നു വേണം പറയാന്. അതൊന്നു പകര്ത്താമെന്നു കരുതി ഇവിടെ. എന്റെ സംശയം നിങ്ങളുടെ സംശയമായാല് ഞാന് വിജയിച്ചു.<br /><br />നിറങ്ങള് തിരിച്ചറിയുന്നത് നമ്മുടെ തലച്ചോറിലാണല്ലൊ. (അതെന്തെര് ചോറ്? എന്ന് ചോദിച്ചു വരരുത്. ഇല്ലാത്തവര് മിണ്ടാതിരിക്കുക, എന്റെ കയ്യെല് ഇല്ല നിങ്ങള്ക്കു തരാന്). എല്ലാവരും ഒരു നിറത്തെയാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്നാണ് എന്റെ കണ്ടുപിടുത്തം. അതായത് ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാവര്ക്കും എന്റെ ചുവപ്പ് നിറത്തെയാണിഷ്ടപ്പെടേണ്ടത് എന്നാണ് നമ്മുടെ തലയുടെ ഡിഫാള്ട്ട് സെറ്റിങ് എന്നു കരുതുക. എന്നിട്ടത് വിശ്വസിക്കുക. അതെങ്ങനെ ശരിയാകും എന്നല്ലെ ചോദ്യം.<br /><br />ഞാന് ചുവപ്പു നിറം കാണുന്നു അതിഷ്ടപ്പെടുന്നു. അതു നിങ്ങള്ക്കിഷ്ടമാകുന്നില്ല. നിങ്ങള്ക്ക് നീല (എനിക്കു നീലയായി കാണുന്ന) നിറമാണിഷ്ടം. ഞാന് കാണുന്ന ചുവപ്പ് നിങ്ങള് പചയായാണ് കാണുന്നത്. പച്ച നിറം കാണുമ്പോള് തലയ്കതിഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. എന്നാല് ഞാന് കാണുന്ന നീല നിറം ചുവപ്പ് ആയാണ് നിങ്ങളുടെ തല മനസ്സിലാക്കുന്നതെങ്കില്, ചുവപ്പിനെ ഇഷ്ടപ്പെടാന് പ്രോഗ്രാം ചെയ്യപ്പെട്ട ബ്രൈന് അതിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. അപ്പോള് നിങ്ങള് പറയുന്നു നിങ്ങള്ക്ക് നീലയാണിഷ്ടമെന്ന്. എന്നാല് അതെനിക്കിഷ്ടപ്പെടുന്നുമില്ല എന്തെന്നാല് ഞാന് അതിനെ ചുവപ്പായല്ല നീലയായാണ് കാണുന്നത്.<br /><br />ചെറുപ്പകാലത്ത് നമ്മള് നിറങ്ങളുടെ പേരുകള് പഠിക്കാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് ആരോ പറഞ്ഞുതന്ന പേരുകള് നമ്മള് കാണാതെ പഠിച്ച് തിരിച്ചു പറയുകയല്ലേ ചെയ്യുന്നത്. ഇലയുടെ നിറം പച്ചയാണെന്ന് ടീച്ചര് പറയുമ്പോള് ടീച്ചര് കാണുന്ന പച്ചയെ ഞാന് ചുവപ്പായികണ്ട്, മറ്റൊരാള് നീലയായി കണ്ട് മറ്റൊരാള് മഞ്ഞയായി കണ്ട് അതിനെ പച്ചയെന്നു വിളിക്കുന്നു, പേരിടുന്നു. ഞാന് കാണുന്ന നിറങ്ങള് എനിക്കറിയുന്ന നിറങ്ങള് അതേ നിറത്തില് തന്നെയാണോ നിങ്ങളും കാണുന്നത്, അതായത് മനസ്സിലാക്കുന്നത്? അതായത് ഞാന് കാണുന്ന പച്ച നിറം നിങ്ങള് കാണുമ്പോള് അത് എന്റെ പച്ചയായി തന്നെയോ നിങ്ങള് കാണുന്നത്? അല്ലെങ്കില് എന്റെ നീല പോലെയോ ചുവപ്പ് പോലെയൊ. അതെങ്ങനെ കണ്ടു പിടിക്കാന് കഴിയും? എനിക്കറിയില്ല, നിങ്ങള്ക്കൊ?<br /><br />ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു പിടിയും കിട്ടിയില്ലെങ്കില്, ഫിലിമിന്റെ ഉപയോഗം നോക്കാം. കറുപ്പും വെളുപ്പും മാത്രം തിരിച്ചറിയുന്ന ഫിലിം, കളര് തിരിച്ചറിയുന്ന ഫിലിം. ഇവ രണ്ടും കാണുന്നത് ഒരു വസ്തുവിനെ തന്നെ. എങ്കിലും അതിനെ വേറെ വേറെ നിറങ്ങളില് കാണുന്നു. അതു മാത്രമല്ല ആ ഫിലിം നമ്മള് കാണുമ്പോള് (നെഗറ്റീവ്) മറ്റൊരു നിറമാണ്. ഇതു പോലെ നമ്മുടെ തലയും നിറങ്ങളെ പലതായി കാണുന്നില്ലെന്നാരാ പറഞ്ഞത്?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-1705384039740315962?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-45012853310481163452007-08-28T14:32:00.000+04:002007-08-28T14:38:41.948+04:00ഒന്നാം വാര്ഷികാഘോഷങ്ങള്. ഹൂ ഹാവാര്ത്തകള് വിശദമായി.<br /><br />മലയാള ബ്ലോഗ് രത്നം ‘സുല്’ ഇന്ന് ഒന്നാം വാര്ഷികം ആഘോഷിക്കുകയാണ്. ദുബൈ ആസ്ഥാനമായി ബ്ലോഗ് നടത്തുന്ന ഒരു യു എ ഇ ബ്ലോഗറാണിദ്ദേഹം. കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്ഷത്തിനിടയില് നൂറില്പരം പോസ്റ്റുകള് നാട്ടി സഹ ബ്ലോഗര്മാര്ക്ക് ഒരു വെല്ലുവിളിയായിരിക്കുകയാണ്. ദുബായിലും തന്റെ സ്വന്തം ദേശമായ തളിക്കുളത്തും ആഘോഷപരിപാടികള് അരങ്ങേറുകയാണ് ഇപ്പോള്. ആഘോഷ പരിപാടികളുടെ കൂടുതല് വിവരങ്ങള്ക്കായി ദുബൈല്നിന്ന് ബിജു കിട്ടിയ താപ്പേല് ജെംസ് തിന്നുകൊണ്ട് ഇപ്പോള് ലൈനിലുണ്ട്.<br /><br />‘ബിജു കേള്ക്കാമൊ..?”<br /><br />‘കേള്ക്കാം സുരേഷ്...’<br /><br />‘ബിജു കേള്ക്കാമൊ. കേള്ക്കാമോ ബിജു.?”<br /><br />‘ഇവിടെ കേള്ക്കാം ഇവിടെ കേള്ക്കാം സുരേഷ്...’<br /><br />‘ബ്ലോഗ് രത്നം സുല്ലിന്റെ ഒന്നാം വാര്ഷികം ആഘോഷിക്കുകയാണല്ലോ ദുബായില്. എന്താണ് അവിടെ ഇപ്പോള് നടക്കുന്നത്, പരിപാടിയെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതല് വിവരങ്ങള് എന്താണ്?”<br /><br />‘സുരേഷ്... ഞാന് പറയേണ്ട കാര്യങ്ങള് അവിടന്ന് വിളിച്ചു പറയണമെന്നില്ല. ചോദ്യങ്ങള് മാത്രം മതി. ഉത്തരം ഞാന് തരുന്നതായിരിക്കും. ബ്ലഗാവ് സുല്ലിന്റെ ബ്ലോഗിലെ ഒന്നാം വാര്ഷികം പ്രമാണിച്ച് നടക്കുന്ന മീറ്റ് ആന്ഡ് ഈറ്റ് ഈവനിങ്ങില് പങ്കെടുക്കാനായി വമ്പിച്ച ജനാവലിയാണ് ഇവിടെ തടിച്ചുകൂടിയിരിക്കുന്നത്. ബ്ലഗാവ് സുല്ലിനെ ഒരു നോക്ക് കാണാനും ആശീര് വാദങ്ങള് വാങ്ങാനുമായി ഒരു കൂട്ടം ബ്ലഗാക്കള് ഇന്നലെ രാത്രി തന്നെ യു എ ഇ യുടെ മറ്റ് എമിറേറ്റ്സുകളില് നിന്ന് ഇവിടെ വന്ന് കുറ്റിയടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അഘോഷ<br />പരിപാടികള് നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു മുമ്പ് ഡോളിവുഡ് (ദുബൈ) ന്റെ മെഗാതാരം അല് അമര് ബിന് അക്ബര് ആന്റണി ആഘോഷ പരിപാടികളുടെ ഉല്ഘാടനം നിര്വ്വഹിച്ചു. അറബിയില് ആയിരുന്ന പ്രസംഗം അതേപടി കേട്ട് എല്ലാ മലയാളി ബ്ലഗാക്കളും കയ്യടിച്ചെങ്കിലും മറ്റൊരു പ്രമുഖ് ബ്ലഗാവ് കൈപള്ളി കയ്യടിയില് ചേരാതെ മാറിയിരുന്നു എന്നത് പ്രസ്താവ്യമാണ്. സുരേഷ്....’<br /><br />‘എന്താണ് കൈപള്ളീ കയ്യടിയില് ചേരാതിരുന്നത്. അവിടെ ഒരു ചേരിതിരിവിന്റെയോ ഗ്രൂപ്പു കളിയുടെയോ പ്രശ്നമുണ്ടോ ..‘<br /><br />‘അതൊന്നുമല്ല സുരേഷ് പ്രശ്നം, ഇവിടെയുള്ള മലയാളികളെ പറ്റി മെഗാതാരം അല് അമര് ബിന് അക്ബര് ആന്റണി അറബിയില് പറഞ്ഞത് മറ്റു ബ്ലഗാക്കള്കൊന്നും<br />മനസ്സിലായില്ലെന്നു വേണം കരുതാന്... എന്തിനും കേറി നല്ലത്, ബെസ്റ്റ്, കിടിലന്, സൂപര് എന്നീ കമന്റ്റുകളിട്ടു നടന്നിരുന്ന ബ്ലഗാക്കള് മറ്റൊന്നും നോക്കാതെ കൂട്ട കയ്യടി നടത്തിയെന്നു വേണം മനസ്സിലാക്കാന്... സുരേഷ്‘<br /><br />‘ബിജു, ഇപ്പോള് വേദിയില് എന്തു പരിപാടിയാണ് അരങ്ങേറുന്നത്? ഇനി എന്തെല്ലാമാണ് മറ്റിനങ്ങള്? ഈ ആഘോഷം ഒരു യു.എ.ഇ മീറ്റ് ആയി പരിഗണിക്കുമോ?‘<br /><br />‘ഇപ്പോള് വേദിയില് ചര്ച്ചയാണ് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ‘കമെന്റ് സിന്റിക്കേറ്റുകളും പോസ്റ്റുകളും’ എന്ന വിഷയത്തെ അധികരിച്ച്, ബ്ലഗാവ് അഗ്രജന്റ്റെ നേതൃത്വത്തില്<br />കൂലംകൂഷമായ ചര്ച്ചനടക്കുകയാണ്. ബ്ലഗാവ് ഇത്തിരിവെട്ടം ഇതിനിടയില് ചില കുത്തിതിരുപ്പുകള്ക്ക് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എല്ലാം പാഴായി പോവുകയാണുണ്ടായത്. ഗ്രൂപുകളായി തിരിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യം ബ്ലഗാവ് ബയാന് ഉയര്ത്തിയെങ്കിലും കമെന്റ് സിന്ഡിക്കേറ്റ് വേണം എന്ന രീതിയിലാണ് ചര്ച്ച ഇപ്പോള് മുന്നേറുന്നത്. ബ്ലഗാവ് വിശാലന്റെ കൊടകരപുരാണത്തില് നിന്ന് ഒരു സൂകതം വായിക്കുന്ന ചടങ്ങ് ഇതിനോടനുബന്ധിച്ചു നടക്കുന്നുണ്ട്. ബ്ലഗാവ് ദില്ബാസുരന്റെ ആവശ്യപ്രകാരം ബാച്ചിലര് ക്ലബ്ബിന്റെ ഹൃദയത്തുടിപ്പായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ബിന്ദു പണിക്കര് ആണ് ഈ സൂക്തം വായിക്കുന്നത്. അതിനു ശേഷം ‘ചെണ്ടക്കെന്തിന് കൊട്ട്’ എന്നതിനെ പറ്റി ബ്ലഗാവ് കുറുമാനും, ‘ഊഞ്ഞാലിനാടാന് ഊഞ്ഞാലുവേണോ’ എന്ന വിഷയത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ബ്ലഗാവ് തമനുവും അവരവരുടെ തോന്നിവാസങ്ങള് കുത്തിനിറച്ച പോസ്റ്റുകള് വായിക്കുന്നതാണ്. അതിനു ശേഷം ബ്ലഗാവ് അഗ്രജന്റെ വക ‘ തക്കുവും പച്ചുവും പാചുവും’ എന്ന ഫോട്ടൊ പ്രദര്ശനവും ഉണ്ടാവുമെന്ന് അറിയുന്നു. ഇതിനു ശേഷം ‘ബൂലോഗ ദുബൈ‘ അവതരിപ്പിക്കുന്ന വിവിധ കലാപരിപാടികള് അരങ്ങേറുന്നതാണ്. സുരേഷ്...’<br /><br />‘ബിജു, ഈ അഘോഷം ഒരു യു.എ.ഇ മീറ്റ് ആയി പരിഗണിക്കുമോ?’<br /><br />‘അടുത്ത ആഴ്ച നടക്കാനിരിക്കുന്ന കുറുമാന്റെ പുസ്തകപ്രകാശനമാണ് യു എ ഇ മീറ്റ് ആയി അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഈ ആഘോഷം ഒരു മീറ്റ് ആയി പരിഗണിക്കാന്<br />കഴിയില്ലെന്നാണ് ഇതു വരെയുള്ള സൂചനകള്. ബൂലോക ക്ലബ്ബിലേക്ക് അപേക്ഷ അയച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ മീറ്റിനെ റെക്കോര്ഡുകളില് ഉള്കൊള്ളിച്ചിട്ടില്ല എന്നാണ് ബ്ലഗാവ് തറവാടി അറിയിച്ചത്. ഈ ആഘോഷം മീറ്റ് ആയി പരിഗണിച്ചില്ലെങ്കില് പുല്ലെന്നാണ് സുല്ല് പറഞ്ഞത്. സുരേഷ്’‘<br /><br />ഒരു വര്ഷം പിന്നിടുന്ന ബ്ലഗാവ് സുല്ലുമായി ബിജുകുട്ടന് നടത്തിയ അഭിമുഖ സംഭാഷണത്തിന്റെ പ്രസക്ത ഭാഗങ്ങള് ഇപ്പോള് കാണാം.<br /><br />ബിജു : ‘ താങ്കള് ബ്ലോഗിലേക്ക് വരാനുണ്ടായ കാരണം?’<br /><br />സുല് : ‘ ഒരു വര്ഷം മുമ്പു വരെ ഒരു കടം കഥ പോലും എഴുതാതിരുന്ന ഞാന്, ഇടക്ക് മലയാളം ബ്ലോഗുകള് വായിക്കാനിടയായി. ഇതാണോ ബ്ലോഗെഴുത്ത്, എന്നാല് ഒരു കൈ നോക്കിക്കളയാം എന്ന ഒറ്റ ചങ്കുറപ്പിന്റെ പുറത്താണ് ഞാന് ഇവിടെ ഒരു സെന്റ് മണ്ണ് വേലി കെട്ടി തിരിച്ചെടുത്തത്. ഇന്ന് അത് വളര്ന്ന് പന്തലിച്ച് ഒരു ഒരു പ്രസ്ഥാനമായി മാറിയകാര്യം അറിയാമല്ലോ’<br /><br />ബിജു : ‘താങ്കളുടെ ആദ്യ പോസ്റ്റിനു മറ്റുള്ളവരില് നിന്നുള്ള പ്രതികരണം എന്തായിരുന്നു’<br /><br />സുല് : ‘ ഞാന് ഇവിടെ കടന്നു വരുന്ന കാലഘട്ടത്തില് നിലനിന്നിരുന്ന മാമൂലുകള് അനുസരിച്ച് സീനിയര് ബ്ലോഗര് എന്ന ഒരു വിഭാഗമായിരുന്നു കമെന്റ് സിന്റിക്കേറ്റ് ആയി പ്രവര്ത്തിച്ചിരുന്നത്. എന്റെ ആദ്യ ബ്ലോഗില് ഒരാളും കമെന്റിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം. അവസാനം അടുത്തപോസ്റ്റില് ആളെ വിളിച്ചുകൂട്ടുകയാണുണ്ടായത്. ഓഫ് യൂണിയന് പ്രസി. ആയിരുന്ന ഇടിവാള്, ഗ്രൂപ്പിനു കേറിമേയാന് മറ്റൊരു മേച്ചില്പുറം കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.‘<br /><br />ബിജു : ‘മലയാളം ബ്ലോഗിന്റെ വളര്ച്ചക്ക് താങ്കളുടെ സംഭാവനകള്...’<br /><br />സുല് : ‘മലയാളം ബൂലോഗം നിലനില്ക്കുന്നത് കമെന്റുകളുടെ കാരുണ്യം കൊണ്ടാണെന്നു പറയാം. ആദ്യ പോസ്റ്റിനു സ്വീകരണം കിട്ടാതിരുന്നത് എന്നെ വളരെയധികം ആകുലചിത്തനാക്കി. അത്തരം പ്രവണതകള് അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി പുതിയ ബ്ലഗാക്കള് വരുന്നവരെ അത് ഏതു അണ്ടനും അടകോടനും ആയാലും ശരി സ്വാഗതം പറയുന്നത് ഒരു ജനകീയ പ്രസ്താനമാക്കി. അങ്ങനെ പൊന്തി വന്ന ഒരു ബ്ലഗാവാണ് ബ്ലഗാവ് സാന്ഡോസ്, അവന് ഇപ്പോള് എനിക്കുമുന്നേ വാര്ഷികാഘോഷങ്ങളുടെ തിരക്കിലാണ്.<br />മാസം തികയാതെ പെറ്റപോലെ എന്നാണ്് എനിക്കാ ആഘോഷത്തെ പറ്റി പറയാനുള്ളത്. അതു കൂടാതെ, പുതിയ പോസ്റ്റുകള്ക്ക് തേങ്ങയുടച്ച് മറ്റു സഹ ബ്ലഗാക്കളുടെ ശ്രദ്ധ അവിടേക്കു കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു രീതിയും നടപ്പിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്.’<br /><br />ബിജു : ‘താങ്കളുടെ മറ്റു പ്രവര്ത്തന മേഖലകള്...’<br /><br />സുല് : ‘എന്റെ പ്രധാന പ്രവര്ത്തനമേഖല സുസ്മേരം എന്ന ബ്ലോഗാണ്. അതില് എന്റെ നാടിനെ കുറിച്ചും നാട്ടാരെ കുറിച്ചും എനിക്കറിയാവുന്ന സത്യങ്ങളാണെഴുതുന്നത്. ആ ബ്ലോഗ് തുടങ്ങിയതിനു ശേഷം ഞാന് നാട്ടില് പോകാന് ധൈര്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ബിക്കു എന്ന ഒരു ബ്ലഗാവ് എന്റെ പോസ്റ്റുകളുടെ പ്രിന്റ് നാടു നീളെ വിതരണം ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി, നാട്ടിലേക്ക് കാലു കുത്താന് പറ്റാത്ത അവസ്ഥയാണ്. മറ്റൊന്ന് മനസ്സിന്റെ അന്തരാളങ്ങളില് നിന്നുരുത്തിരിയുന്ന നാളെയുടെ വിളികളെ പകര്ത്തിവെക്കാന് ‘സുല്ലിന് സ്വന്തം’ എന്ന<br />പേരില് ഒരു കവിതാ ബ്ലോഗ് ഉണ്ട്. രണ്ടാമത് വായിക്കുമ്പോള് ഡെലീറ്റ് ചെയ്ത് കളയണം എന്നു കരുതുമെങ്കിലും, പോസ്റ്റുകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടി കാണിക്കാന് അവ അവിടെ തന്നെ വിടുകയാണ് പതിവ്. മറ്റൊന്ന് പട ബ്ലോഗാണ്. മൊബൈലില് ക്യാമറായുള്ളവനെല്ലാം പടം പിടുത്തക്കാരാവുമ്പോള് ഞാനെന്തിനു മടിച്ചു നില്ക്കണം. കാര്ട്ടൂണുകള്ക്കും ആബ്ലോഗില് സ്താനമുണ്ട്. ബൂലോഗം ഉറ്റുനോക്കുന്ന ഒരു കാര്ട്ടൂണിസ്റ്റായ സുജിത്ത് പോലും ഉറ്റുനോക്കുന്നത് എന്റെ കാര്ട്ടൂണുകളിലേക്കാണെന്ന കാര്യം ഞാന് മറച്ചു പിടിക്കുന്നില്ല. ‘<br /><br />ബിജു : ‘കൂട്ടായ്മയെ പറ്റി എന്താണ് താങ്കളുടെ അഭിപ്രായം...’<br /><br />സുല് : ‘കൂട്ടായ്മ അത് പണ്ട് എന്ന് ചില കൂട്ടര്, എന്നാല് ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് എന്ന് ചില കൂട്ടര്, കൂട്ടായ്മ ഇല്ല എന്ന് മറ്റൊരു കൂട്ടര്. ബൂലോഗത്ത് കൂട്ടായ്മ ഉണ്ടോ എന്ന്<br />പരിശോധിക്കുന്നതിനായി ബ്ലഗാവ് അതുല്യയുടെ നേതൃത്വത്തില് ഗന്ധര്വ്വനും ദേവനും അടങ്ങുന്ന ഒരു ടീം പ്രവര്ത്തിച്ചു വരുന്നുണ്ട്. അവരുടെ വിശദമായ് പഠന റിപ്പോര്ട്ട് മേശപ്പുറത്തോ, പുരപ്പുറത്തോ, അടുപ്പത്തോ അടുത്തു തന്നെ വെക്കുന്നതായിരിക്കും എന്ന് അറിയുന്നു.‘ <br /><br /><br />ബിജു : ‘പിന്മൊഴി നിര്ത്തിയതില് താങ്കള്ക്കെന്തെങ്കിലും പങ്കുണ്ടോ..’<br /><br />സുല് : ‘ അങ്ങനെ ചില കിംവദന്തികള് എന്റെ ശ്രദ്ധയിലും പെട്ടിരുന്നു. ഞാന് പിന്മൊഴിപോയിട്ട് മുന്മൊഴി പോലും നിര്ത്താന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവനല്ല.‘<br /><br /><em>ഞാന് ഇടപെടുകയാണ് ബിജു. ഈ അഭിമുഖത്തിന്റെ പൂര്ണ്ണരൂപം ഇന്നു രാത്രി ഒമ്പതിന് കാണാവുന്നതാണ്. മറ്റു വാര്ത്തകളിലേക്ക്....</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-4501285331048116345?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com66tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-47648082063600956022007-08-22T15:17:00.000+04:002007-08-22T15:22:00.815+04:00നഫീസയുടെ സ്വകാര്യങ്ങള് 4“ഉമ്മാ.. കരേണ്ടുമ്മാ... ഉമ്മാ കരേല്ലെ...” അബുമോന് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടിവന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു തുരുതുരെ ഉമ്മ തരാന് തുടങ്ങി. അബുമോനും നിര്ത്താതെ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനെ വാരിയെടുത്ത് മാറോടണച്ചപ്പോള്<br />സങ്കടം വര്ദ്ധിച്ചതേയുള്ളു. കുറച്ചു നേരം നിശബ്ദമായി തേങ്ങി. അബുമോന്റെ കരച്ചില് മാറ്റുന്നതിനായി, അവനെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്നതിനായി പിന്നെയുള്ള ശ്രമം. തന്റെയുള്ളിലെ സ്നേഹം അവനു പകര്ന്നു നല്കുമ്പോള്, അവന് തന്നൊടൊട്ടിയിരിക്കുമ്പൊള്, അവന്റെ കുഞ്ഞികൊഞ്ചലുകള്ക്ക് കാതു കൊടുക്കുമ്പോള് തന്നെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സങ്കടങ്ങളില് നിന്നൊരൊളിച്ചോടല് തനിക്കു സാധ്യമാവുന്നില്ലേ. എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും മറക്കാന്, തനിക്കു താങ്ങും തണലുമാവാന് തന്റെ അബുമോന്.<br /><br />പുറത്തു തടവികൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിലെപ്പോഴൊ, കരഞ്ഞു കരഞ്ഞ് അബു മോന് ഒന്നു മയങ്ങി. നമസ്ക്കാരപ്പായയില് നിന്നെഴുന്നേറ്റ്, അബുമോനെ പായ വിരിച്ച് അതില് കിടത്തി. വിശക്കുന്നുണ്ടാവും പാവം. ബാപ്പ വന്നിട്ട് കൂടെയിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു അവന് ഇതുവരെ. ഇനിയേതായാലും<br />ഉറങ്ങിയുണരട്ടെ. ഹസ്നമോള് ഇനി സ്കൂള് വിട്ട് നാലുമണികഴിഞ്ഞേ വരു. തനിക്കും ഒന്നും കഴിക്കണമെന്നില്ല. ആവശ്യത്തിനു കിട്ടിയതല്ലേ. അബുമോന്റെ അരികില് പായയില് ചുരുണ്ടുകൂടാന് അധികം ആലോചിക്കേണ്ടിവന്നില്ല. പുറത്ത് മഴയുടെ ആക്കം കുറഞ്ഞു. ചെറിയ കാറ്റും അങ്ങിങ്ങ് ഇലതുമ്പുകളില് നിന്നുതിര്ന്നു വീഴുന്ന മഴയുടെ ശേഷിപ്പുകളും. ഓര്മ്മയുടെയും മറവിയുടെയും ഇടയിലെവിടെയോ താന്<br />പോലുമറിയാതെ ഒരു പകല് മയക്കത്തിലേക്ക് കാലിടറി.<br /><br />--------<br /><br />“ഉമ്മാ... ഉമ്മാ...“ ഹസ്ന മോളുടെ വിളി കേട്ടാണ് കണ്ണുമിഴിച്ചത്. അള്ളാ നേരം കുറേയായല്ലോ. നാലുമണിക്ക് സ്കൂള്വിട്ട് മോളു വീട്ടിലെത്തി. അബുമോന് ഇനിയും എഴുന്നേറ്റില്ല. മുറ്റത്തു മഴ നിലച്ചിരിക്കുന്നു. നല്ല വെയിലു പരന്നിട്ടുണ്ട്.<br />വേഗം പായയില് നിന്ന് തട്ടിപിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. പുറത്തു പോയി മുഖം കഴുകി വന്നു. ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാത്തതിന്റെ വിശപ്പ് അല്പ്പാല്പ്പമായി തലപൊക്കി തുടങ്ങി. മോനെ വിളിച്ചെഴുന്നേല്പ്പിച്ചു. അവനും ഒന്നും കഴിക്കാതെയാണല്ലോ ഉറങ്ങിയത്. രണ്ടുപേര്ക്കും ചോറു വിളമ്പിക്കൊടുത്തു. താനും കഴിക്കാനിരുന്നു.<br /><br />“നബീസാ... നബീസാ...“ പുറത്തുനിന്ന് അസിക്കായുടെ വിളി.<br /><br />എന്തിനാണാവോ. ഇവിടന്ന് കുടിയിരിപ്പിന്റെ ആധാരവും കൊണ്ട് പോയതല്ലേ. ഇപ്പോളെന്താണാവോ ഇത്ര സന്തോഷം. വാരിയ പിടി പാത്രത്തില് തന്നെ വച്ച് അടുക്കളയില് നിന്നെഴുന്നേറ്റ് വേഗം കിഴക്കെപുറത്തെത്തി. തന്റെ പിന്നാലെ ഭക്ഷണം കഴിക്കല് മതിയാക്കി അബുമോനും ഹ്സ്നമോളും ഓടി വന്നു. പുറത്ത് അസിക്ക നില്ക്കുന്നു. ഏതായാലും വരവ് നാലുകാലിലല്ല. അത്രയും സമാധാനം.<br /><br />“നബീസാ നീ അത് നോക്ക്...” റോഡിലേക്ക് ചൂണ്ടികൊണ്ട് അസിക്ക പറഞ്ഞു. അസിക്കായുടെ മുഖം പൂത്തിരികത്തിച്ച പോലെ, ചിരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അസിക്ക അധികം ചിരിക്കാറില്ല. ചിരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ആ കാലങ്ങളില്.. പിന്നെ പിന്നെ ചിരി എവിടെയൊ മറഞ്ഞു പോയി. വഴക്കിടാനും തന്നെ തല്ലാനും മാത്രമായി ഒരുമിച്ചുകൂടുന്ന സമയങ്ങള്. <br /><br />അതിനിടയില് അസിക്ക റോഡരികിലേക്ക് നടന്നു കഴിഞ്ഞു. അവിടെ ആമിനത്താടെ പറമ്പിലേക്ക് കയറ്റി ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ നിറുത്തിയിട്ടിട്ടുണ്ട്. രണ്ട് മൂന്നു കുട്ടികള് അതിനടുത്തായി നില്പ്പുണ്ട്. അസിക്ക ആ വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്കാണ് പോകുന്നത്. ഏതായാലും സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചതല്ലേ, കുടത്തില് നിന്നു വെള്ളമെടുത്തു കൈ കഴുകി റോഡരികിലേക്ക് നടന്നു. <br /><br />“എങ്ങനെയുണ്ടെഡീ വണ്ടി” അസിക്കാടെ ചോദ്യം. വണ്ടിയെപറ്റി എന്തിനാ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത്. ഇതു വാങ്ങാനുള്ള പുറപ്പാടാണൊ ആവോ.<br /><br />“ഇതിപ്പൊ നമ്മളെ വണ്ടി. ഞാനിതു വാങ്ങി.” തന്റെ മറുപടിക്കു കാത്തുനില്ക്കാതെ അസിക്ക പറഞ്ഞു. <br /><br />ഇതിനായിരുന്നോ ആധാരവും പൊക്കി പിടിച്ചു പോയത്. തനിക്കും അല്പം സന്തോഷം തോന്നുന്നു, എന്നാലും ചെറിയ വിഷമവുമില്ലാതില്ല. അസിക്കാടെ കാര്യമാണ്. എന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാണാവോ. ഈ സന്തോഷ സമയത്തും തനിക്കുള്ളുതുറന്ന് ആനന്ദിക്കാന് കഴിയുന്നില്ലെന്ന കാര്യം വിഷമത്തോടെ മനസ്സിലാക്കിയതപ്പോഴാണ്.<br /><br /><br />“നീ കേറ്. നമ്മുക്കൊന്ന് കറങ്ങിയിട്ട് വരാം” അസിക്ക മക്കളെ രണ്ടുപേരെയും എടുത്ത് വണ്ടിയില് കയറ്റിയിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും.<br /><br />“ഞാനില്ല ഈ മുഷിഞ്ഞ വേഷത്തില്...“ ആദ്യം തന്നെ ഒരു കാര്യം എതിര്ത്തു പറയുന്നെന്നോര്ക്കാതെ പറഞ്ഞുപോയി.<br /><br />വണ്ടിയുടെ മുന്ഭാഗത്ത് ‘കുട്ടേട്ടന്’ എന്ന് ചുവന്ന നിറത്തില് എഴുതിയിരിക്കുന്നു. പതുക്കെ വണ്ടിക്കരികത്തേക്കു ചെന്നു. <br /><br />“ഈ പേരുമാറ്റണം. മുന്നില് അബുമോനെന്നും പിന്നില് ഹസ്നമോള് എന്നും എഴ്തണം.” ആദ്യമായി സ്വന്തമായ ഒരു വണ്ടി. അതിന് ആദ്യമായി തന്റെ അഭിലാഷം അസിക്കായെ അറിയിച്ചു.<br /><br />“ങാ. ഇനി കൊറച്ച് പണിയുണ്ട്. പെര്മിറ്റ് മാറ്റണം അങ്ങനെ പലതും.” അസിക്കയും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. എത്ര നാളായി ഇങ്ങനെ തുറന്നു സംസാരിച്ചിട്ട്. ഓര്മ്മപോലും മറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.<br /><br />“നീ വാ... നമ്മുക്ക് ഉമ്മാനെം ഉപ്പാനെം ഒന്ന് കാണാന് പോകാം അതോടൊപ്പം നിന്റെ വീട്ടിലും ഒന്നു കേറാം” അസിക്ക വണ്ടിയില് നിന്നിറങ്ങി. മക്കളേയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.<br /><br />കുറെകാലങ്ങള്ക്കു ശേഷം ബാപ്പയും മക്കളും താനും ഒരുമിച്ചിരുന്നു സന്തോഷത്തോടെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അസിക്കയുടെ ചുണ്ടത്തെ പുഞ്ചിരി അപ്പോഴും മാഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-4764808206360095602?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-48765833001975738622007-08-01T14:54:00.000+04:002007-08-01T15:04:05.200+04:00പ്രേമസുധാകരം 2മഴക്കാലത്തിന്റെ കൊച്ചു തണുപ്പില്, തന്റെ സ്ഥിരം കലാപരിപാടിയായ കുംഭകര്ണ്ണ സേവയുടെ മൂര്ദ്ദന്ന്യത്തിലാണ് സുധാകരേട്ടന്. കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ വിറകുപുര ചോര്ന്നൊലിച്ച്, അടുപ്പില് വെക്കാനുള്ള വിറകെല്ലാം നനഞ്ഞു വിറച്ചു വിറങ്ങലിച്ചിരിരിക്കുന്നത് നോക്കി കഷ്ടം വച്ചിരിക്കുകയാണ് പ്രേമേച്ചി.<br /><br />തെക്കെപുറത്തെ ഇത്തിരികുഞ്ഞന്റെ മാവ് വെട്ടി വീടിന് കട്ലയും ജനലും പിടിപ്പിച്ചതില് ബാക്കി കുറെ കൊമ്പും ചില്ലയും സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്. അതൊന്നു വെട്ടി മെനയാക്കിതരാന് ഇനി ആരെ വിളിക്കും. “ഇവിടെയൊരാളുണ്ട്, ഒന്നിനും കൊള്ളൂല്ല“ പ്രേമേച്ചിയുടെ ആത്മഗദങ്ങള് ഗദ്ഗദങ്ങളായി<br />ദിഗന്ദങ്ങളിലേക്കൊഴുകി. <br /><br />പ്രേമേച്ചി, തന്റെ ഡാര്ളിംഗും പ്രിയതമനും പരമാവധി കണവനുമായ സുധാകരേട്ടനെ വിളിച്ചെഴുന്നേല്പ്പിക്കാന് അകത്തേക്ക് നടന്നു. അന്നേരം പ്രേമേച്ചിയുടെ കരളിനു കുളിരേകി കാതിനിമ്പമേകുന്ന ഒരു ഗാനം റോഡിലൂടെ പോയിരുന്ന ചിദംബരന്റെ ലോട്ടറി വണ്ടിയില് നിന്ന് പ്രേമേച്ചിയെ തേടിയെത്തി.<br /><br />“യേലോ യേലോ യേലോ യേലോ യേലമ്മാ....<br />ഓലാ ഓലാ ഓലാ ഓലാ ഓലമ്മാ...<br />അന്തങ്കാക്ക കൊണ്ടക്കാരീ...<br />റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക<br />അച്ചുവെല്ലം തൊണ്ടക്കാരി...<br />റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക റണ്ടക്ക<br />ഐ ആറെട്ട് പല്ലുക്കാരി....”<br /><br />പാടുന്നവരുടെ മധുരസ്വരത്തില് പ്രേമേച്ചി അലിഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാതായി. തമിഴുനാട്ടില് ഓലവിക്കുന്നവര് പാടുന്ന പാട്ടായിരിക്കണം. നല്ല പാട്ട്. അവസാന വരി ആലോചിച്ചിട്ട് പ്രേമേച്ചിക്ക് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയിരുന്നില്ല. ചിദംബരന് തന്റെ പുഞ്ചിരിയില് പൊതിഞ്ഞ ഒരൊന്നൊന്നര കടാക്ഷവും<br />വീശിയെറിഞ്ഞ് പ്രേമേച്ചി അകത്തേക്ക് പോയി.<br /><br /><br />“ദേന്ന് ഒന്നെന്റ്റുവന്നേ, ഒരു കാര്യോണ്ട്” കയ്യെല് ആവി പറക്കുന്ന കട്ടഞ്ചായയുമായി അങ്ങേരെ തട്ടിവിളിച്ചു.<br /><br />സുധാകരേട്ടന് തിരിഞ്ഞു മറിഞ്ഞ് മൂരി നിവര്ന്ന് കട്ടിലില് കുത്തിയിരിപ്പായി. പ്രേമേച്ചി ചായകപ്പ് കയ്യേല് കൊടുത്തുകൊണ്ടാരാഞ്ഞു.<br /><br />“ഈ ഐ ആറെട്ട് പല്ലെന്നു പറഞ്ഞാലെന്താ. പണ്ടൊക്കെ നിങ്ങള്, എനിക്ക് മുല്ലപ്പൂമൊട്ടു പോലത്തെ പല്ലെന്നല്ലേ പറഞ്ഞിരുന്നേ...” പ്രേമേച്ചി വിറകുകീറുന്ന കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാതെ കിന്നാരം പറഞ്ഞു. കാര്യം പറയുന്നതിനുമുമ്പൊന്നു പതപ്പിക്കുന്ന സ്വഭാവം പണ്ടേ കൂടപ്പിറപ്പല്ലേ.<br /><br />“എന്തൂട്ടാ നീയീപറേണേ” സുധാകരേട്ടന് കണ്ണുമിഴിച്ചിരുന്നു.<br /><br />“അല്ലേലും നിങ്ങക്കെന്നോട് ഇപ്പളായേപിന്നെ ഇങ്ങനാ.. ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞാ മനസ്സിലാവൂല്ല. ”<br /><br />“ആടി.. അങ്ങനെ തന്നെ... മനസ്സിലാവാണ്ടല്ല... മുല്ലമൊട്ടായിരുന്നുത്രേ. അതന്ന്. ഇന്നതെല്ലാം വിരിഞ്ഞ് പൂവായില്ലേ” ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ സുധാകരേട്ടന് ചായ മൊത്തിക്കുടിച്ചു.<br /><br />“ദേ മനുഷ്യാ... എന്നെ വെറുതെ.... ഇവിടെ കത്തിക്കാന് ഒരു തരി വിറകില്ല. മുറ്റത്തുകിടക്കുന്ന ആമാവുംകൊമ്പൊന്നു കീറിതാ..” ഭര്ത്താവിന്റെ വാക്കുകള് മൊത്തമായും<br />ചില്ലറയായും അവോയ്ഡ് ചെയ്ത്, പ്രേമേച്ചി സീരിയസ് മാറ്റര് അവതരിപ്പിച്ചു. <br /><br />“വിറകു കീറാനോ ഞാനോ. അതു നിന്റെ മറ്റവനോടു പറ.” പ്രേമേച്ചിടെ മറ്റവന്മാരോടു പറഞ്ഞാല് വിറകു കീറാനായി മുറ്റത്തൊരടി നടക്കും എന്നറിയാത്ത പുവര്മേന്.<br /><br />“ങാ എന്താണെച്ചാ ആക്കിക്കൊ.. ഇന്നു രാത്രിക്ക് ചോറുവച്ചിട്ടില്ല” പ്രേമേച്ചി ഒരു കഞ്ഞിപാത്രവും തൂക്കി പാലുവാങ്ങാനായി അടുത്ത വീട്ടിലേക്കു ജൂണ് ജൂലായ് സ്റ്റെപ്പേല് നടന്നുപോയ്.<br /><br />കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പത്ര പന്തിയല്ലെന്നറിയാവുന്നതിനാലും, ഇന്നേരത്തന്വേഷിച്ചാല് വിറകുകീറാനൊരു അണ്ണാച്ചിയെ തരപ്പെടുത്താന് പറ്റില്ലെന്നതിനാലും, അണ്ണാച്ചിക്ക് കൊടുക്കാന് പൂത്തകായൊന്നും കീശയിലില്ലാത്തതിനാലും, ഈ ഉദ്ദ്യമം ഏറ്റെടുക്കാന് തന്നെ സുധാകരേട്ടന് തീരുമാനിച്ചു. ചിലപ്പോള് രാത്രി ഭക്ഷണം തരാതിരിക്കാനും മതി. ഒരുമ്പെട്ടവള്....<br /><br />പ്രേമേച്ചി തിരിച്ചു വരുമ്പോള് കീറിയിട്ട വിറകിനടുത്ത് വിയര്ത്തൊലിച്ചിരിക്കുന്ന കണവനെ കണ്ട് വെര്തേ ഒന്നു ചോദിച്ചു.<br /><br />“ങാ നിങ്ങളല്ലേ പറ്റൂല്ലാന്ന് പറഞ്ഞത്. എന്നിട്ടിപ്പോ എന്തുപറ്റി?”<br /><br />“അതൊക്കെ നിസ്സാര കാര്യല്ലേ... ഈ മാവിങ്കൊമ്പ് നീയാണെന്ന് ഞാനങ്ങ് കണക്കു കൂട്ടി. അത്ര തന്നെ.“ സുധാകരേട്ടന് തോര്ത്തെടുത്ത് തോളിലിട്ട് പുറത്തെ വഴിയിലേക്ക് നടന്നു. വടികൊടുത്തടി വാങ്ങിയതെന്തിനെന്നറിയാതെ പ്രേമേച്ചി അകത്തേക്കും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-4876583300197573862?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-11891605857154031452007-07-08T12:20:00.000+04:002007-07-08T12:23:40.118+04:00എക്സ്പ്രസ്സ് മണി“വീട്ടാരേ... വീട്ടിലാരുല്ലേ...“<br /><br />പോസ്റ്റ്മാന് പ്രകാശേട്ടന്റെ നീട്ടിയുള്ള വിളി കേട്ട് ഉമ്മ കിഴക്കേപ്പുറത്തേക്കു വന്നു. <br /><br />“ഒരു റെയ്സ്ട്രുണ്ട്” പ്രകാശേട്ടന് പറഞ്ഞു. <br /><br />ഉമ്മ കത്ത് ഒപ്പിട്ടു വാങ്ങി. പ്രകാശേട്ടന് തലചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ടു നിന്നു. ഉമ്മ അകത്തു പോയി പത്തു രൂപകൊണ്ടുവന്നു. പ്രകാശേട്ടന് അതു വാങ്ങി തന്റെ സൈക്കിളുമായ് തിരിച്ചു പോയി. <br /><br />ഉപ്പാക്കു നാട്ടില് വരാന് പറ്റാത്ത മറ്റൊരു പെരുന്നാളുകൂടി കടന്നു പോകുന്നു. ഉമ്മ കത്തു പൊട്ടിച്ചു വായന തുടങ്ങി. പെരുന്നാളിനു വെല്ലിപ്പാര്ക്കും അമ്മായിക്കും പെറ്റുമ്മാക്കും ബാക്കി ബന്ധുക്കള്ക്കും കൂടെ കുട്ടികളായ ഞങ്ങള്ക്കും കൊടുക്കുവാനുള്ള കൈനീട്ടത്തിന്റെ വിശദമായ കണക്കും അവര്ക്കുള്ള സ്നേഹാന്വേഷണങ്ങളും അടങ്ങുന്ന ഒരു അഞ്ചാറു പേജു വരുന്ന ഒരു കത്തും അതോടൊപ്പം ഒരു ഡ്രാഫ്റ്റും. ഞങ്ങളുടെയെല്ലാം പേരെടുത്തെഴുതി അതിനോടൊപ്പം ഉപ്പ തരുന്നതെന്തുതന്നെയായാലും അതു തരുന്ന ഒരു സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും എത്രമാത്രമുണ്ടായിരുന്നെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് ഞാന് തിരിച്ചറിയുന്നത്. <br /><br />ആദ്യ കാലങ്ങളില് ഒരു ശരാശാരി ഗള്ഫുകാരന്റെ പണം നാട്ടിലെത്തിയിരുന്നത് അവരുടെ സ്നേഹത്തില് പൊതിഞ്ഞ സന്ദേശങ്ങളും ചേര്ന്നായിരുന്നു. വീട്ടുകാരുടേയും നാട്ടുകാരുടേയും വിശേഷങ്ങളന്വേഷിച്ചും അവര്ക്കെല്ലാം അന്വേഷണങ്ങളറിയിക്കണമെന്ന വരികളോടും കൂടി പേജുകള് നീളുന്ന ലേഖനങ്ങള്. മണി എക്സ്ചേഞ്ചില് നിന്നു വാങ്ങിയ ഡ്രാഫ്റ്റിനു മുന്നില്, നാടിനെ മനോമുകുരത്തില് കണ്ടെഴുതുന്ന പ്രവാസിയുടെ കത്തുകള്. തന്റെ വിഷമങ്ങളും പ്രയാസങ്ങളും മറ്റുള്ളവരെയറിയിക്കാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ വിശേഷങ്ങളാരായുന്ന ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങളടങ്ങിയ നീണ്ട നീണ്ട കത്തുകള്. പിന്നെ നാട്ടിലേക്കാരെങ്കിലും പോകുന്നുണ്ടൊ എന്ന തിരച്ചില് കത്ത് അവരുടെ കയിലേല്പ്പിക്കാന്. അതിലും പരാജയപ്പെട്ടാല് മാത്രം, പോസ്റ്റൊഫീസില് പോയി നാട്ടിലേക്കയക്കുന്ന ‘റെയ്സ്ട്രുകള്’.<br /><br /><br />ഫോണിന്റെ വരവോടെ കത്തുകളുടെ നീളം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞുവന്നു. ഫോണ് സര്വ്വ സാധാരണമായ ഈ നാളുകളില് അവസാനം കത്തുകളേയില്ലാതായി. വിശേഷങ്ങള് എല്ലാം ഒന്നോ രണ്ടോ വാചകങ്ങളില്, കാര്ഡിലെ ക്രെഡിറ്റു കുറയുന്നതിന്റെ തിരക്കില് ആര്ക്കോവേണ്ടി പറയുന്ന ആത്മാര്ത്ഥതയില്ലാത്ത വാക്കുകങ്ങളില്, പറഞ്ഞൊതുക്കുന്നു. <br /><br />ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കു കൂടുന്നതനുസരിച്ച്, എത്രയും നേരത്തെ പണം നാട്ടിലെത്തിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടില്, നാമാശ്രയിക്കാറുള്ളത് എപ്പോഴും എക്സ്പ്രസ്സ് മണി ട്രാന്സ്ഫറുകളെയാണ്. അതിനുശേഷം ഫോണില് നിന്നുള്ള ഒരു വിളിയോ അല്ലെങ്കില് ഒരു സന്ദേശമോ. ഇതില് അവസാനിക്കുന്നു വിനിമയം. വളരെ നല്ലരീതിയിലുള്ള സേവനം നല്കുന്ന ഒരുപാട് മണി എക്സേഞ്ചുകള് കൂണുപോലെ മുളച്ചു പൊന്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പണമയച്ച് പത്തുമിനുട്ടുകള്ക്കകം അതു നാട്ടില് കൈപറ്റാനുള്ള സൌകര്യം ഇന്ന് ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങള് നല്കുന്നുണ്ട്. ഇതു കൂടാതെ നറുക്കെടുപ്പുകളും സമ്മാനങ്ങളും വാഗ്ദാനം ചെയ്ത്, ഈ പ്രസ്ഥാനത്തെ ഒരു ഒഴിച്ചു കൂടാനാവാത്ത ഘടകമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു ഈ പണം പിഴിയല് സ്ഥാപനങ്ങള്. <br /><br />ഇതിനിടയിലെവിടെയോ പ്രവാസി വെറും പണം കായ്ക്കുന്ന മരങ്ങളായി മാറുന്നു നാട്ടില് ശേഷിച്ചിരിക്കുന്നവര്ക്ക്. എപ്പോഴെങ്കിലും ഗള്ഫില് നിന്നു നാട്ടിലുള്ളവരെ തേടിയെത്തുന്ന കത്തുകള്, മനസ്സുകള് തമ്മില് അകലമുണ്ടാവാതെ സൂക്ഷിക്കുന്നതില് വലിയ പങ്കു വഹിച്ചിരുന്നു. <br /><br />ഇനിയും കത്തുകളുടെ പ്രതാപകാലം തിരിച്ചു വരുമോ, മനസ്സുകള് തമ്മിലുള്ള അടുപ്പവും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-1189160585715403145?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-48651377525203567742007-07-03T16:25:00.000+04:002007-07-04T08:46:09.260+04:00പിന്മൊഴി പിന്വലി (സൂം ഇന്)പിന്മൊഴി നിര്ത്തലാക്കുന്നതിനെ പറ്റിയുള്ള ചര്ച്ചകളും, അവസാനം അതു നിര്ത്തലാക്കിയതിലേക്ക് അതിന്റെ ഭാരവാഹികളെ നയിച്ച ഘടകങ്ങളും.<br /><br />സുല്ലിന്റെ ഒരു സൂം ഇന്...<br /><br />8. June 24, 3:22 am ചിദംബരിയുടെ ഒടുക്കത്തെ കമെന്റോടെ പിന്മൊഴിയുടെ ആപ്പീസ് പൂട്ടി താക്കോല് കടലിലേക്കു വലിച്ചെറിയുന്നു. <a href="http://groups.google.com/group/blog4comments/browse_thread/thread/38ae51cb42fff1c1" target="_blank">ചിദംബരിയുടെ ഒടുക്കത്തെ കമെന്റ് ഇവിടെ വായിക്കാം. </a><br /><br />7. ബൂലോഗര് തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലുകളും ചെളിവാരി എറിയലും തമ്മിലടിയും സ്വപ്നം കണ്ട് മനം മടുത്ത് ഏവൂരാന് പിന്മൊഴി പിന്വലിക്കുന്നതായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. <a target=“_blank“ href=“http://chuttuvattam.blogspot.com/2007/06/blog-post_20.html“>കണ്ടത് ഇവിടെ </a> <br /><br />6. പെരിങ്ങോടന്റെ പോസ്റ്റ്. പിന്മൊഴി എന്തുകൊണ്ട് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതാകുന്നു? - ഞരമ്പ് രോഗത്തിനു പ്രതിവിധി കാണാന് പിന്മൊഴി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്ന പോസ്റ്റ്. പിന്മൊഴിയുടെ ഇവിടുത്തെ പണി കഴിഞ്ഞെന്നും ഇനി പിന്മൊഴി വേറെ പണിയന്വേഷിച്ച് പോവുകയാണ് നല്ലതെന്നും പെരിങ്ങോടന് തന്മയിത്വത്തോടെ പറഞ്ഞൊപ്പിക്കുന്നു. <a href="http://peringodan.blogspot.com/2007/06/blog-post.html" target="_blank">അത് ഇവിടെ </a><br /><br />5. ഇഞ്ചിപെണ്ണിന്റെ പോസ്റ്റ്. മലയാളം ബ്ലോഗിങ്ങും ഞരമ്പ് രോഗികളും! - ഞരമ്പ് രോഗികള് വഴിവക്കിലോ ആട്ടോസ്റ്റാന്ഡിലോ മാത്രമല്ല കാണപ്പെടുന്നത്, വിദ്യാസമ്പന്നരുടെ ഇടയില് ഈ രോഗം മാരകമായി പെരുകിയിട്ടുണ്ടെന്നും അതു പിന്മൊഴി വഴി കയറിവരുന്നത് ശ്രദ്ധയില് പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നും ഈ ബ്ലോഗ്ഗര് സത്യം സത്യമായി പറയുന്നു. <a href="http://entenaalukettu.blogspot.com/2007/06/blog-post_07.html" target="_blank">ഞരമ്പ് രോഗം പരത്തുന്നതില് പിന്മൊഴിക്കുള്ള പങ്കിനെ കുറിച്ച് കൂലങ്കൂഷമായി ചിന്തിക്കുന്ന പോസ്റ്റ്. </a><br /><br />4. ഇഞ്ചി കുഞ്ചുവിന്റെ പോസ്റ്റ്.ബൂലോകത്തും പിന്മൊഴിയിലും ഞരമ്പ് രോഗം എത്രത്തോളം പടര്ന്നു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് കാണിക്കുന്നതിന് ഉത്തമോദഹാരണമായ പോസ്റ്റ്. ഇഞ്ചി കുഞ്ചുവിനും സ്വപ്നം കാണാനും കണ്ടതു കണ്ടപോലെ പകര്ത്താനും <a href="http://inchi-kunchu.blogspot.com/2007/06/blog-post_05.html" target="_blank">അറിയാമെന്നു പറയുന്നതിവിടെ. </a><br /><br />3. അഗ്രജന്റെ പോസ്റ്റ്.ഷാര്ജ അല്ഖാനിലെ ആദ്യത്തെ ഇന്റര്ചേഞ്ചിന്റെ മൂലക്കിരുന്ന്, പയറുകൊറിക്കുമ്പോള് ഇഞ്ചികടിച്ചതു സ്വപ്നം കണ്ടെന്നു അഗ്രജന് തട്ടിവിടുന്ന വെറും പോസ്റ്റിനായുള്ള പോസ്റ്റ്. <a href="http://chuttuvattam.blogspot.com/2007/05/blog-post_28.html" target="_blank">ഇഞ്ചികുഞ്ചുവിനെകൊണ്ട് സ്വപ്നം കാണാന് പ്രേരിപ്പിച്ച അഗ്രജന്റെ സ്വപ്ന പോസ്റ്റ്. </a><br /><br />2. ഇത്തിരിവെട്ടത്തിന്റെ പോസ്റ്റ്. സ്വപ്നം കാണാന് തനിക്കും അറിയാം എന്ന് ഇത്തിരി പറയുന്നു. ബൂലോഗരെയെല്ലാം തന്റെ വാലിന് തുമ്പില് കെട്ടി യു എ യിയില് നിന്നു ഇത്തിരി കൊച്ചിയിലേക്കു ചാടുന്ന തന്റെ സ്വപ്നം. ചെണ്ടയുള്ള കുറുമാനും, നീല മുണ്ടുടുത്ത ഇടിവാളും, നൂലു(ണ്ട)പോലെ മെലിഞ്ഞ ദില്ബനും.... അങ്ങനെയങ്ങനെ ബൂലോഗരേറെ ഈ സ്വപ്നത്തില്. <a href="http://ithveruthe.blogspot.com/2007/01/blog-post_23.html" target="_blank">അഗ്രജനെ ഒരു സ്വപ്നത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട ഇത്തിരിപോസ്റ്റ്. </a><br /><br />1. വിശാലമനസ്കന്റെ പോസ്റ്റുകള്സ്വപ്നം കാണുകമാത്രമല്ല അത് കുറിച്ചു വെക്കുകയും, നാലാളോട് പറയുകയും ചെയ്യുന്ന സ്വപ്നങ്ങളുടെ സുല്ത്താന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്ക്കായുള്ള പോസ്റ്റ്. ഇവിടെയെല്ലാം കാണാം. ഇവിടെ കാണാത്തത് മറ്റൊന്നുമില്ല. ഇവിടെ കണ്ടില്ലെങ്കില് പിന്നെ എവിടെയും ഇല്ല.<a href="http://sajeevedathadan.blogspot.com/" target="_blank"> ഇതാ ഇതാ ഇതാ...... </a><br /><br />ഇതില് നിന്നും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. ബൂലോകര്ക്ക് സ്വപ്നം കാണാനുള്ള വക ബൂലോകത്തില് നിന്നും കിട്ടുമെന്നും, അത് ഒരു പോസ്റ്റ് ആക്കി ഇറക്കിയാല് പിന്മൊഴിയില് ആവശ്യമുള്ളതും ആവശ്യമില്ലാത്തതും കുത്തിനിറക്കാന് കമെന്റെര്മാര് തയ്യാറാണെന്നും പറയാന് ഞാന് ആഗ്രഹിക്കുകയാണ്. ഇതു തന്നെയല്ലേ പിന്മൊഴിയെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊന്നതും. തും. തും...<br /><br />ബൂലോകത്തിന്റെ വളര്ച്ചക്ക് വി.യം നല്കിയെന്നു പറയുന്ന സംഭാവനകളുടെ കൂട്ടതില് ഇതും ഇരിക്കട്ടെ.<br /><br />ഇതു വായിച്ച് വിയം ഉം വിയം ഫാനുകളും ഏസികളും എന്നെ തല്ലികൊല്ലാതിരുന്നാല് മതിയായിരുന്നു.<br /><br /><strong>സ്വരക്ഷക്ക് :</strong><br />ഇവിടെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള് പകുതിയും, മുക്കാലും അല്ല മുഴുവനായും സത്യമല്ലെന്നും ഇതെല്ലാം ഒരു തമാശമേശപ്പുറത്ത് എഴുതിയതാണെന്നും ഈയുള്ളവനും ഇതു വായിക്കുന്നവര്ക്കും അറിയാവുന്നതാണ് എന്ന കാര്യം ഞാന് വിസ്മരിക്കുന്നില്ല. കാര്യങ്ങള് ഗൌരവമായെടുത്ത് വീണ്ടുമൊരു ചെളിവാരിയെറിയല് ഒഴിവാക്കണമെന്നും അഭ്യര്ത്ഥിക്കുന്നു. ഈ പോസ്റ്റ്, ആര്ക്കെങ്കിലും ഏതെങ്കിലും വിധത്തില് വിഷമത്തിനു കാരണമാകുന്നെങ്കില് sullvu@gmail.com ല് ഒന്നു പറയാന് താല്പര്യപ്പെടുന്നു. പോസ്റ്റ് ഉടനെ നീക്കുന്നതായിരിക്കും. :) സുല്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-4865137752520356774?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-59428502762276807522007-06-11T13:00:00.000+04:002007-06-11T13:06:08.973+04:00നഫീസയുടെ സ്വകാര്യങ്ങള് - 3അടുത്തവീട്ടിലെ അവ്വാമത്താന്റെ മോനാണ് ജമാല്ക്ക. എനിക്ക് അഞ്ചൊ ആറൊവയസ്സ് പ്രായമുള്ളപ്പോള് അവിടെ വന്ന് താമസമാക്കിയതാണ്. അവര് കാഞ്ഞാണിയിലായിരുന്നു താമസ്സിച്ചിരുന്നത് ആദ്യം. കാഞ്ഞാണി കുഞ്ഞിമ്മാന്നാ എല്ലാരും അവരെ വിളിക്കുന്നത്. അവരുടെ ഭര്ത്താവ് അന്തമാന്ക്ക മരിച്ചിട്ട് രണ്ടുവര്ഷമായെന്നാ അന്നു പറഞ്ഞത്. അവരുടെ ആദ്യത്തെ മോളെ കല്യാണം കഴിച്ചു കൊടുത്തു. ഇപ്പോള് സക്കീനത്തയും ജമാലക്കയും അവ്വമത്തയുമാണ് അവിടെ താമസിക്കാനെത്തിയത്. എന്നെക്കാള് രണ്ടുമൂന്നു വയസ്സിനു മൂത്തതാണ് ജമാല്ക്ക.<br /><br />കൈതോല പൊളിയും, പൊളിപായമെടഞ്ഞ് വിറ്റും ആയിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതം. അവ്വാമത്ത കൈതോലവെട്ടി കൊണ്ടുവന്ന് വീടിനുമുന്നിലിരുന്ന് മുള്ളുകളയുന്നതു നോക്കിയിരിക്കുമായിരുന്നു. എപ്പോഴെങ്കിലും അവരുടെ കയ്യെല് മുള്ളുകുത്തുമെന്നു പേടിയായിരുന്നു മനസ്സുനിറയെ. ഒരിക്കല് ചോദിച്ചപ്പോള് പറയുകയാണ് ‘എന്തോരം കാലായി ചെയ്യണ തൊയിലാണ് മോളെ മുള്ളൊന്നും കുത്തൂല. ജ്ജ് വെല്താവുമ്പോ ഞാമ്പറഞരട്ടാ മുള്ള് കളയാന്’ ജമാല്ക്ക അപ്പോള് അവിടെ ഒരു സൈക്കിള് ചക്രവും ഉരുട്ടി ഓടിക്കളിക്കുന്നുണ്ടാരുന്നു.<br /><br />എന്റെ വീട്ടില് നിറയെ ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു അന്ന്. കുഞ്ഞാലിക്കെം കൂട്ടുകാരും ബിരിയാണിവെക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. ചാവക്കാടുള്ള മൂത്തുമ്മെം വട്ടേക്കാടുള്ള അമ്മായിം ബാക്കി എല്ലാം ബന്ധുക്കളും സ്വന്തക്കാരും എല്ലാരും വന്നിട്ടുണ്ട്. അന്ന് അമ്മായി ഒരു വളയിടീച്ചു തന്നു കയ്യെല്. അതുപോലെ അഞ്ചാറ് മോതിരങ്ങളും മാലകളും. മൂത്തുമ്മാടെ വക പാവാടയും ജാക്കറ്റും. എന്തോരം സമ്മാനങ്ങളായിരുന്നു. എല്ലാരും കൊണ്ടന്നിരുന്നു ഓരൊരൊ സമ്മാനങ്ങള്.<br /><br />പുരയുടെ രണ്ടുവീടപ്പുറത്തുള്ള സൈതൊമ്മതാജിടെ കുളത്തിലേക്ക് എല്ലാവരും കൂടി തന്നെ കൊണ്ടു പോയി കുളിപ്പിക്കാന്. ജമീലത്താടെ കയ്യെല് ഒരു പാത്രത്തില് കൊപ്രാകൊത്തും ശര്ക്കരയും ഉണ്ടായിരുന്നു ഒരു പാത്രത്തില് മുറുക്കാനും. കുളക്കരയില് വന്നവര്ക്ക് തിന്നാന്. കുളക്കരയില് മൊത്തം ജനങ്ങളായിരുന്നു. കുളികഴിഞ്ഞ തന്നെ ഉപ്പാ തന്ന പട്ട് പാവാടയും ജാക്കറ്റും ഇടീച്ചു തന്നു. പൊകലകൂട്ടാതെ മുറുക്കാനും തന്നു. കുടയും ചൂടിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.<br /><br />പന്തലില് വന്നവര്ക്ക് ഭക്ഷണം വിളംബികൊടുക്കുകയായിരുന്നു ജമാല്ക്ക. ബാപ്പ പണ്ട് ഗള്ഫില് നിന്നു വന്നപ്പോള് കൊടുത്ത നീലയില് ചുവന്ന പൂക്കളുള്ള ഒരു ലുങ്കിയും ഒരു ഹാപിബനിയനുമായിരുന്നു ജമാല്ക്കയുടെ സ്ഥിരം വേഷം. ഇന്ന് ആള് ഒരു സുന്ദരക്കുട്ടപ്പനായിട്ടുണ്ട്. ഒരു ചുവന്ന ഷര്ട്ടും വെള്ളമുണ്ടും എടുത്ത് ബിരിയാണി വിളംബിക്കൊടുക്കാന് ഓടിനടക്കുന്നു. താന് പന്തലിലേക്കു കടന്നു വന്നപ്പോള് ജമാല്ക്ക തന്നെ കണ്ട് അന്തിച്ച് നിന്നത്.. അന്ന് ജമാല്ക്കയുടെ മുഖത്തെ ചിരിക്കൊരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെമുഖത്തും അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞത് നാണത്തില് കുതിര്ന്നതായിരുന്നു.<br /><br />--------<br /><br />കിഴക്കെപള്ളിയിലെ ഉസ്താദ് ളുഹറ് നമസ്ക്കാരവും കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു. റബ്ബേ നേരെന്തൊരായാവൊ. ഇപ്പോ അസിക്ക വരാന് സമയമായല്ലോ. ളുഹറ് നമസ്കരിച്ചിട്ടില്ല. ഒന്നും ഒതുക്കീറ്റില്ല. ജമാല്ക്കാനെ കണ്ട് ഓരോന്നൊര്ത്ത് നിന്നു പോയി. അതിനിടയില് ചന്ദ്ര വെള്ളവുമെടുത്ത് പോയിക്കഴിഞ്ഞു. <br /><br />വീട്ടിലെത്തി നമസ്കാരവും കഴിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴാണ് അസീസ്ക്ക കയറിവന്നത്. വളരെ തിരക്കിലായിരുന്നു. വന്നതും ധൃതിയില് പെട്ടിതുറക്കുന്നത് കണ്ടു. പെട്ടിയും തുറന്ന് അതില് നിന്നും വീടിന്റെം പറമ്പിന്റേം ആധാരം എടുത്തു മറിച്ചു നോക്കി. അതും കൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോള് എന്തിനാണിതെന്ന് ചോദിച്ചു.<br /><br />“പണയം വെക്കാന്. കുറച്ചു പണത്തിന്റെ അത്യാവശ്യമുണ്ട്”<br /><br />“ഇനിയിതുകൂടിയല്ലേ ഉള്ളു. എന്റെ കാതിലും കഴുത്തിലുമെല്ലാമുണ്ടായത് തീര്ന്നപ്പോള്...” അധികം പറയേണ്ടി വന്നില്ല. <br /><br />“മിണ്ടാതിരിക്കടി ഹറാംപെറന്നോളെ” എന്നു പറയലും മുഖമടച്ച് ഒന്ന് കിട്ടലും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. “ഞാനുണ്ടാക്കിയ മൊതല് എന്തു ചെയ്യണോന്ന് ഞാന്തീരുമാനിക്കും” ഇത്രയും പറഞ്ഞ് എവിടെക്കോ ചവിട്ടി കുത്തി കടന്നു പോയി. അബുമോന് എന്തിനെന്നറിയാതെ വലിയവായില് കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-5942850276227680752?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-88846631314080898382007-06-04T16:11:00.000+04:002007-06-05T08:05:48.201+04:00നൂറിന്റെ കണക്കെടുപ്പ്<div align="left"><br /><strong><span style="font-size:180%;">സുസ്മേരം</span></strong><br />1. <a style="TEXT-DECORATION: none" href="http://susmeram.blogspot.com/2007/06/2.html">നഫീസയുടെ സ്വകാര്യങ്ങള് -2</a><br />2. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/05/blog-post_28.html">നഫീസയുടെ സ്വകാര്യങ്ങള്</a><br />3. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/05/blog-post.html">കൈകുമ്പിള്</a><br />4. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/04/blog-post_26.html">സന്മാര്ഗ്ഗം</a><br />5. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/04/blog-post.html">സാന്ഡോസിന്റെ ദു:ഖ വെള്ളി</a><br />6. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/03/susmeram_22.html">പൊടിമീശക്കാരനും കന്യകയും (A)</a><br />7. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/03/susmeram_15.html">പ്രേമസുധാകരം</a><br />8. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/03/susmeram_13.html">സെറ്റപ്പ്</a><br />9. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/03/susmeram.html">നല്ല ഡോക്ടര്.</a><br />10. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/03/blog-post_07.html">പെണ്ണിനൊത്തൊരു ചെക്കനുണ്ടോ?</a><br />11. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/03/blog-post.html">പൈരസിക്കെതിരെ!</a><br />12. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/susmeram_26.html">നാരങ്ങാമുട്ടായി</a><br />13. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/susmeram_22.html">ഇക്കാസിന് പെണ്ണുകിട്ടുമൊ?</a><br />14. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/susmeram.html">മള്ട്ടികളര് പുട്ട്മിണുങ്ങി</a><br />15. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/susmeram-14.html">14ന്റെ ചിന്ത</a><br />16. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/blog-post_11.html">കണ്ണന്റെ സെന്റര്സ്പ്രെഡ് Susmeram</a><br />17. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/blog-post.html">ഇരുട്ടുതീനികള്</a><br />18. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/02/3.html">ഒരു താക്കോല് വിശേഷം (ആകാശവാണ്യേച്ചി 3)</a><br />19. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/01/blog-post_31.html">ഒരു ആക്രാന്ത ചിരി</a><br />20. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/01/blog-post_15.html">ഇഡിയറ്റിന്റെ നാനാര്ത്ഥങ്ങള്</a><br />21. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/01/2.html">കുടമ്പുളി (ആകാശവാണ്യേച്ചി 2)</a><br />22. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/01/blog-post_07.html">അരക്കൊല്ല പരീക്ഷ</a><br />23. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2007/01/blog-post.html">ആകാശവാണ്യേച്ചി</a><br />24. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/12/blog-post_28.html">അശ്വതി</a><br />25. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/12/blog-post_25.html">സുല്ലിന്റെ ഈദ്, കൃസ്തുമസ്, നവവത്സരാശംസകള്</a><br />26. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/12/blog-post_19.html">ഒന്ന് തള്ളിത്താ....</a><br />27. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/12/blog-post_04.html">കാളിയമര്ദ്ദനം (അവസാനഭാഗം)</a><br />28. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/12/blog-post.html">കാളിയമര്ദ്ദനം (ഒന്നാം ഭാഗം)</a><br />29. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_22.html">വരിക്കപ്ലാവ്</a><br />30. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_19.html">വടം</a><br />31. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_14.html">ചാര് സൌ ബീസ്</a><br />32. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_12.html">സ്വര്ഗ്ഗത്തിലെ പുട്ട്</a><br />33. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_09.html">പാരെലെല് പാര്ക്കിങ്ങ്</a><br />34. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_08.html">മാലാഖ (കവിത)</a><br />35. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_06.html">മൌനം (കവിത)</a><br />36. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post_05.html">കടലകന്നുപോയ്</a><br />37. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/11/blog-post.html">പുട്ടുപുരാണം; കിട്ടുണ്ണിമാഷ്ടെം.</a><br />38. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_31.html">എല്ലാം തിരിച്ചുചോദിക്കുക</a><br />39. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_30.html">മുഖം തിരിക്കുന്നത്</a><br />40. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_29.html">കേരളം - ഒരു കുട്ടിക്കവിത</a><br />41. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_26.html">എന് പ്രിയസഖി</a><br />42. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_22.html">സമന്സ്</a><br />43. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_17.html">ഒരു ഗള്ഫ് പ്രണയലേഖനം.</a><br />44. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_15.html">ഒരു കത്തും പിന്നെ ഞാനും.</a><br />45. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_11.html">ഭൂമിയിലെ സ്വര്ഗ്ഗം.</a><br />46. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post_10.html">മീന് നുള്ള്.</a><br />47. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/10/blog-post.html">വിദ്യാരംഭാശംസകള്...</a><br />48. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/09/iruhridayangalil-onnay-veeshi.html">Iruhridayangalil onnay veeshi</a><br />49. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/09/onaasamsakal.html">Onaasamsakal</a><br />50. <a href="http://susmeram.blogspot.com/2006/08/blog-post.html">എന്റെ ആദ്യ ബ്ലോഗ്</a> </div><div align="left"><br /><span style="font-size:180%;">സുല്ലിനു സ്വന്തം</span><br />1. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/05/blog-post.html"><span style="color:#009900;">എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>2. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/04/blog-post_18.html"><span style="color:#009900;">തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോള്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>3. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/04/blog-post.html"><span style="color:#009900;">സ്നേഹപ്പൂമ്പൊടി</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>4. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/03/sulls_25.html"><span style="color:#009900;">ലോക കോപ്പാ</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>5. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/03/sullsown.html"><span style="color:#009900;">ഷെമീമ</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>6. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/03/sulls.html"><span style="color:#009900;">ഇന്ന്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>7. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/03/blog-post.html"><span style="color:#009900;">നാമിരുവരും സംവദിക്കാത്തത്.</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>8. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/02/sullsown.html"><span style="color:#009900;">ജലം</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>9. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/02/blog-post_12.html"><span style="color:#009900;">സ്കെയില് </span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>10. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/02/blog-post_06.html"><span style="color:#009900;">അമ്മയലാറം Sull's 50th Post</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>11. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/01/blog-post_30.html"><span style="color:#009900;">കൂടെ പോന്നവ</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>12. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/01/blog-post_22.html"><span style="color:#009900;">ബാല്യഗന്ധങ്ങള്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>13. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/01/blog-post_18.html"><span style="color:#009900;">എണ്ണല്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>14. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/01/blog-post_16.html"><span style="color:#009900;">ജന്മദിനാശംസകള്</span></a><span style="color:#009900;"> </span></div><div align="left"><span style="color:#009900;"><span style="color:#000000;">15.</span> <a href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/01/blog-post_11.html"><span style="color:#009900;">മൊത്തക്കച്ചവടം</span></a><span style="color:#009900;"> </span><br /></span>16. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2007/01/blog-post.html"><span style="color:#009900;">ഭംഗിയില്ലാത്ത ചിരി</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>17. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/12/blog-post_26.html"><span style="color:#009900;">സ്വൈര്യമായുറങ്ങാം</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>18. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/12/blog-post_23.html"><span style="color:#009900;">ഉറക്കം</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>19. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/12/blog-post_14.html"><span style="color:#009900;">നാടിന് തല</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>20. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/12/blog-post_11.html"><span style="color:#009900;">രണ്ടായിരത്തി ആറ്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>21. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/12/blog-post_07.html"><span style="color:#009900;">പ്രണയങ്ങള്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>22. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/12/blog-post.html"><span style="color:#009900;">പുല്നാമ്പ്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>23. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/11/blog-post_29.html"><span style="color:#009900;">തകര്ന്ന ഹൃദയത്തിന് പരിദേവനങ്ങള്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>24. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/11/blog-post_21.html"><span style="color:#009900;">നിഴലുകള്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>25. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/11/blog-post_19.html"><span style="color:#009900;">അശാന്തതകള്</span></a><span style="color:#009900;"><br /></span>26. <a style="COLOR: #9db" href="http://susmeram3.blogspot.com/2006/11/blog-post.html"><span style="color:#009900;">ഈറനാകുന്ന നമ്മള്</span></a><span style="color:#009900;"> </span></div><div align="left"><span style="color:#009900;"></span></div><div align="left"><br /><strong><span style="font-size:180%;">സുല്ലിട്ട പടങ്ങള്</span></strong><br /></div><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/06/blog-post.html">1. അമിയുടെ പിറന്നാള്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_31.html">2. കൊങ്ങിണിപൂവ്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/4.html">3. ബൂലോക സമ്മര്ദ്ദം - അനോണി 4</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_24.html">4. വാകപൂക്കള്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/3.html">5. പൊതുസ്വത്ത് - അനോണി കമെന്റ് -3</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_20.html">6. കരിവേപ്പിന് പൂവ്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/2.html">7. അനോണി കമെന്റ് - 2</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/1.html">8. അനോണി കമെന്റ് - 1</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_9940.html">9. കുട്ടിച്ചാത്തന് പൂവ്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_14.html">10. മുത്തുമണിതൂവല്തരാം....</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_10.html">11. നമ്മള് കൊയ്യും വയലുകളെല്ലാം....</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_09.html">12. പിരിയാണീസ്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_07.html">13. മരണത്തേയും കാത്ത്...</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post_05.html">14. ഫില്റ്ററോമാനിയ</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/05/blog-post.html">15. ചെമ്പരത്തിപ്പൂ</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/04/blog-post_3680.html">16. പോസ്റ്റ് ചൂണ്ടല്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/04/blog-post_30.html">17. ചെമ്പകം മൊട്ട്, പൂവ്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/04/blog-post_17.html">18. തള്ളയും പിള്ളേരും</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/04/blog-post_14.html">19. വിഷു ആശംസകള്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/04/blog-post_12.html">20. കൈത്തിരി</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/04/blog-post.html">21. സിയക്കായ്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/03/blog-post.html">22. സന്ധ്യക്കെന്തിന് സിന്ദൂരം.</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/02/blog-post_27.html">23. യു എ ഇ യില് വിരിഞ്ഞവര്</a><a style="DISPLAY: block; FONT-WEIGHT: bold; COLOR: #804000; TEXT-DECORATION: none" href="http://sulphoto.blogspot.com/2007/02/blog-post.html">24. അനു അമി</a> <div align="left"><br />ഹൌ ഞാന് അങ്ങനെ നൂറ് തികച്ചു. ബാറ്റും പൊക്കിപിടിച്ച് എല്ലാവര്ക്കും സലാം. </div><div align="left">സഹായ സഹകരണങ്ങളും കമെന്റുകളും തുറന്ന വിലയിരുത്തലുകളും ഇനിയും പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട്. </div><div align="left">-സുല് </div><div align="left">(കുട്ടിച്ചാത്തന്റെ സംശയം എനിക്കൊരു പുതിയ പോസ്റ്റായി ജനിച്ചു. :) )</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-8884663131408089838?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-65458752602113665802007-06-03T12:53:00.000+04:002007-06-04T09:08:32.635+04:00നഫീസയുടെ സ്വകാര്യങ്ങള് -2<strong><span style="font-size:130%;">നാടും നാട്ടുകാരും</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br />പുരമേയാനായി മെടഞ്ഞു വച്ചിരുന്ന ഓലമുഴുവന് ഇന്നലത്തെ മഴയില് നനഞ്ഞു കുതിര്ന്നു കിടക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ മാസം ആമിനത്താടെ പറമ്പില് തെങ്ങു കയറുമ്പോള് വാങ്ങിയതാണ് നാല് കെട്ട് ഓല. അതോടൊപ്പം ഒരു കെട്ട് ഒണക്ക ഓലയും വെറുതെ തന്നു. നാലു കെട്ടിന്റെ പൈസ ഇനിയും കൊടുത്തിട്ടില്ല. അസിക്കാട് അതു പറഞ്ഞിട്ട് കേട്ട ഭാവം പോലുമില്ല. കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം ഉപ്പ വന്നപ്പോള് തന്ന പൈസയല്ലേ കൊടുത്തത് ഓലക്കും പിന്നെ പുരമേയുന്നതിനും.<br /><br />എല്ലാം ഒരുവിധം മെടഞ്ഞ് ഉണക്കാനിട്ടതായിരുന്നു. ഇപ്പൊള് എല്ലാം നനഞ്ഞു. രണ്ടുദിവസം തോരാതെ പെയ്തതല്ലേ. ഇനി രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം നല്ല വെയില് കിട്ടിയാല് ഉണങ്ങികിട്ടും. പുരയൊന്നു പൊളിച്ചു മേയാന് ആ വേലികെട്ടുകാരന് കുഞ്ഞിപ്പേങ്ങനോട് പറഞ്ഞിരുന്നതാ. അവനും വന്നില്ല ഇതു വരെ. അവര്ക്ക് അപ്പോള് തിരക്കായിരുന്നത്രേ. ഇനിയും തിരക്കു കൂടുകയേ ഉള്ളു. തെങ്ങിനു തടമെടുപ്പും വളമിടലും അങ്ങനെ പോകും അവരുടെ തിരക്കുകള്. ഇനി അടുത്ത മഴതുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും ഇതൊന്ന് മേഞ്ഞു കിട്ടിയാല് മതിയായിരുന്നു.<br /><br />ഓല മറിച്ചിട്ടുകൊണ്ട് ആമിനത്താന്റെ പറംബില് നില്ക്കുമ്പോഴാണ്, ആമിനത്താന്റെ ഭര്ത്താവ് ഉമ്മര്ക്കയും കുറെ ആള്ക്കാരും അങ്ങോട്ട് വന്നത്. അവര് കുറച്ചു നേരം അവിടെ നിന്നു സംസാരിച്ചു. കൂടെ വന്നവര് തെങ്ങിന് മണ്ടയിലേക്കെല്ലാം സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീടിനോട് തൊട്ടു കിടക്കുന്ന ആ സ്ഥലമായിരുന്നു മുറ്റമായി ഇതുവരെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. അവരുടെ സംസാരത്തില് നിന്നും ആ ഭാഗം വില്ക്കാന് പോകുകയാണെന്നാ തോന്നുന്നത്.<br /><br />മോളെ കെട്ടിച്ചയച്ചതില് സ്വര്ണ്ണ കടയില് കുറച്ച് കടം ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് ഉമ്മര്ക്ക ഇടക്കിടെ പറയുന്നത് കേള്ക്കാം കുറച്ച് ബാങ്കിലും. ഉമ്മര്ക്ക ഗള്ഫിലായിരുന്നത്രേ. ഞാന് ഇവിടെ വരുമ്പോള് പക്ഷേ മൂപര് നാട്ടിലുണ്ട്. നാട്ടിലായതിനു ശേഷം മൂന്നു പെങ്കുട്ടികളെ കെട്ടിച്ചയച്ചു. ഒരു മോനുള്ളത് ഇപ്പോഴും ജോലിയൊന്നും ശരിയാവാതെ നടക്കുന്നു. തെങ്ങിനു നനക്കാന് വരുമ്പോള് കാണാറുണ്ട് അവനെ.<br /><br />“നഫീസെ ദേ മോന് വീട്ടിലേക്കോടി” സരളയുടെ വിളികേട്ടാണ് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. വീടിന്റടുത്തുതന്നെയുള്ള ബാലവാടിയില് ഉപ്പുമാവ് വെക്കലും കുട്ടികളെ നോക്കലുമാണ് സരളക്കു പണി. ആ ബാലവാടി ലീലാംബ്രാളുടെ പറമ്പിലാണുള്ളത്. അംബ്രാളെന്ന് ചീരുന്റവിടുത്തെ ചന്ദ്ര പറഞ്ഞതാ. ലീലമ്മ നായന്മാരാണത്രെ. അതുകൊണ്ടാ അവരെ അംബ്രാളെന്നു വിളിക്കുന്നത്. ഞാന് അവരെ ലീലമ്മാന്ന വിളിക്കുന്നത്. അവരുടെ പറമ്പില് നിറയെ കശുമാവുകളുണ്ട് നല്ലമാവുകളും. വേനക്കാലത്ത് കുറെ മാങ്ങകള് കിട്ടും. ഈ വേനലിന് അബുമോന് പെറുക്കികൊണ്ടുവന്ന കശുവണ്ടികള് ഒരു പാത്രത്തില് ഇട്ടു വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇടക്കിടക്ക് അവന് അതെടുത്തിരുന്ന്<br />കളിക്കുന്നതു കാണാം.<br /><br />അബുമോന് എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ഇടക്കിടക്ക് പഠിപ്പിന്നിടയില് എഴുന്നേറ്റോടും. വീട്ടില് വന്ന് കഞ്ഞിവെള്ളമോ മറ്റോ കുടിച്ചാല് അവനു സന്തോഷമായി. പിന്നെ തിരിച്ചു കൊണ്ടു വിടണം അത്രമാത്രം. ബാലവാടി അടുത്തായതു കൊണ്ട് അവന് വീടും അതും തമ്മില് വല്യ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. ബാലവാടി സമയം കഴിഞ്ഞാലും ഇടക്കവന് അവിടെ പോയി കളിക്കാറുണ്ട്. ഏതായാലും അവനെ തിരിച്ച് ബാലവാടിയിലാക്കികൊടുത്തു.<br /><br />വെള്ളമെടുക്കാന് പൈപിന് കടയില് ചെന്നപ്പോഴാണ് ചന്ദ്രയെ കണ്ടത്. അവരുടെ കിഴക്കേ വീട്ടില് ഇപ്പൊ താമസിക്കാന് വന്നിരുന്നത് ഒരു ചേറ്റുവക്കാരാണ്. തന്റെ സ്വന്തം നാട്ടുകാര്. മുസ്ലിം വീട്ടുകാരാണത്രെ. അവിടുത്തെ ഒരു പെങ്കുട്ടിയുമായി ചന്ദ്രയുടെ ചേട്ടന്റെ മകന് അടുപ്പത്തിലാണെന്ന്. അവന് ഇത് എന്തിന്റെ കേടാണാവോ. ആ പെണ്ണിനു രണ്ടു കുട്ടികളുണ്ട്. കെട്ട്യോന് എറണാകുളത്താണെന്നു തോന്നുന്നു. ഇവിടെ വരാരില്ലത്രെ. ഇവളുടെ സ്വഭാവം അവനു തീരെ ഇഷ്ടമല്ലെത്രെ. എന്നാലും അവള്ക്കും കുഞ്ഞിനും പൈസ അയച്ചു കൊടുക്കാറുണ്ട്. ചന്ദ്രേടെ ചേട്ടന്റെ മോനും ഉണ്ട് ഒരു മകനും ഭാര്യയും. ആ പാവം പെണ്ണിന്റെ കഷ്ടകാലം. അവന്റെ അമ്മാവിയുടെ മോളുതന്നെയാ. പ്രേമ വിവാഹമായിരുന്നു അതും. അവളുടെ മുന്നില് വെച്ചാണ് ഇവനിതെല്ലാം കാണിക്കുന്നതെന്നൊരു ചിന്ത പോലുമില്ല അവന്.<br /><br />പെട്ടെന്നാണ് റോഡിലൂടെ ബൈക്കില് പോയിരുന്ന ആള് തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നതായി തോന്നിയത്. ബൈക്ക് തെക്കോട്ടേക്ക് പോയികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അയാള് തന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കികൊണ്ടേയിരുന്നു. ശരിക്കൊന്നുകൂടി ഓര്ത്തു നോക്കിയപ്പോള്... കുറച്ചു തടിവച്ച് സുന്ദരനായിട്ടുണ്ട്. എത്ര കാലങ്ങള്ക്കുശേഷമാണ് കാണുന്നത്. അതിനിടയില് ഗള്ഫില് പോയെന്നോ മറ്റൊ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ജമാല്ക്ക. തന്റെ എല്ലാമെല്ലാമായിരുന്ന ജമാല്ക്ക.<br /><br />(തുടരും)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-6545875260211366580?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-85999455012107506912007-05-28T13:58:00.000+04:002007-05-28T14:02:07.332+04:00നഫീസയുടെ സ്വകാര്യങ്ങള്ചോരുന്ന മേല്ക്കൂരയില് നിന്നും മുഖത്തിറ്റുവീണ വെള്ളം തുടച്ചുകളഞ്ഞ് നഫീസ കിടക്കപ്പായില് നിന്നെഴുന്നേറ്റു. സുബഹി ബാങ്കിന്റെ അലയൊലികള് കിഴക്കെ പള്ളിയില് നിന്ന് ഇലകളില് ഇറ്റുവീഴുന്ന മഴയുടെ മര്മ്മരത്തോടൊപ്പം വളരെ നേര്ത്തരീതിയില് കാതില് വന്നലക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്നലെ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയ മഴയാണ് ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു.<br /><br />മുറ്റത്തുകെട്ടികിടക്കുന്ന തണുത്ത വെള്ളത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തുവച്ച് നഫീസ ആമിനത്താന്റെ കുളവും ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ആമിനത്തയും വീട്ടുകാരും ആ കുളം ഉപയോഗിക്കാറെയില്ല നാട്ടുകാരുടെ പൊതു കുളമായി അതങ്ങനെ കിടക്കുന്നു. മുറ്റത്തുള്ളൊരു ചാമ്പ് പൈപ് അഞ്ചാറു മാസമായി കേടായി കിടക്കുന്നു. അതൊന്ന് ശരിയാക്കിക്കാന് എത്രയായി പറയുന്നു. അസീക്കാക്ക് അതെല്ലാം നോക്കാന് എവിടെ നേരം.<br /><br />നഫീസ കുളിയും കഴിഞ്ഞ് അംഗശുദ്ധിയും വരുത്തി വീട്ടില് വന്ന് സുബഹി നമസ്കാരം നിര്വ്വഹിച്ചു. ദൈവത്തോട് മാത്രമേ അവള്ക്ക് പറയാനുള്ളു. ഉള്ളുതുറന്ന പ്രാര്ത്ഥനകള് മാത്രമാണവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ താളം എന്നവളറിയുന്നു. ഹസ്നമോളും അബുമോനും നല്ല ഉറക്കമാണ്. ഇന്നലെ ബാപ്പായുടെ കയ്യില്നിന്നു കിട്ടിയ തല്ലിന്റെ വേദനയില് കരഞ്ഞു കരഞ്ഞ് ഉറങ്ങി പോയതാണ്. ദിവസവും ഒരു തരത്തിലല്ലെങ്കില് മറ്റൊരു തരത്തില് കിട്ടുന്നതല്ലേ തനിക്കും മക്കള്ക്കും. അതു ശീലമായി പോയി.<br /><br />നേരം പരപരാ വെളുത്തുവരുന്നതേയുള്ളു. നമസ്കാരപായ മടക്കിവച്ച്, പുറത്തിരുന്ന കുടവുമെടുത്ത് അവള് റോഡുവക്കത്തെ പൈപിന് കടക്കലേക്ക് നടന്നു. ആ ചാമ്പ് പൈപ് നന്നാക്കിയിരുന്നെങ്കില് ഈ മഴയത്ത് വെള്ളം പിടിക്കാന് പോവേണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നലെ മഴയായതിനാല് സാധാരണ പിടിച്ചു വെക്കാറുള്ളപോലെ വെള്ളവും പിടിച്ചു വച്ചിരുന്നില്ല.<br /><br />കട്ടഞ്ചായയുണ്ടാക്കി അസീക്കാനെ വിളിച്ചു. കാലത്തുണരുമ്പോള്തന്നെ ഒരു കട്ടഞ്ചായ വേണം. അതിവിടെ വന്നതുമുതലുള്ള ചിട്ടയാ. അതിനു മുടക്കം വരുത്താറില്ല. ചായകുടിച്ച് അസിക്ക പോയി കുളിച്ചു വന്നു. മഴ ചന്നം പിന്നം നില്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും പോകാതിരിക്കാന് പറ്റില്ല. ഇന്നലെ ആമിനത്താടെ പറമ്പില് കൊള്ളികിഴങ്ങ് പറിക്കാന് കൂടിയതില് നിന്നും കിട്ടിയ കൊള്ളിയും പുഴുങ്ങി അപ്പൊഴേക്കും ചായ ശരിയാക്കി. അസിക്ക വന്ന് വസ്ത്രം മാറ്റി ചായയും കുടിച്ച് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മക്കള്ക്കും തനിക്കും നെറ്റിയില് ഉമ്മവും തന്ന് പുറത്തുകടന്നു.<br /><br />ഇന്നലെ വന്നതെങ്ങനെയെന്നോര്മ്മയൊന്നുമില്ല. സൈക്കിള് കിഴക്കേ പറമ്പിലെ വഴിയില് ഇരുന്നു മഴകൊള്ളുന്നു. എന്നും ഇങ്ങനെയാണ്. എത്ര സന്തോഷത്തോടെയാണ് ഇവിടന്നിറങ്ങുന്നത്. കയറിവരുന്നതോ നാലുകാലിലും. എന്നാലും എന്നോട് നല്ല സ്നേഹമാണെന്നെനിക്കറിയാം. അസിക്ക കോലായില് കഴുകി കമഴ്ത്തിയിരുന്ന കൊട്ടയുമെടുത്ത് സൈക്കിളിനരുകിലേക്ക് നടന്നു.<br />മുറ്റത്തു നാലുപാടും മഴയില് കുളിച്ചു കരിയിലകള് കിടക്കുന്നുണ്ട്. മുറ്റമടി ഇപ്പോഴൊന്നും നടക്കില്ല. നേരം വെളുത്തിട്ട് ആമിനത്താടവിടന്ന് പൊല്ലമാന്തി വാങ്ങികൊണ്ടുവരണം. എന്നാലേ ഈ മണ്ണില് കുഴഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഈ ഇലകളെല്ലാം വൃത്തിയാക്കാന് പറ്റൂ.<br /><br />ഹസ്നമോളെ വിളിച്ചെഴുന്നേല്പ്പിച്ചു. കുറേ നേരം ഉറക്കം തൂങ്ങിയിരുന്നവള് പിന്നെയും പിന്നെയും വിളിച്ചപ്പോള് ഉമിക്കരിയുമെടുത്ത് പല്ലുതേക്കാന് പോയി. വടക്കേ പുറത്ത് വട്ടകയില് വച്ചിരുന്ന വെള്ളത്തില് മുഖംകഴുകി അവള് അടുക്കളയിലേക്കു വന്നു. അവള്ക്ക് ചായയും കൊള്ളിയും കൊടുത്തു. ഇന്നലെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതുറങ്ങിയതിനാലാവണം അവള് അത് മുഴുവന് തിന്നു. പാവാടയും കുപ്പായവും തട്ടവുമിട്ട് അവള് ഓത്തുപള്ളിയിലേക്ക് പോകാനായി റംലായുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അവളുടെ കുപ്പായം ഒരരുകില് കീറിയിട്ടുണ്ട് അതൊന്നു തുന്നികൊടുക്കാന് രണ്ടു ദിവസമായി പറയുന്നു. പറ്റിയില്ല. ഇന്ന് ആമിനത്താടവിടന്ന് നൂലും സൂചിയും വാങ്ങി വെക്കണം. അവള് പോയി വന്നിട്ട് തുന്നിക്കൊടുക്കാം.<br /><br />കലം കഴുകി ചോറിനുള്ള വെള്ളം തീമെലിട്ടു. മോള്ക്ക് സ്കൂളിലേക്ക് ചോറുകൊണ്ടു പോകണം. അല്ലെങ്കില് പിന്നെ ഉച്ചക്ക് അവള് പട്ടിണിയിരിക്കും. ചോറുതിന്നാനായി വീട്ടില് വരാനവള്ക്കിഷ്ടമില്ല. കുറെ നടക്കണമത്രെ. നാലിലാണ് പഠിക്കുന്നതെങ്കിലും അവള്ക്കും അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങളായി.<br /><br />അബുവിന് നാലു വയസ്സേ ആയുള്ളു അവന് രാവിലെ പത്തുമണിവരെ ഉറങ്ങിക്കോളും. ഇനി ഉണര്ന്നാലും അവനു പുറത്തു വിടാന് പറ്റില്ലല്ലോ മഴ പൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. തണുപ്പു പിടിച്ച് ഉറങ്ങുകയാണ്. ഉണര്ന്നാല് വെയിലും മഴയൊന്നും അവനു പ്രശനമല്ല. മുറ്റത്തുകെട്ടികിടക്കുന്ന വെള്ളം അവനു കളിക്കാന് പുതിയൊരിടമാണ്.<br /><br />മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോല് ആട്ടിന് കൂട്ടില് നിന്ന് പാത്തുമ്മ കരയാന് തുടങ്ങി. അബു പേരിട്ടതാണ്് ആടിന് പാത്തുമ്മ എന്ന പേര്. കഴിഞ്ഞ പെരുന്നാളിന് വീട്ടില് പോയപ്പോള് ഉമ്മ കൊടുത്തതാണ് അബുവിന് ഇവളെ. ഈ മഴയത്ത് ഇനിയെന്തു ചെയ്യും. വേലിപടര്പ്പില് നിന്നും ശീമക്കൊന്നയുടെ രണ്ടു കൊമ്പൊടിച്ചു കൂട്ടില് കെട്ടികൊടുത്തു. കൂട് ചോര്ന്നൊലിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും പാത്തുമ്മ, നനയാത്തിടത്ത് ഒരരുകില് നില്ക്കുകയാണ്. തനിക്ക് ആടിന്റെ മണമാണെന്നാണ് അസിക്ക പറയുന്നത്. അസിക്കാക്ക് മീനിന്റെ മണമാണെന്ന് താനും വെറുതെ പറയും. അതു പറഞ്ഞതിനു ശേഷം ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച പള്ളിയില് നിന്നു വരുമ്പോള് മുല്ലപ്പൂവിന്റെ അത്തറും വാങ്ങി വന്നു. അതു കഴിയാറായിരിക്കുന്നു. വേറെ വാങ്ങാന് പറയണം.<br /><br />മീന് കച്ചോടൊംകഴിഞ്ഞ് ഉച്ചയാവുമ്പോഴേക്കും വീട്ടിലെത്തും അസിക്ക. പിന്നെ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് വെറുതെ പുറത്തിറങ്ങും. അതുകഴിഞ്ഞു വരുന്നതാണ് നാലുകാലില്. എല്ലാ ദിവസവും ഞാന് കുടിക്കില്ല എന്നു പറഞ്ഞാണ് വീട്ടില് നിന്നിറങ്ങുക. തിരിച്ചു വന്നാല് പിന്നെ കണ്ടതിനും കേട്ടതിനും വഴക്കാണ്. മോളുടെ പുസ്തകവും സ്ലേറ്റും ഒരു ദിവസം എടുത്തു വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അതിനു ശേഷം വാപ്പ വരുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ ദിക്കര് ചൊല്ലലും പാഠമെഴുതലും കഴിച്ച് പുസ്തകവും സ്ലേറ്റും ബാഗിലിട്ട് അവള്തന്നെ, ബാപ്പ കാണാതിരിക്കാന്, അടുക്കളയിലുള്ള ചെറ്റ കെട്ടിയ മുളയില് കൊളുത്തിയിടും.<br /><br />തനിക്കും തല്ലു കിട്ടാത്ത ദിവസങ്ങള് വിരളം. രാത്രി, ഭക്ഷണത്തില് ഉപ്പ് കൂടി അല്ലെങ്കില് ചോറു വേവ് കൂടി.. കുറ്റങ്ങള് അനവധി. പാത്രം വലിച്ചെറിയലും അതിന്റെ ഒരു ഭാഗം മാത്രം. പൂവിതറിയപോലെ കിടക്കുന്ന ചോറ് പെറുക്കിയെടുക്കുമ്പോളായിരിക്കും ഒരു തള്ള്. ഒരു ചവിട്ട്. ഒരു അടി എന്തുമാവാം. എല്ലാം സഹിക്കും. എന്തിനെന്നറിയില്ല. ഒരിക്കലും എതിര്ത്തു പറയാറില്ല. കാലം കുറെയായില്ലേ. എല്ലാം ശീലമായി. അല്പം ഭക്ഷണം കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി പാത്രമെല്ലാം കഴുകി വരുമ്പോഴേക്കും അസിക്ക ഉറക്കം പിടിച്ചിരിക്കും. ഹസ്ന മോളും അബുമോനും നേരത്തെ ഉറക്കം പിടിച്ചിരിക്കും. താന് തനിച്ചാവുന്ന സമയങ്ങള്. അല്ലെങ്കിലും എല്ലായ്പ്പോഴും താന് തനിച്ചു തന്നെയായിരുന്നു. വെറുതെ ഒറ്റക്കിരുന്ന് ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്ന സ്വഭാവം തനിക്കു ചെറുപ്പം മുതലേയുണ്ട്.<br /><br />അസിക്കായുടെ പായുടെ ഒരരുകില് വന്നു കിടക്കും. പതുക്കെ ഉറക്കം കണ്ണുകളിലേക്കിറങ്ങിവരും. അസിക്ക ബോധമില്ലാത്ത ഉറക്കത്തിലായിരിക്കും. ചില രാവുകളീല് ഇരുളിലെപ്പോഴൊ ഒരു കൈ തന്നെ പുണരുന്നതായറിയും. താന് പതുക്കെ ഉറക്കം വിട്ടെഴുന്നേല്ക്കും. അസിക്കായുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് ഉയരുന്ന സമയമാണത്. ഈ സമയത്തിനായിരുന്നോ ഇതുവരെയുള്ള കാത്തിരിപ്പെന്നു തോന്നിപ്പോകും. തന്നോട് ഏറ്റം ഇഷ്ടം തോന്നുമ്പോഴാണ് മാറുകള്ക്കിടയില് താടിയുരസിക്കൊണ്ട് അസിക്ക പറയും നിനക്ക് ആടിന്റെ മണമാണെന്ന്. പാത്തുമ്മയുടെ മണം. കഴിഞ്ഞ മാസം ഒരു മലകൊറ്റന് വന്നിരുന്നു. പാത്തുമ്മയുമായി കുറേ നേരം സല്ലപിച്ചിട്ടവന് അവന്റെ വഴിയേ പോയി. അസിക്കയും തന്റെ കൃത്യം കഴിഞ്ഞു ഒരു ഭാഗത്തേക്കു ചെരിഞ്ഞു കിടന്നു. പാവം, നാളെ കാലത്തെണീറ്റ് പോവേണ്ടതല്ലേ. ഉറങ്ങട്ടെ. ഇനി ഞാനും ഉറങ്ങട്ടെ.<br /><br />(തുടരും. ഒരു തുടരനാണ്. വേണോ വേണ്ടേ എന്നറിയിക്കുമല്ലൊ :))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-8599945501210750691?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-13684395646538600922007-05-23T08:01:00.000+04:002007-05-23T08:15:09.726+04:00കൈകുമ്പിള്അടുക്കാനാവില്ല<br />എന്നറിഞ്ഞിട്ടും<br />അറിയാതടുത്തു.<br />അടുക്കാനായടുത്തു.<br /><br />ചാറ്റിന്റെ<br />നടുമുറ്റത്തൊ<br />ഇടവഴിയിലോ<br />തിരക്കേറിയ<br />പൊതുനിരത്തിലൊ.<br />എവിടെയാണവള്<br />എന്നെ കണ്ടത്.<br />പ്രൈവറ്റ്<br />വിന്ഡൊയിലൊരു<br />കളമൊഴി<br />പലതും<br />തുടങ്ങിയതവിടന്ന്.<br /><br />ഇന്ന്<br />സ്നേഹം<br />പിടിമുറുകുംതോറും<br />ഒഴുകിമാറുന്ന<br />ഒരു കൈക്കുമ്പിള്<br />ജലം.<br /><br />മുഷ്ടിയും<br />ശാഠ്യങ്ങളും<br />ഞാനും തനിച്ച്.<br /><br />നമുക്കിടയിലെന്തെല്ലാം<br />കടല്<br />മുള്വേലി<br />ഒരു ശ്വാസം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-1368439564653860092?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-76684196939790476072007-04-26T08:01:00.000+04:002007-04-26T08:03:14.840+04:00സന്മാര്ഗ്ഗം“സ്വര്ഗ്ഗത്തില് കടക്കണമെങ്കില് നമ്മള് എന്തു ചെയ്യണം”<br /><br />ത്രേസ്യാകുട്ടി ടീച്ചറുടെ സന്മാര്ഗ്ഗം ക്ലാസ്. വെള്ളിയാഴ്ചകളില് ഉച്ചക്കുള്ള രണ്ടുമണിക്കൂര് ഇടവേളകളില് അരമണിക്കൂര് കൊണ്ട് കുട്ടികളെ സന്മാര്ഗ്ഗികളാക്കുന്ന പരിപാടിയാണിത്. പള്ളിസ്കൂളുകളിലാണ് സന്മാര്ഗ്ഗികളായ ഭാവിതലമുറയെ വാര്ത്തെടുക്കാനായി ഈ പദ്ധതിയുള്ളത്. കാകൊല്ലം, അരക്കൊല്ലം, കൊല്ലം എന്നീ രീതികളില് ഈ ക്ലാസ്സിനു പരീക്ഷകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചോദ്യം എന്തു തന്നെയായാലും ഞങ്ങള് കുറച്ചു പേര്ക്ക് ഉത്തരം എപ്പോഴും ഒന്നു തന്നെയായിരുന്നു, “ദൈവം”.<br /><br />ക്ലാസ്സില് ഞങ്ങള് മുസ്ലിം ആണ്കുട്ടികള്ക്ക് ഈ ക്ലാസ്സ് കൊണ്ട് ചില ചില്ലറ പ്രശ്നങ്ങളൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നാമത് വെള്ളിയാഴ്ച ഉച്ചസമയത്താണ് ഈ ക്ലാസ്സ്. നമസ്കാരത്തിനായി പള്ളിയില് പോകണം. അര മണിക്കൂര് ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് അപ്പോള് തന്നെ ഓട്ടം തുടങ്ങിയാലാണ് നമസ്ക്കാരം കഴിയുന്നതിനു മുമ്പെന്കിലും പള്ളിയില് എത്താന് പറ്റുന്നത്. പള്ളിയും കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വന്നിട്ടു വേണം ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കാന്. ഈ സമയത്ത് ഞങ്ങളുടെ മറ്റു കൂട്ടുകാര് മൈദാനത്ത് ഏറുമ്പന്ത് കളിക്കുന്നുണ്ടാവും. ഉച്ചക്കലെ ഇടവേള രണ്ടു മണിക്കൂറുണ്ടെങ്കിലും അതില് അരമണിക്കൂര് പോലും ആര്മ്മാദിക്കാന് കിട്ടാറില്ല എന്നതാണ് സത്യം.<br /><br />ത്രേസ്യാ ടിച്ചറോട് പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ് ഇക്കാര്യം. എന്നാലും ഫലം മാഫി. ഇങ്ങനെയൊരു ക്ലാസ്സില് വച്ചാണ് മുടിയനായ പുത്രന് നാടുകാണാന് പോയി തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്, അച്ചന് ഒരു പോത്തിനെയറുത്ത് നാട്ടുകാര്ക്ക് സദ്യകൊടുത്ത കഥ പഠിച്ചത്. ഈ കഥ പഠിച്ചതിനു ശേഷം, ഉത്തരക്കടലാസ് നോക്കുമ്പോള് ടീച്ചര്ക്ക് ബോറഡിക്കേണ്ട എന്നു കരുതി പരീക്ഷയുടെ ഉത്തരത്തില് നിന്ന് ദൈവത്തിന് അവധി നല്കി. പിന്നെ “മുടിയന്”, “പുത്രന്”, “പോത്ത്”, “നാട്ടുകാര്”, “സദ്യ“ എന്നിങ്ങനെ ഉത്തരങ്ങളുടെ ഒരു നീണ്ട നിര തന്നെ ഞങ്ങള് എഴുതി വച്ചു പോന്നു. പക്ഷെ എല്ലാചോദ്യത്തിനും ഉത്തരം “ദൈവം” എന്നെഴുതിയപ്പോള് കിട്ടിയിരുന്ന മാര്ക്ക് പോലും ഈ വറൈറ്റി ഉത്തരങ്ങള്ക്ക് കിട്ടിയിരുന്നില്ല എന്നത് മറ്റൊരു സത്യം.<br /><br />സ്വര്ഗ്ഗത്തില് കടക്കുന്ന കാര്യമാണ് പറഞ്ഞുവന്നത്. മറന്നിട്ടില്ല.<br /><br />ടീച്ചര് ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.<br /><br />“ഞാന് എല്ലാവരോടും സ്നേഹത്തോടും കരുണയോടും കൂടി പെരുമാറിയാല് ഞാന് സ്വര്ഗ്ഗത്തില് പോകുമൊ?”<br /><br />“ഇല്ല” ഞങ്ങള് കൂട്ടത്തോടെ പറഞ്ഞു.<br /><br />“നിരാലംബരായ അനാഥകുട്ടികളെ പരിപാലിച്ച് ജീവിതകാലം കഴിച്ചാല് ഞാന് സ്വര്ഗ്ഗത്തില് കടക്കുമൊ?”<br /><br />“ഇല്ല”<br /><br />“വൃദ്ധരേയും രോഗികളേയും ശുശ്രൂഷിച്ച് ജീവിതകാലം കഴിച്ചാല് സ്വര്ഗ്ഗത്തില് കടക്കുമൊ?”<br /><br />“ഇല്ല”<br /><br />ഇത്രയും ഓപ്ഷന്സ് തന്നിട്ടും ടീച്ചറെ സ്വര്ഗ്ഗത്തില് കടത്തിവിടാത്തതില് ടീച്ചര്ക്കുള്ള അമര്ഷം വാക്കുകളിലും വന്നു തുടങ്ങി.<br /><br />“എന്റെ സമ്പത്ത് മുഴുവന് ഞാന് ദാനം ചെയ്താല് ഞാന് സ്വര്ഗ്ഗത്തില് കടക്കുമോ?”<br /><br />“ഇല്ല”<br /><br />ടീച്ചര്ക്ക് സ്വര്ഗ്ഗത്തില് കടക്കാനുള്ള മറ്റു കുറുക്കുവഴികളൊന്നും അറിയാത്തതിനാലാവണം ചോദ്യം നിര്ത്തി.<br /><br />“അപ്പോള് പിന്നെ എന്തു ചെയ്യണം എനിക്ക് സ്വര്ഗ്ഗത്തില് കടക്കാന്?” ഞങ്ങള്ക്കറിയാവുന്ന ഓപ്ഷന് അറിയാന് വേണ്ടി ടീച്ചര് ചോദിച്ചു.<br /><br />“ടീച്ചര് ഒന്നു മരിച്ചുതന്നാല് മതി” ഇസ്മായിലിന്റെ ഉത്തരം വളരെ പെട്ടന്നായിരുന്നു.<br /><br />---------<br /><br />ഈ സംഭവത്തിനു ശേഷം പന്ത്രണ്ടരക്ക് സ്കൂള് വിട്ടാല് ഊണ് കഴിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഞങ്ങള്ക്കനുവദിച്ചുകിട്ടി. ക്ലാസ്സിലെ മറ്റുകുട്ടികള് സന്മാര്ഗ്ഗത്തിന്റെ കുറുക്ക് കുടിക്കുമ്പോള്, അവരുടെ നാസാരന്ദ്രങ്ങള്ക്ക് കൊതിയുടെ മണം നല്കികൊണ്ട് ഞങ്ങള് അടുത്ത മുറിയില് ഊണുകഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-7668419693979047607?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-15170217930179724192007-04-05T13:12:00.000+04:002007-04-05T13:24:17.637+04:00സാന്ഡോസിന്റെ ദു:ഖ വെള്ളി<div>ചോദിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഒന്നും തോന്നരുത്. ഇപ്പോള് സാന്ഡൊസിന്റെ തലയിലിരിപ്പവനാര്? മദ്യമെന്നോ പോത്തെന്നോ പറയുന്നതിനു മുന്പ് ഒരുവട്ടം കൂടി ഒന്നാലോചിക്കുക. </div><br /><div></div><br /><div>ആലോചിച്ചാലൊന്നും അങ്ങനെ പിടികിട്ടില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോസ്റ്റുകള് വായിച്ചവര്ക്ക് ഏകദേശ രൂപം കിട്ടിക്കാണും. സാക്ഷാല് പ്രേതമാണ് അതായത് പ്രേതവര്ഗ്ഗത്തിലെ സ്ത്രീഗണങ്ങളില് പെട്ട യക്ഷിയാണ് സാന്ഡോസിന്റെ തലയില് ഇപ്പോള് കുടിയേറിയിരിക്കുന്നതും കുടില്കെട്ടിയിരിക്കുന്നതും എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തിടെയിറങ്ങിയ പോസ്റ്റുകള് വിളിച്ചു കൂവുന്നത്. </div><br /><div></div><br /><div>ഇപ്പറഞ്ഞതില് ആര്ക്കെങ്കിലും എതിരഭിപ്രായമുണ്ടോ. കാണില്ല.... എന്നാല് ഈ പ്രേത യക്ഷിയെ ആരെങ്കിലും കണ്ടവരുണ്ടോ അതും ഇല്ല. മനക്കലെ യക്ഷി, ഇല്ലത്തെ യക്ഷി, പാലയിലെ യക്ഷി, കോട്ടയത്തെ യക്ഷി എന്നെല്ലാം കേട്ടു കേള്വി മാത്രമേയുള്ളു. ഇതു വരെ നാമാരും യക്ഷിയെ കണ്ടിട്ടില്ല. ഭൂമിയുടെ നൊണ്ടാഞ്ചിയബിള് അസെറ്റ്സില് പെടുന്നതാണ് യക്ഷികള് എന്നാണ് വെപ്പ്. </div><br /><div></div><br /><div>യക്ഷികള് തുണിയെടുക്കാത്തവരെന്നല്ലേ പണ്ടുമുതലേ കരുതിപ്പോന്നിരുന്നത്. ഛായ്.. അതല്ല പറഞ്ഞത്. യക്ഷികള്ക്ക് സാധാരണയായി വെള്ള സാരിയാണ് പഥ്യം. ഉജാലയുടെ വെണ്മയെ വെല്ലുന്ന പുതുപുത്തന് വെള്ള സാരികള് ഉടുത്താണ് യക്ഷികള് പാലമുകളില് നിന്നോ, തെങ്ങിന് മുകളില് നിന്നോ ഒന്നിനും പറ്റിയില്ലെങ്കില് വല്ല കവുങ്ങില് നിന്നോ ചാടിയിറങ്ങിവന്ന് ഇരപിടിക്കുന്നതെന്ന് സങ്കല്പം... അനുമാനം...</div><br /><div></div><br /><div>ഈയടുത്ത കാലത്താണ്, ദിനചര്യയില് ഒഴിച്ചു കൂടാനാവാത്ത ഒഴിച്ചു കുടിയും കഴിഞ്ഞ് സ്വഗൃഹത്തിലേക്ക് ഗമിക്കവേ, മനക്കലെ മീനാക്ഷിയുടെ പ്രേതം എന്നവകാശപ്പെടുന്ന യക്ഷി സാന്ഡോസിനെ തടഞ്ഞു നിര്ത്തുകയും എങ്ങിനെയെങ്കിലും അയാളെ ഭയപ്പെടുത്തി ഞരമ്പുകള് എഴുന്നു വരുന്നതും കാത്തുനില്കുകയും ചെയ്തത്. ആളോഹരി മദ്യതോതിന്റെ അഞ്ച് മടങ്ങ് കൂടുതല് ചെലുത്തിയിരുന്ന ദേഹത്തു നിന്ന് ഞരമ്പൊന്നും എഴുന്നു വരാത്തതില് കോപിച്ച്, തന്റെ സ്വന്തം വസ്ത്രമായ വെള്ളസാരി അഴിച്ചെടുത്ത് കുടഞ്ഞ് മടക്കി ശ്രീ സാന്ഡൊ വശം കൊടുക്കുകയും, സാരിവാങ്ങാന് നീട്ടിയ കൈകളുടെ സ്പര്ശനത്തിലൂടെ മീനാക്ഷിയക്ഷി അങ്ങേരുടെ തിരുമണ്ടയില് കയറി ടെമ്പററി ലിവിംഗ് സെറ്റപ് ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തത്. തലയില് കേറിയ പാടെ മുണ്ടിനോടലര്ജിയായ യക്ഷി കയറിക്കൂടിയ ദേഹത്തെ മുണ്ടഴിച്ചെറിയുകയായിരുന്നു ആദ്യമായി ചെയ്തത്. വി ഐ പി സ്യൂട്ടിലായിരുന്നു സാന്ഡൊ വീട്ടിലെത്തിയതെന്ന ചില കുപ്രചരണങ്ങള് ഇപ്പോഴും നിലവിലുണ്ട്. </div><br /><div></div><br /><div>ഈ പ്രേതബാധക്കു ശേഷം തന്റെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഉല്ലാസകേന്ദ്രമായ പാലക്കാടിനടുത്തുള്ള കരിമ്പനക്കാടുകളിലേക്കുള്ള ഉല്ലാസ യാത്രക്കിടയില് ഹൊണൊലുലുവില് വച്ച് ഒരു എമണ്ടന് പോത്തിനെ പിടിച്ച് അലുമിനിയം കലത്തിലാക്കാന് ഒരു ശ്രമം നടത്തി പരാജയപ്പെട്ടിരുന്നു. </div><br /><div></div><br /><div>ഒരിക്കല് മണ്ടനായിവന് ലണ്ടനില് പോയി രാജ്ഞിയുടെ കിരീടം മോഷ്ടിക്കുകയും കൊച്ചിയില് കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്തിരുന്നു. ജീവിതത്തില് ഒരിക്കലും പരാചയമെന്തെന്നറിയാത്ത പൂജ്യം പൂജ്യം ഏഴ് ഇതിന്റെ അന്വേഷണ ചുമതല ഏറ്റെടുത്ത് കൊച്ചിയില് എത്തി. അയാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ പരാജയം അവിടെ തുടങ്ങുകയയിരുന്നു. ഈ കാര്യത്തില് കൊച്ചിയിലെ മണ്ണില് മിസ്റ്റര് ബോണ്ട് മുട്ടുകുത്തിയെന്നാണൈതിഹ്യം. </div><br /><div></div><br /><div>--------------</div><br /><div></div><br /><div>"ട്ര്ണിം... ട്ര്ണിം... ട്ര്ണിം... "</div><br /><div></div><br /><div>"ഹലോ, ആരാത്?"</div><br /><div></div><br /><div>"ഹലോ, മനുവല്ലേ ത"</div><br /><div></div><br /><div>"അതെ മനുവാണ് ത"</div><br /><div></div><br /><div>"കടമറ്റത്ത് ഫാമിലിയിലെ മനു ത?"</div><br /><div></div><br /><div>"അതേഡോ താന് കാര്യം പറ"</div><br /><div></div><br /><div>"കൊച്ചീലെ ഇടപ്പള്ളീലുള്ള സാന്ഡൊസിനെയറിയൊ?"</div><br /><div></div><br /><div>"യാ"</div><br /><div></div><br /><div>"ഒരു അത്യാവശ്യ കാര്യം അറിയിക്കാനാ വിളിച്ചത്"</div><br /><div></div><br /><div>"നേരം കളയാതെ പറഞ്ഞു തുലക്കടോ"</div><br /><div></div><br /><div>"ഒരൊഴിപ്പിക്കല് കേസ്സാ"</div><br /><div></div><br /><div>"ക്വെട്ടേഷന് അല്ലേ?"</div><br /><div></div><br /><div>"അങ്ങനെം പറയാം. സാന്ഡോസിനു പ്രേതബാധ. അതൊന്നുഴിഞ്ഞിറക്കിത്തരണം."</div><br /><div></div><br /><div>"അതാണോ ഇത്ര വലിയ കാര്യം. ഇത്തിരി വെള്ളുള്ളിപൂക്കളും, ഇത്തിരി ചുവന്നുള്ളിപൂകളും, ഒരു മരക്കുരിശും റെഡിയാക്ക്, കുറച്ച് കടുകും മോരും. ഞാന് ഇന്നു സൂര്യാസ്തമനത്തിനു ശേഷം അവിടെയെത്തുന്നതാണ്" </div><br /><div></div><br /><div>"ഓ, വളരെ ഉപകാരം. വെക്കട്ടെ"</div><br /><div></div><br /><div>"ഓ"</div><br /><div></div><br /><div>-----------</div><br /><div></div><br /><div>ചത്ത ശവത്തിനു ജീവന് കൊടുക്കുന്ന മൃതോത്ഥാന പ്രവര്ത്തനത്തില് ഏര്പ്പെട്ട തന്റെ ഗുരുവില് നിന്ന് അനുഗ്രഹവും വാങ്ങി, മൊട്ടത്തലമറക്കാനൊരു ചട്ടിതൊപ്പിയും കമഴ്തി ചാരനിറത്തിലുള്ള ളോഹയും വലിച്ചു കേറ്റി ബ്ലാക്ക്ബെല്റ്റിട്ട് കയ്യിലൊരു കൊടക്കാലന് വടിയുമായി മനുത വൈകുന്നേരം ഏഴുമണിയോടെ ഇടപ്പള്ളിയിലെ സാന്ഡോസ് ഗൃഹത്തിലെത്തി. </div><br /><div></div><br /><div>മനുതയുടെ കൂടെ ക്ഷണിക്കപ്പെടാത്ത ഒരതിധി കൂടിയെത്തിയിരുന്നു. മനുതയുടെ പോര്ട്ട്ഫോളിയൊ ഡെവലപ്പിങ്ങിനായി ചെയ്തു തീര്ത്ത വര്ക്കുകളുടെ പടം പിടിക്കാനും ഒഴിപ്പിക്കലില് ഇത്തിരി സഹായത്തിനയും കൂടെ നിര്ത്തിയിരിക്കുന്ന മുത്തുപ്പ, തന്റെ സന്തത സഹചാരിയായ ക്യാമറയും തോളിലേറ്റി മുത്തുപ്പയും എത്തിചേര്ന്നു. സൈറ്റിന്റെ വിഗഹ വീക്ഷണം നടത്തി വീടും കൂടും എല്ലാമടക്കം ഒരഞ്ചാറ് ക്ലിക്ക്. മുത്തുപ്പ പണിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. </div><br /><div></div><br /><div>വെള്ളസാരിയില് പൊതിഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യനെ പൂമുഖത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. അവിടെ പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ വാഴയിലയില് ഇരുത്തി. </div><br /><div></div><br /><div>"ആരാ നീ?"</div><br /><div></div><br /><div>"നീയാരാടാ അതു ചോദിക്കാന്"</div><br /><div></div><br /><div>"ഞാന് മനു ത. കടമറ്റത്ത് മനുത. നീയാര്?"</div><br /><div></div><br /><div>"ഞാന് യക്ഷി. മീനാക്ഷിയക്ഷി"</div><br /><div></div><br /><div>"നീ ഇവന്റെ ദേഹം വിട്ടിറങ്ങിപോകുക"</div><br /><div></div><br /><div>"ഉവ്വ, താന് പറയുമ്പോളിറങ്ങിപ്പോവാനല്ലേ ഞാന് കയറിക്കൂടിയത്"</div><br /><div></div><br /><div>"അല്ലേല് നിന്നെ ഞാന് തളക്കും"</div><br /><div></div><br /><div>"താന് ഒലത്തും. ഒന്നു കാണട്ടേടൊ തന്റെ തളക്കല്. നല്ല പുത്തന് സാരിയൊരെണ്ണം അഡ്വാന്സ് ഡെപ്പോസിറ്റ് വെച്ചാ ഞാനിവിടെ താമസിക്കുന്നത്"</div><br /><div></div><br /><div>"മുത്തുപ്പാ, ആ വെള്ളുള്ളിപ്പൂക്കള് തരൂ" </div><br /><div></div><br /><div>"ഇതാ"</div><br /><div></div><br /><div>"താനിതെവിടെയാ തിരുകി കേറ്റുന്നേ. മനുഷ്യെന്റെ ചെവിയിലും മൂക്കിലും ഈ പൂക്കള് വെക്കാന് തനിക്ക് ഭ്രാന്തുണ്ടോ?" </div><br /><div></div><br /><div>"ശബ്ദിക്കരുത്. ഈ മനുത നിന്നെപ്പോലെ എത്രയെണ്ണത്തെ തളച്ചതാ. നിനക്കു ബ്ലോഗ്ഗ് അറിയുമോ. അവിടെ പോയി നോക്ക്. ഈ മനുത ആരാണെന്നറിയാം. എങ്ങനെയറിയാനാ, നീയെല്ലാം ചത്തു പോയിട്ടെത്രകാലമായി"</div><br /><div></div><br /><div>"താനെന്ത് --പ്പായാലും എനിക്കെന്താ." </div><br /><div></div><br /><div>"നിന്നേക്കാള് വലിയ കാമധേനുവിനെ പിടിച്ചു കെട്ടിയവനാ ഈ ഞാന്. എന്റെ കമ്പൈസ് മാത്രം വായിച്ചാമതി. നീ ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് മരിച്ചു പോകും. പിന്നെ ഈ പൂക്കളൊന്നും വേണ്ട"</div><br /><div></div><br /><div>"പിന്നേ താന് കൊറെ ഒലത്തി.... തുണ്ണീം പൊക്കിപ്പിടിച്ച് പെണ്പിള്ളേരുടെ മുന്നിലൂടെ ഓടി... ദീപേടെ മുന്നില് മുണ്ടഴിച്ചിട്ടുള്ള ഹനുമാന് ചാട്ടമൊന്നും എനിക്കറിയാത്തതല്ല. അന്നു ദീപ ഓടിക്കാണും അതുപോലെ എന്നെോടിക്കാന് നൊക്കല്ലേ... ഇതു ആളു വേറെയാ... തന്റെ ഊഞ്ഞാലു വായിച്ചിട്ട് ഞാന് മരിച്ചില്ല എന്നിട്ടല്ലെ?"</div><br /><div></div><br /><div>"എന്റെ ആഴ്ചകുറിപ്പുകള് വായിച്ചാല് നീ മാനസാന്തരം പ്രാപിച്ച് ഈ ബോഡിയുപേക്ഷിച്ചു പോകും" മുത്തുപ്പ മനസ്സില് പറഞ്ഞു.</div><br /><div></div><br /><div>യക്ഷിയുടെ ബ്ലോഗ്ഗു വായനയെപറ്റിയറിഞ്ഞ മനുത ഇവളെകൊണ്ട് അധികം പറയിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നില് നാണം കെടാനുള്ള സകലസാധ്യതകളും ഉള്ളതിനാല് അധികം കാത്തു നില്ക്കാതെ, ബാക്കിയുള്ള പൂവും കടുകും വാരി പ്രേതവായിലേക്ക് കുത്തിത്തിരുകി. ഗ്ലാസ്സിലിരുന്ന മോരും ഒഴിച്ചു കൊടുത്തു പ്രേതവായ് ഫില് ചെയ്ത് സീല് ചെയ്തു. </div><br /><div></div><br /><div>മുത്തുപ്പ, മനുതഗുരു ചെയ്യുന്ന ഓരോന്നിന്റേയും പടം ക്ലിക്കികൊണ്ടിരുന്നു. മനുത അടിയന്തിര ഗട്ടത്തില് പെട്ടെന്നെടുത്ത തീരുമാനമായതിനാല്, വായില് പൂതിരുകുന്ന രംഗം ക്ലിക്കാന് മുത്തുപ്പാക്കു കഴിയാതെപോയി. അന്നേരം മുറ്റത്തൂടെ ഓടിപ്പോയ പൂച്ചകുട്ടിയെ ക്ലിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അദ്ദേഹം. </div><br /><div></div><br /><div>"സര്, ഒരിക്കല് കൂടി വായില് കയ്യൊന്നു വെക്കു"</div><br /><div></div><br /><div>"മിസ്റ്റര് മുത്തുപ്പ. ഇതു കല്യാണത്തിലെ താലികെട്ടു രംഗമല്ല. ഇനി കൈവെച്ചാല് അവള് അതിലൂടെ എന്നിലേക്ക് കയറികൂടും. ബാക്കിയുള്ളത് പിടിച്ചാല് മതി" </div><br /><div></div><br /><div>"ഡോ താന് കൊറെ നേരായല്ലോ ഇതു തൊഡങ്ങീട്ട്. ഇതൊന്നവസാനിപ്പിക്കഡോ. മോരു കുഡിച്ച് ഉള്ളകെട്ടും ഇറങ്ങീട്ടു നിക്ക്വാ. എനിക്കു പോയിട്ടൊന്നു വീശീട്ടു വരാനുള്ള സമയമായി" </div><br /><div></div><br /><div>"നീ ഇനിയും ഇറങ്ങിപ്പോയില്ലെ."</div><br /><div></div><br /><div>"ഹഹഹ. കുടികിടപ്പവകാശം വാങ്ങിട്ടാഡോ ഞാനിവിടെ കേറിയത്"</div><br /><div></div><br /><div>"ഹും കുടികിടപ്പവകാശം... ഈ കുരിശിനാല് ഞാന് നിന്നെ തളക്കാന് പോകുകയാണ്"</div><br /><div></div><br /><div>"താന് വേറെ വല്ല പണിയും നോക്കി പോകുന്നുണ്ടോ. ചൂടുകാലത്ത് അല്പം തണുപ്പുകിട്ടാന് സെമിത്തേരിയിലെ മാര്ബിളിട്ട കല്ലറക്കുമുകളില് കുരിശില് തലയും ചാരികിടന്നുറങ്ങുന്ന എന്റെയടുത്താണോ തന്റെ ഈ ചിന്ന കുരിശും വച്ചുള്ള കളി" </div><br /><div></div><br /><div>തന്റെ അവസാനത്തെ അടവും പിഴക്കുമെന്നുറപ്പായപ്പോള് വളഞ്ഞ കാലുള്ള വടിയും കയ്യിലെടുത്ത് സ്ഥലം കാലിയാക്കാന് ഒരുങ്ങുകയാണ് മനുത. ക്ലിക്കിയ പടത്തേക്കാളും നല്ലത് ക്ലിക്കാത്ത പടമാണെന്നറിയാമെങ്കിലും ഇനിയും ക്ലിക്കാന് പോയാല് ശരിയാവില്ലെന്നതിനാല് മുത്തുപ്പയും തിരിച്ചുപോക്കിനുള്ള ഒരുക്കം തുടങ്ങി. </div><br /><div></div><br /><div>"സാന്ഡോസില്ലേ അവിടെ"</div><br /><div></div><br /><div>"ആ ഇതാര് സിയ മോനൊ. വാ കയറിവാ. അപ്പൊ മോനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ. നമ്മടെ സാന്ഡൊയല്ലേ ഈ സാരിയുമെടുത്തിവിടെയിരിക്കുന്നെ"</div><br /><div></div><br /><div>"ഓ ഇവനെന്തു പറ്റി?" "പ്രേതം കയറിക്കൂടിയതാ. അതിന്റെ ഒഴിപ്പിക്കലാ ഇപ്പൊ നടക്കുന്നത്"</div><br /><div></div><br /><div>"ഉം, ഈ പ്രേതത്തെ ഒഴിപ്പിക്കാല് ട്രഡീഷണല് വഴികളൊന്നും പറ്റില്ല. ഇതു ബ്ലോഗൂര് കാവിന്റെ അടുത്തുള്ള കരിമ്പനയില് താമസിച്ചിരുന്ന ബ്ലോക്ഷി ആവാനാ വഴി. ഇവന് ഈയിടെയായി നട്ടപ്പാതിരക്കും നട്ടുച്ചക്കും ഒരുപോലെ ബ്ലോഗില് തന്നെയായിരുന്നു."</div><br /><div></div><br /><div>"അങ്ങനെയൊ, ഇനി ഇപ്പൊ എന്തോ ചെയ്യും?"</div><br /><div></div><br /><div>"അതിനെന്തു പ്രയാസം. ഇതിപ്പൊ ഇറക്കിത്തരാം. കമ്പ്യുട്ടര് എവിടെ. ഫോട്ടോഷോപ് ലോഡ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ?"</div><br /><div></div><br /><div>"ഉണ്ട്, ഇതാ"</div><br /><div></div><br /><div>"ഉം. ഇപ്പൊ ശരിയാക്കിതരാം."</div><br /><div></div><br /><div>മനുതയും മുത്തുപ്പയും നോക്കിനില്ക്കേ സിയ കമ്പ്യൂട്ടറില് ഫോട്ടോഷോപ്പെടുത്ത് ഫയല് ന്യു സെലക്റ്റ് ചെയ്ത് ഒരു പുത്തന് ചിത്രം തയ്യാറാക്കാന് ഒരുങ്ങി. ടെക്സ്റ്റ് ടൂള് എടുത്ത് ഏരിയല് ഫോണ്ട് സെലെക്റ്റ് ചെയ്ത് ചുവന്ന നിറവും എടുത്ത് പുതിയ ലയെറും എടുത്ത് ചിത്രത്തിന്റെ നടുവില് "SAN DOZ" എന്നെഴുതി. അതിനു നടുവിലൂടെ കാണുന്ന വിടവിലൂടെ ഒരു കുരിശു രൂപം അടുത്ത ലെയറിലും വരച്ചു വച്ചു. ഫയല് മെനുവില് ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് സേവ് എടുത്ത് sandoz2 എന്നു നാമകരണവും ചെയ്തു.</div><br /><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049871862736810290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 192px; CURSOR: hand; HEIGHT: 132px; TEXT-ALIGN: center" height="135" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_0T9K29r3XvM/RhS_tCuq8TI/AAAAAAAAACE/hLFQ6fr_bZk/s400/sandoz2.jpg" width="284" border="0" /><br /><div>ഫയല് സേവ് ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞതും വാഴയിലയിലിരുന്നിരുന്ന സാന്ഡോസ് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. സാരിയെല്ലാം അഴിച്ചു മാറ്റി. ഓടിപ്പോയി മുറിയില് നിന്നു കൈലിയും ചുറ്റി ഒരു ടീ ഷര്ട്ടും ഇട്ട് തിരിച്ചു വന്നു. പട്ടഷാപ്പില് പോകാനിരുന്ന സാന്ഡോസ് സിയയോടൊപ്പം ഫൊട്ടൊഷാപ്പില് കേറി മേഞ്ഞു നടന്നു. </div><br /><div></div><br /><div>ആധുനിക കാലത്തെ പ്രേതമൊഴിപ്പിക്കല് കണ്ട് ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ മനുത ഊശാന്താടിയിലെ രണ്ടു രോമങ്ങളേയും തലോടി ചിന്താകുന്തനായി തിരിച്ചു പോയി. ചുമ്മ കിട്ടുന്നതല്ലേ എന്നു കരുതി സാന്ഡോസ് അഴിച്ചു കളഞ്ഞ സാരി മുത്തുപ്പ തന്റെ ക്യാമറയോടൊപ്പം കയ്യില് കരുതി. മുത്തുപ്പയുടെ കയ്യിലെ വെള്ളസാരി അപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-1517021793017972419?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-47085298299933473922007-03-22T08:14:00.000+04:002007-05-23T08:08:11.605+04:00പൊടിമീശക്കാരനും കന്യകയും (A)"ഞാനൊരു കാര്യം പറയാം. ഏതായാലും കുറെ സമയം ബാക്കി. നമ്മുക്കൊരു സിനിമക്കു പോയാലൊ?"<br /><br />"സിനിമക്കൊ? അതിനിനി മണ്ണാര്ക്കാട് പോണം"<br /><br />"എവിടെ വേണേലും പോകാം. വെറുതെയിരുന്നു ബോറടിക്കുന്നു"<br /><br />"എന്നാ ശരി പോകാം"<br /><br />"പക്ഷെ എനിക്കു മറ്റേ സിനിമകാണണം"<br /><br />"മറ്റേതോ?"<br /><br />"അതെ ഏ പടം. ഞാനിതു വരെ കണ്ടിട്ടില്ല. നാട്ടിലാകുമ്പോള് ഇതൊന്നും പറ്റില്ല. ആരേലും കണ്ട് അപ്പനറിഞ്ഞാ പിന്നെ അതു മതി. ഇവിടെ ആരും കാണില്ലല്ലൊ"<br /><br />"ഡാ നവീ, അതൊക്കെ ശരി. വയസ്സ് 10-20 ആയിട്ടും അതിന്റെ വിശേഷമൊന്നും മുഖത്ത് കാണുന്നില്ലല്ലൊ നിനക്ക്. ഇവിടെ എല്ലാം ഭയങ്കര സ്റ്റ്രിക്റ്റാ. വെറുതെയൊന്നും കടത്തിവിടില്ല തിയെറ്ററിലേക്ക്."<br /><br />"അപ്പൊ പിന്നെ എന്തു ചെയ്യും. എനിക്കേതായാലും കാണണം"<br /><br />"ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. നിന്നെ ഞങ്ങള് അതിനുള്ളില് കയറ്റാം. പടം കാണുവേം ചെയ്യാം. മൊത്തം ചിലവ് നിന്റെ വക. സമ്മതിച്ചൊ?"<br /><br />"ഓ കെ"<br /><br />------<br /><br />മണ്ണാര്ക്കാട്, കൂട്ടുകാരന് സജീവിന്റെ പെങ്ങളുടെ വിവാഹത്തിനു പോയതാണ് ഞാനും നവീനും, രമേഷും, ജസ്റ്റിനും. ഒരുവഴിക്കു പോകുന്നതല്ലേ ഇനി കല്യാണത്തിനു നേരം വൈകിയെത്തേണ്ടന്നു കരുതി ഞങ്ങള് രണ്ടു ദിവസം മുമ്പേ സജീവിന്റെ വീട്ടിലെത്തി. ചായകുടീം കടീം വീട്ടിലുള്ളോരെം പരിചയപ്പെടലും, ഉച്ചക്കുള്ള ഊണും നാട്ടാരുടെ ഇന്റര്വ്യൂവും കഴിഞ്ഞ് ചുമ്മയിരിക്കുമ്പോഴാണ് നവീന് വെളിപാടുണ്ടായത് എ പടം കാണാന്.<br /><br />നവീനിന് പ്രായം വേണമെങ്കില് ഒരു കല്യാണമെല്ലാം കഴിക്കാം എന്നു സര്ക്കാര് എഴുതി വച്ച ഇരുപത്തി ഒന്ന് ആയെങ്കിലും, മുഖം കണ്ടാല് പതിനാലിനു മേലെ പറയില്ല. മുഖത് രോമം ഇപ്പൊഴും വരണോ വേണ്ടയോ എന്ന തീരുമാനം, സ്വാശ്രയ കോളേജ് പ്രശ്നം പോലെ നീണ്ടു പോകുന്നു.<br /><br />നാട്ടിലുലെനിക്കുള്ള ക്ലീന് ഇമേജിന് യാതൊരു വിധത്തിലും കോട്ടം തട്ടില്ലെന്നതിനാലും, ഇത്തരം പടം ആദ്യമൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതിനാലും, ഇതെന്താണെന്നറിയാനുള്ള ഒരു ക്വസ്റ്റിനാലും, കൂട്ടുകാരെല്ലാം പടത്തിനുപോയാല് കല്യാണവീട്ടില് വരുന്ന താത്ത കുട്ടികളെ ഒറ്റക്കു മനേജ് ചെയ്യേണ്ടി വരും എന്നതിനാലും (വേറെ ഒന്നിനാലും അല്ലെന്നിപ്പോള് മനസ്സിലായില്ലെ) എനിക്കും പരിപാടിയോട് പരിപൂര്ണ്ണ സമ്മതം. പിന്നെ ചിലവ് മുഴുവന് നവീന്റെ തലയിലും വേറെന്തു വേണം ആര്മാദിക്കാന്?.<br /><br />അന്നാളുകളില് ഏതോ ഒരു മഹാന് പറഞ്ഞതോര്ക്കുന്നു "ഇത്ര കാണാനായി ഇതില് എന്താ ഉള്ളത്. മനുഷ്യ ശരീരത്തില് മുഴച്ചു നില്ക്കുന്ന ഒരു മാംസകഷ്ണം, അതു വെറും മാംസം തന്നെ നിന്റെ കയ്യിലും കാലിലും ഉള്ളതുപോലെ. അതു സ്ത്രീകളെ പുരുഷന്മാരില് നിന്ന് വ്യത്യസ്തരാക്കുന്നു. ഇതില് ഇത്ര ആകര്ഷണീയത എന്താണുള്ളത്?". ഇതു കേട്ടപ്പോള് തുടങ്ങിയിട്ടുള്ള ആഗ്രഹമാണ്, ഇതില് ആകര്ഷണീയത എന്താണെന്നറിയണമെന്ന്. ഇപ്പോള് അതിനുള്ള അവസരവും വന്നിരിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം സിനിമയും കാണാം. എന്റെ മനസ്സിന്റെ കടിഞ്ഞാണ് എന്നില് നിന്നും നഷ്ടപ്പെട്ട്, ലക്കും ലഗാനുമില്ലാതെയോടുന്ന കുതിരയായതു മാറി.<br /><br />----<br /><br />സജീവ് അകത്തുപോയി ഒരു ഐബ്രോപെന്സിലും കൊണ്ട് വന്നു. മഴപെയ്തു രണ്ടുദിനം കഴിയുമ്പോള് മുളപൊട്ടുന്ന മുറ്റത്തെ നെന്മണിയുടെ നാമ്പുകള്പോലെ, ചിന്നതായി കിളിര്ത്തു വരുന്ന നവീന്റെ പൊടിമീശയില് ഒരു പ്രയോഗമങ്ങ് നടത്തി. ഇപ്പോള് നവീന്റെ പ്രായ നിലവാരം പതിനാലില് നിന്ന് പതിനാറിലേക്ക് കുതിച്ചുയര്ന്നു. എ പടം കാണുന്ന പൌരനാവാന് ഇനിയും വേണം അവന് രണ്ടുവര്ഷം കൂടി. ഏതായാലും പോകാന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. കവലയില് നിന്നൊരു ജീപ്പു വിളിച്ച് ഞങ്ങളും സജീവും അവന്റെ മൂന്ന് കൂട്ടുകാരും കൂടിയുള്ള ഗാങ്ങ് യാത്രതിരിച്ചു.<br /><br />ടിക്കറ്റെടുത്ത് ആദ്യം തന്നെ നവീന്നെ പറഞ്ഞയച്ചു. അവനെ കയറ്റിയിട്ടുവേണ്ടെ ബാക്കിയുള്ളവര് കേറണോ വേണ്ടെ എന്നു തീരുമാനിക്കാന്. ഞങ്ങളെല്ലാം അവിടെ മാറിനിന്നു. നവിയുടെ പൊടിമീശയില് പുരട്ടിയ കന്മഷിയിലൊന്നും വീഴില്ലെന്ന് തീറെഴുതി ഗേറ്റ് കീപ്പര് അവനെ തിരിച്ചയച്ചു, പ്രായമായില്ലാ പോലും. അപ്പോഴാണ് നവി പോക്കറ്റിലിരിക്കുന്ന "ഐഡന്റിറ്റി കാര്ഡി"നെ പറ്റിയോര്ത്തത്. ഐഡി കണ്ട കീപ്പര് "പോട പോട. അധികം വിളച്ചിലെടുക്കല്ലെ, പോലീസിനെ വിളിക്കുവെ" എന്നും പറഞ്ഞ് അവനെ വിരട്ടിവിട്ടു. പോയ ഉന്മേഷമില്ലാതെ വിഷമിച്ചു വരുന്ന നവീന്റെ മുഖത്തെ അപ്പോഴത്തെ വികാരപ്രകടനങ്ങള് ഒരിക്കലും ഒരു എ പടത്തിനു ചേരുന്നതായിരുന്നില്ല.<br /><br />സജീവിന്റെ നിര്ദ്ദേശമനുസരിച്ച്, അടുത്ത ശ്രമത്തിനു ഞങ്ങള് തയ്യാറായി. എല്ലാവരുടെയും ടിക്കറ്റ് വാങ്ങി സജീവ് കയ്യില് പിടിച്ചു. നവീനെ ഞങ്ങള് ഏഴുപേരും കൂടി ചുറ്റും കൂടിനിന്ന് പൊതിഞ്ഞു ഗേറ്റിലെത്തി. എട്ടുപേരേയും ഒപ്പം കണ്ടപ്പോള് ഓരോരുത്തരെ നോക്കാന് ഗേറ്റ്കീപ്പര്ക്കു പറ്റിയില്ല. ഞങ്ങള് ടിക്കറ്റ് കൊടുക്കും മുമ്പ് തന്നെ തിക്കിതിരക്കി നവീനെയും രമേഷിനേയും വാതിലിനപ്പുറമെത്തിച്ചു.<br /><br />"എട്ടാള്, രണ്ടാള് കേറിപ്പോയി." ടിക്കെറ്റേല്പ്പിച്ചു കൊണ്ട് സജീവ് പറഞ്ഞു. ഗേറ്റ്കീപര് എണ്ണിനോക്കി. ആറുപേരെ കണ്ട് സംതൃപ്തിയോടെ ടിക്കറ്റ് കീറിതന്നു.<br /><br />പടം തുടങ്ങി കുറെ ആയപ്പോള് ക്യാപ്റ്റന് രാജു ഏതോ ഒരു കാടത്തി പെണ്ണിനെ പിടിച്ചു വലിക്കുന്നത് കണ്ടു. അതോടെ നല്ല പച്ചയും മഞ്ഞയും എല്ലാം വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്ന സ്ക്രീന് കേടായോ എന്നു പോലും തോന്നിപ്പോകും മൊത്തം നീല മയം. രാജുവിന്റേം കൂടെയുള്ള പെണ്ണിന്റെം വേഷവും നിറവും മാറി, കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് മനസ്സിലായി അവരുടെ നിറം മാത്രമല്ല, തടിയും തൂക്കവും, അച്ചനും അമ്മയും, വീടും, വാര്ഡും, പഞ്ചായത്തും എന്തിനധികം പറയുന്നു മാതൃരാജ്യമായ ഇന്ത്യവരെ മാറിപ്പോയെന്ന്. ഇപ്പോള് വെള്ളിതിരയില് അല്ല നീലത്തിരയില് കാണുന്നത് ഒരു നീല വെള്ളക്കാരനേയും നീല വെള്ളക്കാരിയേയുമാണ്. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് സ്ക്രീന് വെള്ളിതിരതന്നെയായി. കാടിന്റെ നയന മനോഹര കാഴ്ചകള് തിരികെ വന്നു.<br /><br />അടുത്ത ഒരു വട്ടം കൂടി ഇതാവര്ത്തിച്ചു. അതു കഴിഞ്ഞപ്പോള് സജീവും കൂട്ടുകാരും പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു.<br /><br />"ഇവിടെ രണ്ടെണ്ണമാ കണക്ക്. ഇനിയുണ്ടാവില്ല" സജീവ് അറിയിച്ചു. ഇതിനിടയില് തിയറ്റര് കാലിയായിതുടങ്ങിയിരുന്നു.<br /><br />"സിനിമ കഴിയട്ടെ എന്നിട്ടു പോകാം. കഥയെന്താവുമെന്നറിയേണ്ടെ" ഞാന് പറഞ്ഞു. സജീവ് എന്നെ രൂക്ഷമായൊന്നു (അതൊ പുച്ചത്തോടെയൊ) നോക്കി അവിടെതന്നെയിരുന്നു. ആ രൂക്ഷതയെന്തിനായിരുന്നെന്ന് പത്തുമിനുട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള് മനസ്സിലായി. പ്രതീകാരാഗ്നിയില് വെന്തു നീറിയ നായിക, വില്ലനെ കൊലപണ്ണിയശേഷം, ഞാന് ഇനി ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്നും പറഞ്ഞ് ആത്മഹത്യ ചെയ്തപ്പോള് സങ്ങതി ശുഭം.<br /><br />പടം വിട്ട് പോകുമ്പോള് നവീനെ കണ്ട ഗേറ്റ്കീപ്പര് അവനെ ഒന്നു കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നതു കണ്ടു. ‘ഇവനേതു കാലിനിടയില്കൂടി ഇവിടെ കേറിപറ്റി?’ എന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ ഭാവം. ഏതായാലും എ പടം കണ്ടു. സമാധാനമായി. ഇനി ആ വഴിക്കു പോകേണ്ടല്ലൊ. പടം കണ്ട ക്ഷീണം തീര്ക്കാന് ഹോട്ടലില് കയറി പൊറോട്ടയും ബീഫ്രൈയുമടിച്ചശേഷമാണ് സജീവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചത്. പിന്നെ ഒരു കാര്യംകൂടി കന്യക ആ സിനിമാശാലയുടെ പേരായിരുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-4708529829993347392?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-63801141549802104292007-03-15T09:26:00.001+04:002009-05-24T22:42:58.986+04:00പ്രേമസുധാകരംഒരു ഞായറാഴ്ചയുടെ അലസതക്കു ശേഷം ഒന്നുറങ്ങാന് കിടന്നതാണ് സുധാകരേട്ടന്. ഞായറായതു കൊണ്ട് നിങ്ങള് വിചാരിക്കേണ്ട ബാക്കി ദിവസങ്ങള് മുഴുവനും ഓടിനടന്ന് കിളച്ചു മറിക്കുമെന്ന്. എല്ലാ ദിവസവും ഇതുപോലെയൊക്കെതന്നെ. ഉച്ചയൂണ് കഴിഞ്ഞ് ഒരുറക്കം സുധാകരേട്ടന്റെ വീക്നെസ്സാ. ഈ വീക്നെസ്സിനെ താലോലിച്ച് സുധാകരേട്ടന് ഉറക്കത്തിന്റെ അഗാധ ഗര്ത്തങ്ങളിലേക്ക് ചാടാനൊരുങ്ങുമ്പോഴാണ്, വടക്കേപ്പുറത്ത് നിന്ന് പ്രേമേചിയുടെ മുറുമുറുപ്പ് സ്റ്റെപ് സ്റ്റെപ് ആയി വോള്യം കൂടിവന്ന് അത് സുധാകരേട്ടന്റെ കര്ണ്ണപുടങ്ങളെ തഴുകിയെത്തിയത്.<br /><br />"ഇവിടെയുണ്ടൊരു സാധനം. തീറ്റെം ഉറക്കോം. തീറ്റെം ഉറക്കോം തന്നെ"<br /><br />സുധാകരേട്ടന്റെ ശ്രദ്ധ പ്രേമേച്ചിയുടെ മൊഴികളിലേക്കൊതുങ്ങി. ചെവികള് ഷാര്പന് ചെയ്ത് പ്രേമെച്ചിയിലെക്ക് ഫോക്കസ് ചെയ്തു. ബാക്കിയെല്ലാം ഔട്ട് ഓഫ് ഫോക്കസ്.<br /><br />"എന്നിട്ട് വല്ല കാര്യമുണ്ടോ അതും ഇല്ല"<br /><br />ഒരു കാര്യമില്ലെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള് സുധാകരേട്ടന് കാര്യം പിടി കിട്ടി. തന്നെ പറ്റി തന്നെ. സുധാകരേട്ടന്റെ രണ്ടു കണ്ണുകളും രണ്ടു ബള്ബുകളായി അവിടമാകെ പ്രകാശം പരത്തി.<br /><br />"ഇവിടന്നും തിന്നും, അവിടന്നും തിന്നും, അങ്ങേലെ അവളുമ്മാരുടെ അവിടന്നും തിന്നും." പ്രേമാന്റിയുടെ പ്രസംഗം തകത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />???ഞാനിന്നലെ കാര്ത്യായനീടെ വീട്ടീന്ന് കപ്പപ്പുഴുക്ക് തിന്നതിവളെങ്ങനറിഞ്ഞു. കാര്ത്യായനി നല്ല പെണ്ണാ. അവള് എന്തു വേണേലും തരും എന്തും. അവളെങ്ങനെ തരതിരിക്കും, അവളുടെ കെട്ട്യോന് കുമാരന് കൂപ്പിലു പോയാ അവളെ നോക്കാന് ഞാനല്ലാതെ പിന്നെ ആരാ.???? കാര്ത്യായനിയെ കുറിച്ചോര്ത്തപ്പോള് സുധാകരേട്ടന് ഉള്പുളകോല്പുളകം. എന്തായാലും ഇന്നേരത്ത് പുളകത്തെ പൂളിനോക്കി സ്വാദ് നോക്കാന് സ്കോപ്പില്ലാത്തതിനാല്, കട്ടിലില്നിന്നെഴുന്നേറ്റ് മുണ്ടെടുത്ത് മുറുക്കി കുത്തി വടക്കേപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചടിച്ചു.<br /><br />"ഇന്നലെക്കൂടി അവളോട്ക്ക് കയറിപ്പോകുന്നത് ഞാന് കണ്ടതാ." പ്രേമേച്ചി കഥ പറഞ്ഞു തീര്ത്തു.<br /><br />ഇതേ സമയം സുധാകരേട്ടന് പ്രേമേച്ചിയുടെ അടുത്തോടിയെത്തി അടിക്കാനായി കയ്യോങ്ങി.<br /><br />"ച്ചീ പോ പട്ടി" കയ്യിലിരുന്ന വടികോണ്ട് ഒന്നു കൊടുത്തുകൊണ്ട് പ്രേമേച്ചി അലറി.<br /><br />പാവം പട്ടി, അടികൊണ്ടതേ "കൈ കൈ" എന്ന് മോങ്ങലോടെ, കാര്ത്യായനീ ഗൃഹം ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു. സുധാകരേട്ടന് ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ തിരിച്ചുവന്ന് കട്ടിലില് വീണു. പട്ടിവേണൊ, പ്രേമ വേണോ, കാര്ത്ത്യായനി വേണോ എന്നിത്ത്യാദി ചിന്തകളില് മേഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോള്, കാര്ത്ത്യായനീടെ വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടി തട്ടി സുധാകരേട്ടന്, ഉറക്കത്തിന്റെ അഗാധഗര്ത്തത്തിലേക്ക് തട്ടി മറിഞ്ഞു വീണു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-6380114154980210429?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-40092899421334826952007-03-13T10:21:00.000+04:002007-05-23T08:09:03.895+04:00സെറ്റപ്പ്സുധാകരേട്ടന് തിരോന്തരത്ത് പോയി രണ്ടീസം കൊണ്ട് പോയകാര്യൊം കമ്പ്ലീറ്റാക്കി മടങ്ങിവന്നപ്പോള്, പ്രേമേച്ചിക്ക് പറയാന് ഒരു കാര്യം മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, കൈസറിന്റെ കാര്യം.<br /><br />കുട്ടികളാരും ചൊട്ടയിലേ നന്നായില്ല. എന്നിട്ടല്ലേ ഇപ്പോള്. കതിരിനു വളം വെക്കുന്ന പരിപാടി നിര്ത്തി, സുധാകരേട്ടന്, കണ്ടശ്ശാങ്കടവിലെ തോമസ്സുകുട്ടീടെ കയ്യിന്ന് കയ്യോടെ വാങ്ങി കൊണ്ട്വന്ന് കാലാ വളരണെ കയ്യാ വളര്ണെന്ന് നോക്കി വളര്ത്തുന്ന ഒരു ചാവാലിയല്ലാത്ത പട്ടിയാണ് ഇന്ത കൈസര്.<br /><br />സുധാകരേട്ടന് പോയതിനു ശേഷം കൈസറിന് ഉറക്കോം വേണ്ട ഊണും ഇല്ലാ എന്ന മട്ടായി. സദാസമയോം ഗേറ്റിങ്കല് തറവാട്ടിലേക്കു നോക്കി നില്ക്കല് തന്നെ. ആദ്യ ദിവസം നിന്ന് നോക്കിയവന് പിന്നെ ഇരുന്നും കിടന്നും നോക്കാന് തുടങ്ങി. ഇതെല്ലാം കണ്ട് മൂക്കത്തു വിരല് വെച്ചു പ്രേമേച്ചി. സ്വന്തം കുട്ടികള്ക്കില്ലാത്ത ആദിയെന്തിനാ ഈ പട്ടിക്ക്?.<br /><br />“പാവം കൈസര്. ങ്ങളേം നോക്കി കെടപ്പെന്നേര്ന്നു. ഒന്നും തിന്നിട്ടില്ല ഇതുവരെ.” പ്രിയതമന് വന്നു കേറും മുമ്പേ പ്രേമേച്ചി കഥയുടെ ചുരുളഴിച്ചു.<br /><br />“അവനെങ്കിലും എന്നോടല്പം സ്നേഹൊണ്ടല്ലൊ” കൈസറിന്റെ തലയില് തടവിക്കൊണ്ട് സുധാകരേട്ടന് പറഞ്ഞു.<br /><br />“ഓഹ്, അപ്പൊ പട്ടി മതി. ഞങ്ങളൊന്നും നിങ്ങള്ക്ക് പിടിക്കാത്തവരായി” പ്രേമേച്ചി പ്ലേറ്റ് മാറ്റി.<br /><br />“നീയെപ്പോഴാ ഞാന് വരുന്നതും കാത്ത്, വഴിക്കണ്ണും നട്ടിരുന്നിട്ടുള്ളത് ഇവനെപ്പോലെ?” വന്നു കേറുമുമ്പേ വഴക്കിടാന് വന്ന പ്രേമേച്ചിയെ രൂക്ഷമായൊന്നു നോക്കി സുധാകരേട്ടന് വാദമുഖം നിരത്തി.<br /><br />“ഓ, നിങ്ങളെപ്പവരും എന്നുവരുമെന്നൊന്നും അറിയാത്തപ്പോഴൊക്കെ ഞാനിവിടെ തന്നെയുണ്ടാവാറുണ്ട്” പ്രേമേച്ചി സത്യം സത്യമായി പറഞ്ഞു.<br /><br />പ്രേമേച്ചീടെ തനിസ്വഭാവം നന്നായറിയാവുന്നതിനാല്, സുധാകരേട്ടന് മറുത്തൊന്നും പറയാതെ തലയും താഴ്തി അകത്തോട്ട് കടന്നു പോയി.<br /><br />(പ്രാണേശ്വരന് വരുന്നതെപ്പോഴെന്നറിയാതെ വഴിക്കണ്ണുമായി കാത്തിരിക്കും എന്നു മാത്രം മനസ്സിലാക്കുക. അല്ലാതെ പ്രേമേച്ചി നിങ്ങള് വിചാരിക്കുന്ന പോലത്തെ ആളൊന്നുമല്ല).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-4009289942133482695?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-2009559420185665872007-03-08T14:16:00.000+04:002007-05-23T08:09:16.391+04:00നല്ല ഡോക്ടര്.കാലത്തേതന്നെ ഒരു പൊതിയും കൈപിടിച്ച് നടന്ന് വരുന്ന കുട്ടന്മാഷെ കണ്ട് കിട്ടുണ്ണിമാഷ് വണ്ടറടിച്ച് നിന്നുപോയി. ഇന്നു ശനിയാഴ്ചയല്ലേ. ഇന്ന് സ്കൂളില്ലല്ലോ. ഇയാളിതെവിടെപോയിട്ടാ.<br /><br />“അല്ല മാഷെ, നിങ്ങളിതെവിടുന്നാ ഈ വെളുപ്പാങ്കാലത്ത്?” പുട്ട്മിണുങ്ങി ചോദിച്ചു.<br /><br />“ഓഹ്, ഒന്നും പറയേണ്ട മാഷെ. ഞാനാ മധുസൂതനന് ഡോക്ടറെയൊന്നു കാണാന് പോയി. എന്താ തിരക്കവിടെ. ആറ് മണിക്കു ടോക്കനും പിടിച്ചിരിക്കണതാ. ഇപ്പൊഴാ ഒന്നു കാണാനായെ” കുട്ടമ്മാഷ് കഥ പറഞ്ഞു.<br /><br />“നിങ്ങള്ക്കിപ്പൊ എന്താ പറ്റിയേ മധുഡോക്ടറെകാണാന് ?”<br /><br />“കിഡ്നിക്കൊരു ചെറിയ പ്രശ്നം എന്നാ ഡോക്ടര്പറഞ്ഞത്.”<br /><br />“കിഡ്നിക്കാണേല് ആ സക്കരിയായല്ലാരുന്നൊ നല്ലത്?” പുട്ടുമിണുങ്ങി ഒരു ഓപ്ഷന് കൂടി സജസ്റ്റ് ചെയ്തു.<br /><br />“ഇയാളുനല്ലയാളാ. ലക്ഷ്മീടെ ആങ്ങളേനെ ഇയാളല്ലേ നോക്കിയിരുന്നേ.” ഭാര്യാ സഹോദരനെ നോക്കിയ ഡോക്ടറെ നല്ലതല്ലെന്ന് കുട്ടമ്മാഷിനു പറയാനൊക്കില്ലല്ലൊ.<br /><br />“അയാളല്ലേ കഴിഞ്ഞ മാസം മരിച്ചുപോയത്?” പുട്ട്മിണുങ്ങി വിടാനുള്ള ഭാവമില്ല.<br /><br />“ങാ. അതു ശരിയാ. എന്തു ചെയ്യാം. നല്ലവനായിരുന്നു. ഒരു ഹാര്ട്ടറ്റാക്ക് അത്രേ ഉണ്ടായുള്ളു” കുട്ടമ്മാഷ് നെടുവീര്പ്പിട്ടു.<br /><br />“അതെന്നാ പറയുന്നെ മധുഡോക്ടറ് പോരാന്ന്” പുട്ട്മിണുങ്ങി വിടാനുള്ള മട്ടില്ല.<br /><br />“അതെന്താ അയാളു ഹാര്ട്ടറ്റാക്ക് വന്നല്ലേ മരിച്ചെ, കിഡ്നി ട്രബിള് വന്നല്ലല്ലൊ” കുട്ടമ്മാഷ്.<br /><br />“അതാ പറഞ്ഞേ. സക്കരിയയായിരുന്നെങ്കില് അയാള് കിഡ്നി ട്രബിള് കൊണ്ടു തന്നെ മരിക്കുമെന്നുറപ്പിക്കാമായിരുന്നു. ഇതങ്ങനാണോ?” പുട്ട്മിണുങ്ങിയുടെ വാദത്തിനുമുന്പില് കുട്ടമ്മാഷിന് വേറൊന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-200955942018566587?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-32208927340704657072007-03-07T14:57:00.000+04:002007-03-07T15:08:26.078+04:00പെണ്ണിനൊത്തൊരു ചെക്കനുണ്ടോ?എനിക്കു മുല്ലപ്പൂ പോലത്തെ ഒരനിയത്തിയുണ്ട്. ഇതുവരെയും കല്യാണം എന്നു പറഞ്ഞാലവള്ക്ക് അലര്ജിയായിരുന്നു. ഇപ്പോളവള്ക്കൊരു മോഹം കല്യാണായാലോന്ന്.<br /><br />എത്ര സുന്ദരന്മാരായ ആമ്പിള്ളേരെ കാണിച്ചു കൊടുത്തതാ.<br /><br />ഒന്നിനു കളറ് പോരാ.<br />ഒന്ന് ഇന്ദ്രജിത്തിനെപ്പോലെയല്ല.<br />ഒന്നിന്റെ ചിരി അവള്ക്കങ്ങ് പിടിച്ചില്ല.<br />ഒന്നിന് സിഗരറ്റ് നീട്ടി വലിച്ച് ചുണ്ട് കറുത്തു പോയി.<br /><br />ഓ ഈ പെണ്ണിനെ ഒന്നെങ്ങനാ കെട്ടിച്ചു വിടാന്നാലോചിക്കാന് തുടങ്ങീറ്റ് കാലമിശ്യായി.<br /><br />ഇന്നലെ ഡ്ബ്ലീയു ദുര്ബലനെ പോലെ ഒരുത്തന് വന്ന് പെണ്ണുകണ്ട്. അവളു പറയാ...<br /><br />“എനിക്കിതായാലും മതി. എന്റെ വിധി ഇതാണെന്ന് കരുതിക്കോളാം” ഞാന് മൂക്കത്ത് വിരല് വെച്ചത് തലച്ചോറില് കൊണ്ട് തലവേദന വന്നു.<br /><br />ഒരു സ്വകാര്യം. <em>ഇന്നലെ ഞങ്ങടെ വീട്ടില് കണ്ണാടി വാങ്ങിച്ചു.</em><br /><em></em><br /><em>കടയും തലയും മൊത്തം ഇവിടെ <a href="http://mullappoo.blogspot.com/2007/03/blog-post.html">http://mullappoo.blogspot.com/2007/03/blog-post.html</a></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-3220892734070465707?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-69817275517856408662007-03-04T16:09:00.000+04:002007-05-23T08:11:17.604+04:00പൈരസിക്കെതിരെ!<a href="http://bp2.blogger.com/_0T9K29r3XvM/Req3iG-OPQI/AAAAAAAAABo/CliSdbaQ_08/s1600-h/YP.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038040929782349058" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_0T9K29r3XvM/Req3iG-OPQI/AAAAAAAAABo/CliSdbaQ_08/s400/YP.JPG" border="0" /></a><br /><a name="5315245395053288824" snap_preview_added="no"></a><br /><div><br /><span style="color:#ffff66;">യാഹുവിന്റെ ബ്ലോഗ് പൈരസിക്കെതിരെ!<br /></span></div><br /><div><span style="color:#ffff66;">Yahoo! India plagiarised contents from several blogs when Yahoo! launched their Malayalam portal. The giant corporation hasn't yet owned up to their responsibility nor did they apologize to the bloggers. When accused, they silently removed the contents. This is not acceptable. We need an apology! When asked for apology, Yahoo! India is now accusing WebDunia as their content provider. The contents appeared on Yahoo! domain and not on Webdunia's Domain. Hence, we hold Yahoo responsible. Part of being the malayalam blog community ,I am protesting against this ,and joining hundreds of bloggers in this march 5th 2007 against blatant corporate plagiarisation...!List of blogs and other online media that discusses the same issue</span> </div><div></div><div><br /><a href="http://myinjimanga.blogspot.com/2007/02/bloggers-protest-event-against-yahoo.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Bloggers protest on March 5th 2007 against Yahoo!</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://www.desipundit.com/2007/02/14/content-theft-by-yahoo-india/" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Content theft by Yahoo India</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://kariveppila.blogspot.com/2007/02/blog-post.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">കറിവേപ്പില - സൂര്യഗായത്രി</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://kevinsiji.wordpress.com/2007/02/20/content-theft-by-yahoo-shame-shame/" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Content Theft by Yahoo! Shame Shame…</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://copyrightviolations.blogspot.com/2007/02/march-5th-2007-blog-event-against.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Copyright Violations</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://www.globalvoicesonline.org/2007/02/13/india-mergers-acquisitions-and-technology/" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Global Voice - News</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://cibu.blogspot.com/2007/03/blog-post.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">If it were… - സിബു</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://gigaom.com/2007/02/19/indian-bloggers-mad-at-yahoo/" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Indian bloggers Mad at Yahoo</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://www.discoverion.com/archive/venture-IndianbloggersMadatYahoo1171931317.shtml" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Indian bloggers Mad at Yahoo</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://jugalbandi.info/2007/02/dear-yahoo/" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">JUGALBANDI</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://paivakil.blogspot.com/2007/02/blog-theft.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Lawyers’ Opinion</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://mridulasworldisround.blogspot.com/2007/02/malayalam-bloggers-dont-agree-with.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Malayalam Bloggers Don’t Agree with Yahoo India</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://www.mathrubhumi.com/php/newsFrm.php?news_id=1210894&n_type=NE&category_id=3&Farc=" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Mathrubhoomi (Malayalam News)</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://suryagayatri.blogspot.com/2007/03/my-protest-against-plagiarisation-of.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">My protest against plagiarisation of Yahoo India! യാഹൂവിന്റെ ചോരണമാരണത്തില് എന്റെ പ്രതിഷേധം</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://saptavarnangal.blogspot.com/2007/03/protest-against-yahoo-india.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Protest against Yahoo India</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://vicky.in/dhandora/?p=317" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Tamil News</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://www.watblog.com/?content=detail&id=546" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Wat Blog</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://webmash.org/2007/02/19/yahoo-back-upsetting-people/" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Yahoo back upsetting people</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://www.alootechie.com/news/2075.asp" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Yahoo India accused of plagiarism by Malayalam blogger</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://www.webpronews.com/topnews/2007/02/16/yahoo-india-denies-stealing-recipes" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Yahoo India Denies Stealing Recipes</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://www.plagiarismtoday.com/2007/02/26/yahoo-plagiarism-protest-scheduled-march-5th/" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Yahoo Plagiarism Protest Scheduled March 5th</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://prathibasha.blogspot.com/2007/03/yahoo-indias-dirty-play.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Yahoo! India's dirty play...</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://mallu-ungle.blogspot.com/2007/03/yahoos-copyright-infringement-on.html" snap_preview_added="no"><span style="color:#33ff33;">Yahoo's Copyright infringement on Malayalam Blog content.</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://jaijawanjaikisan.wordpress.com/2007/03/02/palglarism/" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">याहू ने साहित्यिक चोरि की</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://www.indiablogwatch.com/entry/indian-bloggers-enraged-at-yahoo-indias-plagiarism/" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">കടന്നല്കൂട്ടത്തില് കല്ലെറിയരുതേ...</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://www.manoramaonline.com/advt/she/27Feb14/section1_article1.htm" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">മനോരമ ഓണ്ലൈന്</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://www.mathrubhumi.com/php/newsFrm.php?news_id=1210894&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;n_type=NE&category_id=3&Farc=" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">മാതൃഭൂമി</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://palavyanjanam.blogspot.com/2007/03/blog-post.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">യാഹൂ മാപ്പു പറയുക!</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://grahanam.blogspot.com/2007/03/blog-post.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">യാഹൂവിന്റെ ബ്ലോഗ് മോഷണം </span></a><br /><a href="http://chandrasekharannair.wordpress.com/2007/03/03/save_our_posts/" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">രണ്ടായിരത്തിഏഴ് മാര്ച്ച് അഞ്ച് പ്രതിഷേധ ദിനം</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://labnol.blogspot.com/2007/02/yahoo-india-rejects-web-plagiarism.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Digital Inspiration - Amit Agarwal</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://chintyam.blogspot.com/2007/02/blog-post_28.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">ശേഷം ചിന്ത്യം- സന്തോഷ്</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://sankuchitham.blogspot.com/2007/03/blog-post.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">സങ്കുചിത മനസ്കന്</span></a><span style="color:#33ff33;"><br /></span><a href="http://devanspeaking.blogspot.com/2007/03/and-yahoo-counsels-us-to-respect.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">And Yahoo counsels us to respect intellectual rights of others </span></a><br /><a href="http://appolshari.blogspot.com/2007/03/indian-bloggers-protest-against-yahoos.html" snap_preview_added="spa" snap_icon_added="spa" parent_link_icon="false" text_trigger="true" icon_trigger="false"><span style="color:#33ff33;">Indian Bloggers' protest against Yahoo's Plagiarism</span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-6981727551785640866?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-32659726409544018522007-02-26T09:23:00.000+04:002007-05-23T08:09:40.579+04:00നാരങ്ങാമുട്ടായി<a href="http://soonyabindu.blogspot.com/2007/02/blog-post_11.html">ഭാഗം 1 കണ്ണന്റെ സെന്റര്സ്പ്രെഡ്</a><br /><a href="http://soonyabindu.blogspot.com/2007/02/susmeram.html">ഭാഗം 2 മള്ട്ടികളര് പുട്ട്മിണുങ്ങി</a><br /><br /><strong>ഭാഗം 3 നാരങ്ങാമുട്ടായി</strong><br /><br />തന്റെ മുഹബ്ബത്തായ ഹാജറയെ കുഴിയില് ചാടിക്കേണ്ടിവന്നതില് മനം നൊന്ത് അലോചനാ ചിത്തനായി ഇസ്മായില്, കണ്ണനെയും ഉദയനെയും വീഴ്ത്താനായി ഒരുക്കിയ കുഴിയോട് അതിലേറെ വേദനയോടെ വിടപറഞ്ഞ് നേരെ പോയത്, പത്താം കല്ല് ടൌണിലെ വിജയേട്ടന്റെ കപ്പലണ്ടി പീട്യയിലേക്കാണ്.<br /><br />ഒരു പൊതി കടലവാങ്ങി അടുത്തു നില്കുന്ന ആലിന്റെ അടിയിലിട്ട ബഞ്ചിലിരുന്ന് കൊറിച്ചു പകുതിയായപ്പോഴാണ്, ഇസ്മായിലിന് പണ്ടാര്ക്കൊ ഉണ്ടായെന്നു പറയപ്പെടുന്ന ബോധോദയമുന് വീണുകിട്ടിയത്. താനൊരുക്കിയ കുഴിയില് വീണ് ഡ്രസ്സെല്ലാം നനഞ്ഞ് ക്ലാസ്സിലേക്ക് നടന്നു പോയ ഹാജറയുടെ ചിത്രം, ഇസ്മായിലിന്റെ മനസ്സിനെ വേട്ടയാടാന് തുടങ്ങിയത്. ബാക്കി ബോധംകൂടി ഉദയം ചെയ്യും മുന്പ്, ഹാജറക്കുട്ടിക്കു സമ്മാനിക്കാനായി അന്പത് പൈസക്ക് വിജയേട്ടന്റേന്ന് നാരങ്ങാമുട്ടായി പൊതിഞ്ഞു വാങ്ങി നിക്കറിന്റെ പോക്കറ്റില് സൂക്ഷിച്ചു വച്ചു. പുസ്തക കെട്ടുമെടുത്ത് സ്കൂളിലേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു.<br /><br />ഊട്ടിയും, കൊടൈകനാലും, മൈസൂറും എന്തിനു പറയുന്നു നമ്മടെ മലമ്പുഴപോലും ഇസ്മായിലിന് തൃപ്തിയാവാത്തതിനാല്, തന്നെ ഹാജറയുടെ പേരു പറഞ്ഞു കളിയാക്കാറുള്ള കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിലൂടെ, ഈ പത്താംകല്ലിന്റെ മണല്തരികളെ പുളകമണിയിച്ചു കൊണ്ട്, ഹാജറകുട്ടിയുടെ തോളില് കയ്യിട്ട് നടക്കുന്ന സ്വപ്നവുംകണ്ട്, കാലുകള് വലിച്ചു വച്ച് നടന്നു ഇസ്മായില്. താനിന്നു പണിപ്പെട്ടൊരുക്കിയ കുഴി തനിക്കൊരുക്കി വെച്ച കെണിയെപറ്റി യാതൊരു ഗന്ധവുമില്ലാതെയാണ് ഇസ്മായില് സ്കൂളിന്റെ പടികേറിയത്.<br /><br />കുഴിയുണ്ടാക്കിയത് ഇസ്മായിലാണെന്ന് ഹെഢാപ്പീസില് അറിയിച്ചു കൊടുത്ത്, ഇസ്മായിലിന്റെ വരവും കാത്തു നിന്നിരുന്ന ഉദയന്, ഇസ്മായിലിനെ കണ്ടതും വാണം വിട്ടപോലെ ഓടിപ്പോയി പുട്ടുമിണുങ്ങിയോട് വിവരം ബോധിപ്പിച്ചു. ഇസ്മായിലിനെ വിളിക്കാന് ആളെവിട്ട് ചൂരലും മൂര്ച്ചകൂട്ടി കാത്തിരുന്നു ഹെട്ടീച്ചര് ശാരദാമണി.<br /><br />ശാരദാമണി സ്നേഹപൂര്വം നല്കിയ ചൂരല്പഴങ്ങളെല്ലാം തുടയില് ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോള്, ഹാജറക്കുട്ടിയെ കുഴിയില് വീഴ്ത്തിയതിന് ഇങ്ങനെയെങ്കിലും പ്രായശ്ചിത്തം എന്നു മാത്രം കരുതി ഇസ്മായില്. അടികൊണ്ടയിടം ചുട്ടുപൊള്ളുമ്പോഴും അവിടം തുടക്കുകയോ, അല്പം പോലും കരയുകയോ ചെയ്യാതെ തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോഴും, ഇസ്മായില്, ഹാജറക്കുട്ടിക്ക് നാരങ്ങാമുട്ടായി കൊടുക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചുള്ള മധുര സ്മരണകളിലായിരുന്നു.<br /><br />വിവിയെ പാരവെച്ചതാരെന്നകാര്യം ഇപ്പോഴും അജ്ഞാതമാണെങ്കിലും, ഇസ്മായിലിന് പാര വാരിക്കോരി കൊടുത്തത് ഉദയനാണെന്നത് പകല് പോലെ വ്യക്തമാണ്. അതു രമേഷ് ക്ലാസിന്നിടയില് ഇസ്മയിലിനെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇസ്മായിലിന്റെ മനസ്സിലെ വിഷസര്പ്പത്തെ ഇളക്കിവിടാന് രമേഷിന്റെ വാക്കുകള്ക്കായി. പ്രതികാര വാജ്ഞ അവനില് അണപൊട്ടിയൊഴുകി. (:)) നാലുമണിക്ക് സ്കൂള് വിടുന്നതിനായി കാത്തിരുന്നു ഇസ്മായില്.<br /><br />സ്കൂള് വിട്ടതേ പുറത്തേക്കോടിയ ഇസ്മായില്, റോട്ടില് നിന്ന് നല്ല മുഴുപ്പുള്ള കുറച്ചു കല്ലുകള് പെറുക്കി അന്തോണ്യാപ്ലേടെ മതിലിനു പിറകില് മറഞ്ഞിരുന്നു. ഉദയന് അകെലേനിന്ന് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോള്, കല്ലെടുത്ത് വീശിയൊറേറു കൊടുത്തു. ചക്കിനും കൊക്കിനുമുള്ള പ്രാധാന്യം കല്ലിനറിയാവുന്നതിനാല്, ഉദയന്റെ പിന്നിലായി വന്നിരുന്ന കണ്ണന്റെ പെങ്ങള് ഗീതയുടെ തലയിലാണത് കൊണ്ടതെന്നു മാത്രം.<br /><br />അപ്രതീക്ഷിതമായി പെങ്ങളുടെ അലമുറകേട്ട കണ്ണന്, കാര്യമന്ന്വേഷിച്ചപ്പോള് ഇസ്മായിലിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു ഗീത. നൂറോടാന് തയ്യാറായി നില്ക്കുന്നവനെപ്പോലെ നില്ക്കുന്ന ഇസ്മായിലിനെ കണ്ടതും കലികേറിയ കണ്ണന് അവനടുത്തേക്കോടിയടുത്തു.<br /><br />ചെങ്കല്ലിട്ട റോഡിലൂടെയോടിയോടി മുഴച്ചു നിന്ന ഒരു കല്ലില്തട്ടി മറിഞ്ഞു വീണു ഇസ്മായില്. കല്ലില് തട്ടി ഇസ്മായിലിന്റെ കാലിലെ തൊലിയുറിഞ്ഞ് രക്തം വരുന്നതു കണ്ടപ്പോള്, കണ്ണന്റെ കലിയെല്ലാം കയറിയതുപോലെതന്നെ ഇറങ്ങിപ്പോയുകയുമുണ്ടായി.<br /><br />എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഇസ്മായിലിന് ചുറ്റും കൂടി എല്ലാവരും. കാലില് നിന്ന് രക്തം വരുന്നതും കണ്ട് തരിച്ചു നിന്നു ചിലര്, തല്ലുകൂടിക്കതു പാകമാണെന്നു പറഞ്ഞ് തിരിച്ചു പോയി ചിലര്. ഇന്നേരത്താണ് ഹാജറയും കൂട്ടുകാരികളും ആ വഴി വന്നത്.<br /><br />അധികം നോക്കിനില്ക്കാതെ ഹാജറ വഴിയരികില് നിന്നിരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ചയില് നിന്ന് രണ്ടുമൂന്ന് ഇലകളടര്ത്തി തിരിച്ചു വന്നു. തന്റെ കയ്യിലിട്ട് പിഴിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ട് നീരൊന്നും കിട്ടാതെ, അത് കണ്ണന്റെ കയ്യിലേല്പ്പിച്ചു. കണ്ണന് അതു പിഴിഞ്ഞു, നീര് ഇസ്മായിലിന്റെ മുറിവിലേക്കൊറ്റിച്ചു കൊടുത്തു.<br /><br />"നീറ്റലുണ്ടോ?" ഇസ്മായിലിന്റെ മുഖഭാവം കണ്ട് ഹാജറ അന്വേഷിച്ചു. ഹാജറയില് നിന്ന് തനിക്കായി ജനിച്ച ആദ്യ വചനങ്ങള് കേട്ട് ഇസ്മായില് കാലുപൊട്ടിയ വേദനയിലും, കോരലും തരിക്കലും എന്തെന്ന് നുണഞ്ഞറിഞ്ഞു.<br /><br />"ഇല്ല" ഹജറയേയും കണ്ണനേയും നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇസ്മായില് പറഞ്ഞു. ഹാജറ എത്തിയപ്പോഴേ ഇസ്മായില് വേദനയെല്ലാം മറന്നിരുന്നു.<br /><br />"ഞാനൊരു കാര്യം തരട്ടേ നിനക്ക്?" ഇസ്മായില് ഹാജറയോടു ചോദിച്ചു.<br /><br />"എന്താ? തരൂ" ഒന്നുമറിയാതെ ഹാജറ പറഞ്ഞു.<br /><br />ഇസ്മായില് നിക്കറിന്റെ പോക്കറ്റില് നിന്നും നാരങ്ങാ മുട്ടായിയുടെ പൊതി പുറത്തെടുത്ത് ഹാജറക്കു നല്കി. തുറന്നു നോക്കി സന്തോഷത്തോടെ ഒരു മിഠായിയെടുത്തു നുണഞ്ഞു അവള്. പൊതിഞ്ഞ കടലാസില് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ബാക്കി മിഠായികള് എടുത്ത് കൂട്ടുകാരികള്ക്കും അവിടെ കൂടി നിന്നിരുന്നവര്ക്കും കണ്ണനും അവസാനമായി ഇസ്മായിലിനും കൊടുത്തു.<br /><br />കൂട്ടുക്കാരികളോടൊപ്പം തുള്ളിച്ചാടി പോകുന്ന ഹാജറയേയും നോക്കി ആ വഴിയിലൂടെ ഞൊണ്ടി ഞൊണ്ടി നടന്നു ഇസ്മായില്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-3265972640954401852?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-46310632484986078602007-02-22T12:17:00.000+04:002007-05-23T08:10:05.347+04:00ഇക്കാസിന് പെണ്ണുകിട്ടുമൊ?ഒരുപാടു നാളത്തെ കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം (10 - 30 വര്ഷം), ഇക്കാസ് പെണ്ണിനെ തേടി കളത്തിലിറങ്ങിയിരിക്കുകയാണ് സുഹ്ര്ത്തുക്കളെ.<br /><br />ഇക്കാസിന്റെ ഈയടുത്തിടെയായി ഇറങ്ങുന്ന എല്ലാ പോസ്റ്റിലും ഒരു കല്യാണസൌഗന്ധികം വിരിഞ്ഞു നില്കുന്നത് നിങ്ങളറിയുന്നില്ലേ?.<br /><br />1. <a href="http://whowasi.blogspot.com/2007/02/blog-post_14.html" target="_blank">പുതിയ കാമുകിമാരെ തേടികൊണ്ടുള്ള പരസ്യം </a><br /><br />2. <a href="http://whowasi.blogspot.com/2007/02/blog-post_19.html" target="_blank">ചെക്കന് കാണാന് കൊള്ളാം എന്നു ഊതിപെരുപ്പിക്കുന്ന പോസ്റ്റ്</a> (കൊള്ളലൊക്കെ കണക്കെന്നെ)<br /><br />3. . <a href="http://bluemoondigital.blogspot.com/2006/12/blog-post.html" target="_blank">ചെക്കന് നല്ല സെറ്റപ്പാണ്, നിങ്ങളുടെ മകളെ പൊന്നുപോലെ നോക്കാനുള്ളത് ഞാന് ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടെന്നു കാണിക്കുന്ന പോസ്റ്റ്</a><br /><br />അവസാനമായി, ചെക്കന് ഭക്തശിരോമണിയാണെന്നു കാണിക്കുന്ന വചനങ്ങള് ഗൂഗിള് സ്റ്റാറ്റസ് മെസ്സേജ് :<br />ഇതു അറബിയാണ്്. അറിയുന്നവര്ക്ക് വായിക്കാം. അല്ലാത്തവര്ക്ക് ചൊറിയാം.<br /><br />1. الإيمان ان تؤمن بالله و ملاءكته و كتبه و رسله و يوم الآخر و القدر الخير والشر من الله تعلى<br />2. اركان الإسلام هو خمسٍ شهادة ان لا اله الله اقيم الصلوة اعطيع الزكة صوم رمضان حج بيت الله الحرم<br /><br />ഇനി നിങ്ങള് തന്നെ പറ. “ഇക്കാസിനു പെണ്ണു കിട്ടുമൊ ഇല്ലേ?”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33274867-4631063248498607860?l=susmeram.blogspot.com' alt='' /></div>സുല് |Sulhttp://www.blogger.com/profile/09754325343836734040noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-33274867.post-73918730519284378892007-02-19T10:55:00.000+04:002007-05-23T08:10:29.789+04:00മള്ട്ടികളര് പുട്ട്മിണുങ്ങിനിലനില്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തോട് എതിര്പ്പു രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് എന്നും ബെല്ലടിച്ചതിനു ശേഷം മാത്രം സ്കൂളിലെത്തിയിരുന്ന ഇസ്മായില്, അന്ന് ഒരു മണിക്കൂര് നേരത്തേ തന്നെ സ്പോട്ടിലെത്തി. ഇന്നലെ രാത്രിയും ഇന്നും നിര്ത്താതെ പെയ്യുന്ന മഴ, പ്രകൃതി തന്നെ ഇസ്മായിലിന്റെ വികൃതിക്ക് കളമൊരുക്കുകയായിരുന്നോ എന്നു ശങ്കിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.<br /><br />എന്നാലും ഈ മഴയിലും ഇസ്മായിലിന്റെ ഒരു ശുഷ്കാന്തി, എടുത്തു പറയേണ്ടതു തന്നെ. വന്നയുടനെ പുസ്തകക്കെട്ട് മഴയൊഴിഞ്ഞ ഒരിടത്തു വച്ച് ഇസ്മായില് ഉദ്യമം ആരംഭിച്ചു. മഴപെയ്ത് വെള്ളം കെട്ടി കിടക്കുന്ന സ്കൂള് മുറ്റത്ത്, സ്കൂള് കായിക മേളകളിലെ ഒഴിച്ചു കൂടാനാവാത്ത ഐറ്റമായ ചാക്കോട്ടം(ചാക്കില് കയറി ചാടി ചാടിയുള്ള ഓട്ടം) പോലെ, ഒരിടത്തുതന്നെ നിന്ന് ചാടി ചാടി അവിടെ വലിയൊരു കുഴി